Poniedziałek Wydanie nr 30

Sygnatura akt
I NKRS 10/25
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych Wydział I
Rodzaj
Postanowienie
Data orzeczenia
17 lutego 2026 r.
Rozstrzygnięcie
Odrzucone
W serwisie od

Zestawienie z tego dnia
Kategorie
Sąd Najwyższy
Sąd Najwyższy
© autorzy OpenStreetMap

Sąd Najwyższy

Przewodnicząca KRS chciała wyłączyć sędziego SN od sprawy. SN odrzucił wniosek

Przejdź do orzeczenia, 3 min czytania

Spór

Przewodnicząca KRS wniosła o wyłączenie sędziego Sądu Najwyższego od rozpoznania sprawy z odwołania od uchwały KRS w przedmiocie dalszego zajmowania stanowiska przez sędziego osiągającego wiek emerytalny. Jako powód podała krytyczną ocenę orzecznictwa Sądu Najwyższego.

Ustalenia sądu

Do wniosku nie dołączono żadnych dowodów ani uchwał KRS. Sąd uznał, że wnioskodawczyni nie przytoczyła miarodajnych zarzutów, faktów ani dowodów uzasadniających wniosek.

Rozstrzygnięcie

Sąd Najwyższy odrzucił wniosek o wyłączenie sędziego.

Dlaczego

Instytucja wyłączenia nie służy do podważania orzeczeń, a Przewodnicząca KRS jako organ KRS nie jest stroną ani uczestnikiem postępowania i nie ma zdolności postulacyjnej, co jest brakiem nieusuwalnym.

Dla firm

Wniosek o wyłączenie sędziego nie zastępuje środka zaskarżenia i musi zawierać konkretne zarzuty, fakty i dowody, a nie subiektywne przekonanie wnioskodawcy. Organ KRS bez zdolności postulacyjnej nie może skutecznie składać wniosków procesowych.

Więcej o sprawie

Jako przyczynę wskazano krytyczną ocenę orzecznictwa Sądu Najwyższego, a do wniosku nie dołączono żadnych dowodów ani uchwał KRS. Sąd podkreślił, że Przewodnicząca KRS nie jest ani stroną, ani uczestnikiem tego postępowania.

Wniosek złożono pismem z 5 lutego 2026 r. w imieniu Krajowej Rady Sądownictwa, a wyłączenia miał dotyczyć sędziego w sprawie z odwołania od uchwały KRS w sprawie indywidualnej.

Wnioskodawczyni nie przytoczyła miarodajnych zarzutów, faktów ani dowodów uzasadniających wniosek.

Z uzasadnienia, Sąd Najwyższy
Rozstrzygnięcie
Odrzucone
Sąd
Sąd Najwyższy, Izba Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych Wydział I
Sygnatura
I NKRS 10/25

Treść orzeczenia

I NKRS 10/25

POSTANOWIENIE

Dnia 17 lutego 2026 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Leszek Bosek

w sprawie z odwołania X. Y.

od uchwały Krajowej Rady Sądownictwa Nr […] z dnia […]

w przedmiocie dalszego zajmowania stanowiska przez sędziego osiągającego wiek

uprawniający do przejścia w stan spoczynku,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych

w dniu 17 lutego 2026 r.,

na skutek wniosku Przewodniczącej Krajowej Rady Sądownictwa o wyłączenie

sędziego Sądu Najwyższego od rozpoznania sprawy I NKRS 10/25,

odrzuca wniosek.

Uzasadnienie

Pismem z 5 lutego 2026 r. Przewodnicząca Krajowej Rady Sądownictwa „w

imieniu Krajowej Rady Sądownictwa” wniosła o wyłączenie SSN X.1 Y.1 od

orzekania w sprawie I NKRS 10/25 z uwagi na krytyczną ocenę orzecznictwa Sądu

Najwyższego.

Do wniosku nie dołączono żadnych dowodów ani uchwał Krajowej Rady

Sądownictwa.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wniosek jako niedopuszczalny podlegał odrzuceniu.

