Wniosek o zbadanie niezawisłości sędziego SN odrzucony, bo wnioskodawca nie miał adwokata

W dniu 9 grudnia 2025 r. wpłynął do Sądu Najwyższego wniosek

M.D. (dalej: „Wnioskodawca”) o zbadanie spełnienia wymogów niezawisłości i

bezstronności Sędziego Sądu Najwyższego A. R..

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W świetle art. 871 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym

obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych,

a w sprawach własności intelektualnej także przez rzeczników patentowych;

obejmuje ono również czynności procesowe związane z postępowaniem

I NB 31/25

2

przed Sądem Najwyższym, podejmowane przed sądem niższej instancji.

Przymus adwokacko - radcowski w postępowaniu przed Sądem Najwyższym

ma na celu dochowanie w tym postepowaniu staranności, jakiej można wymagać od

profesjonalisty (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 17 kwietnia 2019 r.,

V CZ 15/19, z 11 września 2025 r., III CZ 113/25). Przymus, o którym mowa odnosi

się do każdego postępowania przed Sądem Najwyższym, w tym także postępowania

wszczętego wnioskiem z art. 29 § 5 i n. ustawy z dnia 8 grudnia

2017 r. o Sądzie Najwyższym (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 622 z późn. zm.; dalej:

„ustawa o Sądzie Najwyższym”). Wyłącza on zdolność strony

do podejmowania czynności procesowych osobiście. Oznacza to, że czynności

samej strony lub pełnomocnika niebędącego adwokatem lub radcą prawnym

albo rzecznikiem patentowym są bezskuteczne. Wniosek o zbadanie spełnienia

wymogów niezawisłości i bezstronności podpisany przez stronę niemającą zdolności

postulacyjnej przed Sądem Najwyższym jest dotknięty brakiem formalnym

nieusuwalnym, skutkującym odrzuceniem środka odwoławczego

jako niedopuszczalnego, bez wzywania do uzupełniania tego braku

i bez możliwości jego usunięcia przez pełnomocnika, o czym stanowi art. 29 § 10

ustawy o Sądzie Najwyższym. Na marginesie zauważyć też należy, że wniosek

wniesiony w niniejszej sprawie nie spełnia też wymogów formalnych dotyczących

jego podstaw. Jak wynika z art. 29 § 5 ustawy o Sądzie Najwyższym dopuszczalne

jest badanie spełnienia przez sędziego Sądu Najwyższego lub sędziego

delegowanego do pełnienia czynności sędziowskich w Sądzie Najwyższym

wymogów niezawisłości i bezstronności z uwzględnieniem okoliczności

towarzyszących jego powołaniu i jego postępowania po powołaniu, na wniosek

uprawnionego, o którym mowa w § 7, jeżeli w okolicznościach danej sprawy może to

doprowadzić do naruszenia standardu niezawisłości lub bezstronności,

mającego wpływ na wynik sprawy z uwzględnieniem okoliczności dotyczących

uprawnionego oraz charakteru sprawy. Użycie spójnika „i” w treści przepisu

jednoznacznie wskazuje, że wniosek musi wskazywać zarówno na okoliczności

towarzyszące powołaniu danego sędziego, jak i na okoliczności dotyczące

jego postępowania po powołaniu. Tymczasem wnioskodawca jednoznacznie

I NB 31/25

3

stwierdził, że okoliczności powołania Sędziego Sądu Najwyższego A. R. nie stanowią

„osi” wniosku.

Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd Najwyższy na podstawie art. 871

§ 1 k.p.c., orzekł jak w sentencji postanowienia.

[a.ł]