Skazany wskazywał na sędziów powołanych w nowej KRS. SN nie wznowił sprawy z urzędu

Skazany W.P. wniósł pismo synalizujące konieczność wznowienia

postępowania z urzędu z uwagi na zaistnienie przed Sądem Apelacyjnym

bezwzględnej przesłanki odwoławczej wskazanej w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.

Istotą wniosku jest wskazanie w jego uzasadnieniu, że sąd rozpoznający

sprawę w instancji odwoławczej był nienależycie obsadzony, gdyż w jego składzie

I KO 5/26

2

zasiadały osoby, które otrzymały nominację sędziowską na wniosek Krajowej Rady

Sądownictwa w składzie, który został ukształtowany ustawą z dnia 8 grudnia 2017

r. (Dz. U. z 2018 r. poz. 3).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Powyższa okoliczność nie jest wystarczająca do wszczęcia z urzędu

postępowania wznowieniowego.

Jak wynika z pkt 2 uchwały składu połączonych Izb: Cywilnej, Karnej oraz

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r.,

sygn. akt BSA I-4110-1/20 "nienależyta obsada sądu w rozumieniu art. 439 § 1 pkt

2 k.p.k. (...) zachodzi także wtedy, gdy w składzie sądu bierze udział osoba

powołana na urząd sędziego w sądzie powszechnym albo wojskowym na wniosek

Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym

przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie

Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 3), jeżeli

wadliwość procesu powoływania prowadzi, w konkretnych okolicznościach, do

naruszenia standardu niezawisłości i bezstronności w rozumieniu art. 45 ust.

1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii

Europejskiej oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i

podstawowych wolności.

Uchwała ta w swej treści stanowi zasadę wiążącą wszystkie składy Sądu

Najwyższego (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 września 2021 r., I KZ

29/21, OSNK 2021, z. 10, poz. 41).

Podkreślić zatem należy, że odmiennie należy postrzegać sytuację należytej

obsady sądu w zależności od tego, czy sąd ten jest Sądem Najwyższym czy sądem

powszechnym. W pierwszym wypadku Sąd zawsze jest nienależycie obsadzony

gdy zasiadają w jego składzie osoby powołane na wniosek tzw. Krajowej Rady

Sądownictwa w trybie, który został ukształtowany ustawą z dnia 8 grudnia 2017 r.

W drugim, ten sam fakt - zaistnienia wadliwego procesu nominacyjnego - powiązać

jednak trzeba z konkretnymi okolicznościami sprawy.

Skazany W. P. w swym wniosku tego nie czyni. Sąd Najwyższy analizując

przebieg kariery zawodowej sędziów Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu X.Y. i X.Y.

I KO 5/26

3

również nie dostrzegł takich okoliczności, które można by uznać za rzutujące na

ocenę ich bezstronności w niniejszej sprawie.

Sytuacja powyższa w odniesieniu do sędziego X.Y. była już przedmiotem

rozważań Sądu Najwyższego – w sprawie I KK 124/24 i ocena przedstawiona w

tym orzeczeniu sprowadziła się do wskazania, że nie dostrzeżono w przebiegu

kariery zawodowej tego sędziego takich okoliczności, które nakazywałyby przyjęcie,

iż istnieją wątpliwości co do jego instytucjonalnej bezstronności. Brak jakichkolwiek

powodów aby przyjąć, że ocena dokonana dla potrzeb niniejszej sprawy mogłaby

być odmienna.

Podobnie sytuacja kształtuje się co do sędziego X.Y.1., co do którego

wypowiedział się również Sąd Najwyższy w orzeczeniach o sygnaturach akt: I KK

445/24 oraz I KK 370/24 nie stwierdzając okoliczności, które wywoływałyby

wątpliwości co do bezstronności tego sędziego.

W tej sytuacji podnieść należy, że Sąd Najwyższy nie dostrzegł zaistnienia

żadnej z przesłanek z art. 439 § 1 k.p.k.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy nie znalazł podstaw do

stwierdzenia, aby w omawianej sprawie zaistniały powody uzasadniające

wznowienie postępowania z urzędu w trybie art. 542 § 3 k.p.k.

Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy orzekł jak w

sentencji.

[J.J.]

[a.ł]