Sąd Najwyższy odmówił wstrzymania pobytu M. M. w zakładzie psychiatrycznym

Sąd Rejonowy w Kościanie postanowieniem z dnia 27 lutego 2025 r. umorzył,

na mocy art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 31 § 1 k.k., postępowanie w sprawie

przeciwko M. M. , oskarżonemu o popełnienie czterech przestępstw, realizujących

odpowiednio znamiona z art. 222 § 1 k.k. oraz art. 222§ 1 k.k. i art. 157 § 1 k.k. i

art. 226 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., a także. z art. 222 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k.

i art. 226 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. oraz art. 226§ 1 k.k., jednocześnie - na

I KK 3/26

2

podstawie art. 93a § 1 pkt 4 k.k. – stosując wobec podejrzanego środek

zabezpieczający w postaci pobytu w zakładzie psychiatrycznym.

Powyższe orzeczenie zostało zaskarżone apelacją obrońcy podejrzanego,

która jednak okazała się nieskuteczna. Sąd Okręgowy w Poznaniu wyrokiem z dnia

15 lipca 2025 r., sygn. akt. XVII Ka 486/25, utrzymał zaskarżone postanowienie w

mocy.

Kasację od wyrok Sądu odwoławczego wniósł obrońca podejrzanego,

zaskarżając go w całości i wskazując na rażące i mające istotny wpływ na treść

wyroku naruszenie przepisów prawa procesowego, a to art. rozdziału 22 k.p.k., w

szczególności art.193 k.p.k., art. 194 k.p.k., art. 196 k.p.k. jak i art. 200 k.p.k.

poprzez ich niezastosowanie, a także art. 440 k.p.k. poprzez nieprzeprowadzenie

kontroli odwoławczej poza granicami zaskarżenia i podniesionych zarzutów, jak

również art. 7 k.p.k. oraz art. 198 § 1 k.p.k. poprzez ich niezastosowanie, a także

art. 196 § 1 k.p.k. w zw. z art. 40 § 1 pkt 1 k.p.k. oraz art. 5 i art. 6 Europejskiej

Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Obywatela, tj. prawa do wolności i prawa

do sądu jak również przepisów art. 176 ust. 1 Konstytucji RP, gwarantujących

zasadę dwuinstancyjności postępowania sądowego. Na tej podstawie wniósł o

uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi

Okręgowemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania.

Kasacja zawierała wniosek o wstrzymanie wykonania orzeczonego wobec M.

M. środka zabezpieczającego w postaci pobytu w zakładzie psychiatrycznym. W

ocenie Sądu Najwyższego nie zasługiwał on na uwzględnienie.

Instytucja wstrzymania wykonania prawomocnego orzeczenia, o której mowa

w art. 532 § 1 k.p.k., ma charakter nadzwyczajny i stanowi odstępstwo od zasady

bezzwłocznej wykonalności prawomocnych orzeczeń. Sąd Najwyższy

konsekwentnie stoi na stanowisku, że jej zastosowanie uzależnione jest od

wystąpienia szczególnych okoliczności, a to graniczącego z pewnością

prawdopodobieństwa uchylenia zaskarżonego orzeczenia oraz wykazania, że

dalsza egzekucja orzeczenia wywołałaby dla strony skutki o charakterze wyjątkowo

dolegliwym i w praktyce nieodwracalnym.

I KK 3/26

3

Przeprowadzona przez Sąd Najwyższy analiza akt sprawy oraz treści

wniesionej kasacji, w zakresie wymaganym do rozpoznania wniosku, nie daje

podstaw do przyjęcia, iż w przedmiotowej sprawie ziściły się powyższe warunki. W

realiach niniejszej sprawy zarzuty sformułowane przez obrońcę nie cechują się taką

jednoznaczną i wręcz rzucającą się w oczy zasadnością, która uzasadniałaby

wstrzymanie wykonania orzeczenia. Ich merytoryczna weryfikacja oraz ocena

wpływu na treść rozstrzygnięcia wymagają pogłębionej analizy, która może zostać

dokonana wyłącznie na etapie rozpoznawania kasacji co do meritum. Ani specyfika

sprawy, ani fakt stosowania izolacyjnego środka zabezpieczającego nie mogą być

uznane za samodzielne i wystarczające podstawy do wstrzymania wykonania

prawomocnego orzeczenia. Dolegliwości związane z realizacją orzeczonego środka,

choć niewątpliwie dotkliwe, same w sobie nie stanowią argumentu za

zastosowaniem art. 532 § 1 k.p.k.

Jednocześnie należy zaznaczyć, że niniejsze rozstrzygnięcie w żadnej

mierze nie determinuje ostatecznego wyniku postępowania kasacyjnego ani nie

przesądza oceny trafności argumentacji skarżącego.

Mając na względzie powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w części

dyspozytywnej.

[J.J.]

[a.ł]