I NKRS 10/25

2

Po pierwsze, instytucja wyłączenia sędziego nie służy do podważania

orzeczeń sądowych, w szczególności prawomocnych. Oczywiste jest, że wniosek

o wyłączenie sędziego nie jest środkiem zaskarżenia. Dotyczy to również orzeczeń

Sądu Najwyższego, które z zasady są niezaskarżalne z mocy prawa. „Instytucja

wyłączenia sędziego nie może być stosowana instrumentalnie, a sędziowie nie

mogą być wyłączeni z tej przyczyny, że wnioskodawca wyraża niezadowolenie ze

sposobu funkcjonowania sądów oraz podejmowanych przez sędziów czynności

procesowych i administracyjnych” (postanowienie Sądu Najwyższego z 16 grudnia

2019 r., II CO 208/19).

Po drugie, wniosek o wyłączenie sędziego nie może służyć do dowolnego

kształtowania składu sądu. Podstawy wyłączenia są określone przez ustawę

(art. 48 i art. 49 k.p.c.). Strona (uczestnik) nie może kwestionować w tym trybie

bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa rozstrzygających o składzie sądu.

Po trzecie, wniosek o wyłączenie sędziego ma gwarantować stronie

(uczestnikowi) bezstronność rozpoznania spraw. Brak bezstronności związany z

stosunkiem strony (uczestnika) do sędziego i sędziego do stron (uczestnika)

wymaga wykazania we wniosku. „Bazowanie wyłącznie na kryterium subiektywnym,

opartym o indywidualne przeświadczenie lub nawet przypuszczenie strony,

mogłoby prowadzić do przekształcenia instytucji wyłączenia sędziego w instrument

służący odsuwaniu od postępowania sędziów, których strona uznaje

za „niewłaściwych” przez pryzmat subiektywnego pojmowania własnych interesów,

co stałoby w kolizji z celami tej gwarancji procesowej” (postanowienie

Sądu Najwyższego z 17 września 2021 r., II CO 68/21).

Po czwarte, wniosek o wyłączenie sędziego musi spełniać warunki formalne

pisma procesowego. Braki lub niedokładności wniosku uniemożliwią jego

uwzględnienie. W przypadku wyłączenia sędziego na żądanie strony,

ciężar przytoczenia i uprawdopodobnienia faktów mogących wywołać uzasadnioną

wątpliwość co do bezstronności w rozpoznawanej sprawie spoczywa każdorazowo

na wnioskodawcy (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia

2017 r., III UO 3/16, niepubl. i z dnia 16 grudnia 2019 r., II CO 208/19,

a także wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 marca 2018 r., V CSK 256/17, niepubl.),

a podstawą oceny wniosku są przedstawione w nim zarzuty, fakty i dowody”

I NKRS 10/25

3

(postanowienie Sądu Najwyższego z 17 września 2021 r., II CO 68/21).

Wnioskodawczyni nie przytoczyła miarodajnych zarzutów, faktów ani dowodów

uzasadniających wniosek.

Po piąte, Krajowa Rada Sądownictwa nie jest uczestnikiem postępowania

przed Sądem Najwyższym w sprawie z odwołania od uchwały Rady w sprawie

indywidualnej (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z 1 lipca 2020 r., I NO 57/19;

z 13 lutego 2026 r., I NKRS 80/24 oraz wyroki Sądu Najwyższego: z 4 grudnia 2019

r., I NO 136/19; 16 lutego 2022 r., I NKRS 129/21). Natomiast z ustawy o Krajowej

Radzie Sądownictwa (Dz.U. 2024, poz. 1186, dalej: „u.KRS”), jednoznaczne wynika,

że Przewodniczący Krajowej Rady Sądownictwa jest organem Krajowej Rady

Sądownictwa (art. 15 u.KRS), którego zakres kompetencji – stosownie do art. 17

ust. 1 u.KRS – sprowadza się do pełnienia funkcji reprezentacyjnych i

organizacyjnych. Oczywistym jest, że Przewodnicząca Krajowej Rady Sądownictwa

nie jest ani stroną postępowania, ani uczestnikiem postępowania. Jeżeli

Przewodnicząca Krajowej Rady Sądownictwa nie ma zdolności postulacyjnej, nie

może skutecznie formułować wniosków procesowych. Jest to brak nieusuwalny.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.

[kf]

[r.g.]

Pełny tekst i metryka orzeczenia: Sąd Najwyższy, repozytorium2.sn.pl. Tytuł i streszczenie przygotował model językowy na podstawie treści orzeczenia. Orzeczenie może być nieprawomocne.