Sąd Najwyższy odmówił przekazania sprawy o znęcanie się do innego sądu

Sąd Rejonowy w Obornikach wystąpił w trybie art. 37 k.p.k. do Sądu

Najwyższego o przekazanie rozpoznania sprawy oskarżonego S.K. innemu sądowi

równorzędnemu.

W uzasadnieniu wystąpienia wskazano, że osobą pokrzywdzoną jest adwokat,

mająca siedzibę w O. i wykonująca czynności zawodowe w sądzie właściwym do

rozpoznania sprawy. Podniesiono, że sędzia referent tej sprawy - w ramach

wykonywania czynności orzeczniczych – ma częste kontakty służbowe z

pokrzywdzoną adwokat. Nadto […] pokrzywdzonej wykonująca zawód psychologa

w przeszłości często wydawała opinie specjalistyczne także na zlecenie sądu

właściwego, w tym również na zlecenie sądu, w którego składzie orzekała sędzia

referent.

I KO 72/26

2

Podniesiono też, że mąż sędzi referent pozostaje w kontaktach prywatnych ze

wskazaną […]. Te okoliczności uzasadniały – zdaniem sądu wnioskującego -

przekonanie, że dobro wymiaru sprawiedliwości przemawia za tym aby dla

zachowania obiektywizmu w orzekaniu, rozpoznanie tej sprawy przekazać innemu

sądowi równorzędnemu.

W kontekście wystąpienia podnieść należało, że sędzia referent w tej sprawie

wystąpiła z wnioskiem w trybie art. 41 § 1 k.p.k. o wyłączenie od rozpoznania

sprawy. We wniosku podniosła te same okoliczności, które następnie zostały

przedstawione jako przesłanki wystąpienia w trybie art. 37 k.p.k.

Wniosek ten nie został uwzględniony.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Wniosek nie jest zasadny.

Na wstępie podnieść należało, że przepis art. 37 k.p.k. nie służy ochronie

dobrostanu sędziego wyznaczonego do rozpoznania przydzielonej mu sprawy.

Okoliczności sprawy, a więc porównanie treści wniosku o wyłączenie i wniosku

złożonego w trybie art. 37 k.p.k. i uwzględnienie faktu nie uwzględnienia wniosku o

wyłączenie, dają podstawę do stwierdzenia, że taki cel przyświecał sądowi

występującemu do Sądu Najwyższego, niepodzielającemu argumentów

incydentalnego rozstrzygnięcia sądu właściwego.

Przepis art. 37 k.p.k. ma przecież charakter wyjątkowy i nie podlega wykładni

rozszerzającej. Odstąpienie od zasady rozpoznania sprawy przez sąd właściwy

miejscowo może nastąpić tylko w razie zaistnienia sytuacji jednoznacznie

świadczącej, że pozostawienie sprawy w gestii tego sądu sprzeciwi się dobro

wymiaru sprawiedliwości. Przepis ten ma względzie sytuacje, które mogą wywierać

wpływ na swobodę orzekania lub stwarzać przekonanie o braku warunków do

rozpoznania sprawy w sposób obiektywny.

Takie okoliczności w tej sprawie nie zaistniały.

I KO 72/26

3

Kontakty sędzi referenta z osobą pokrzywdzoną przy okazji wykonywania

przez nią – jako reprezentantki stron procesu - czynności procesowych jako

kontakty o charakterze wyłącznie zawodowym, nie rodzą wątpliwości co istnienia

bezstronności po stronie sądu. Jest to typowa znajomość wynikająca z faktu

współistnienia zawodowego w określonym środowisku, czy też miejscowości.

Również kontakty zawodowe sędzi referent z […] pokrzywdzonej wydającą w

przeszłości opinie psychologiczne na zlecenie sądu właściwego, nie dają podstawy

do zwątpienia w obiektywizm orzekania w tej sprawie. Wskazać bowiem należało,

że biegły z reguły na zlecenia sądu sporządza opinie pisemne, a kontakt

personalny miedzy biegłym a sędzią nawiązuje się podczas składania przez

biegłego zeznań w ramach uzupełnienia opinii pierwotnej. Jest to kontakt służbowy

o charakterze wyłącznie zawodowym, nie zawierający elementu bliskości

charakterystycznego dla więzi towarzyskich czy koleżeńskich. Zatem również

znajomość męża sędzi z wskazaną psycholog nie ma żadnego znaczenia dla

wnioskowania o zaistnieniu podstaw do wystąpienia w trybie art. 37 k.p.k.

W tej sytuacji obawy sądu o mogących zrodzić się w tej sprawie wątpliwości

co do zachowania przez sąd orzekający standardu bezstronności okazały się

płonne.

Z tych względów orzeczono jak na wstępie.

[WB]

[a.ł]