Sędzia X. Y. chciała orzekać dalej, KRS odmówiła. Sąd Najwyższy oddalił odwołanie

Krajowa Rada Sądownictwa (dalej: „Rada” lub „KRS”) uchwałą z […] 2025 r.,

nr […], działając na podstawie art. 69 § 1b ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o

ustroju sądów powszechnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 334, ze zm.) – dalej p.u.s.p., nie

wyraziła zgody na dalsze zajmowanie stanowiska sędziego przez sędziego Sądu

Apelacyjnego w […] X. Y. (dalej: „skarżąca”).

I NKRS 16/26

2

W uzasadnieniu uchwały Rada wskazała, że skarżąca pismem z […] 2025 r.

oświadczyła Krajowej Radzie Sądownictwa wolę dalszego zajmowania stanowiska

sędziego. Do oświadczenia załączyła zaświadczenie lekarskie z 22 sierpnia 2025 r.

oraz zaświadczenie psychologiczne z 22 sierpnia 2025 r., stwierdzające, że jest

zdolna do pełnienia urzędu sędziego, ze względu na stan zdrowia.

Przewodniczący Krajowej Rady Sądownictwa w celu rozpoznania sprawy

z wniosku skarżącego wyznaczył zespół oraz o jego powołaniu zawiadomił Ministra

Sprawiedliwości.

Zespół członków KRS na posiedzeniu […] 2025 r. rekomendował podjęcie

uchwały o niewyrażeniu zgody na dalsze zajmowanie stanowiska sędziego przez

skarżącą. Za uwzględnieniem woli skarżącej oddano 1 głos „za”, przy braku głosów

„przeciw” i 2 głosach „wstrzymujących się”.

W ocenie zespołu członków Krajowej Rady Sądownictwa brak jest podstaw do

wyrażenia zgody na dalsze zajmowanie stanowiska sędziego przez skarżącą,

bowiem nie stwierdzono żadnych ponadnormatywnych okoliczności leżących po

stronie interesu wymiaru sprawiedliwości, czy też interesu społecznego, mogących

przesądzić o potrzebie dalszego zajmowania stanowiska sędziego, o czym świadczą

– w ocenie zespołu – dane statystyczne obrazujące pracę orzeczniczą skarżącej, jak

również sytuacja kadrowa II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w […].

Rada dokonała analizy indywidualnej działalności orzeczniczej skarżącej i

podzieliła stanowisko zespołu o braku istnienia ekstraordynaryjnych okoliczności

leżących po stronie interesu wymiaru sprawiedliwości, czy też interesu społecznego,

przemawiających za dalszym pełnieniem przez nią urzędu sędziego. Krajowa Rada

Sądownictwa uwzględniła informację o sytuacji kadrowej Sądu Apelacyjnego w […] .

W trakcie posiedzenia Krajowej Rady Sądownictwa […] 2025 r. za wyrażeniem

zgody na dalsze zajmowanie stanowiska sędziego przez skarżącą nie oddano

głosów, przy 9 głosach „przeciw” i 5 głosach „wstrzymujących się” (oddano ogółem

14 głosów). Wobec nieuzyskania bezwzględnej większości głosów za wyrażeniem

zgody, KRS podjęła uchwałę jak na wstępie.

Skarżąca zaskarżyła uchwałę KRS w przedmiocie niewyrażenia zgody na

dalsze zajmowanie stanowiska sędziego po osiągnięciu wieku uprawniającego do

I NKRS 16/26

3

przejścia w stan spoczynku w całości, zarzucając naruszenie przepisów

postępowania, to jest:

– naruszenie art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie

Sądownictwa (tekst jedn. Dz. U. 2024 poz. 1186 – dalej u.KRS) w zw. z art. 2 i art. 7

Konstytucji RP przez podjęcie uchwały bez wszechstronnego rozważenia

okoliczności sprawy, tj. przeprowadzenie oceny w sposób dowolny i arbitralny,

pominięcie istotnych danych wynikających ze zgromadzonej dokumentacji, w

szczególności: dokumentacji dotyczącej sytuacji kadrowej sądu macierzystego

skarżącej, opinii służbowej Prezesa Sądu Apelacyjnego w […], a także dorobku

orzeczniczego skarżącej, w tym stabilności orzecznictwa co w rezultacie skutkowało

brakiem możliwości dokonania przez Krajową Radę Sądownictwa rzetelnej oceny,

co do możliwości dalszego zajmowania przez skarżącą stanowiska sędziego w

świetle kryteriów ustanowionych w art. 69 § 1b p.u.s.p., a w konsekwencji

do nierozpoznania istoty sprawy;

– naruszenie art. 69 § 1b zdanie pierwsze p.u.s.p. polegające na niewskazaniu

w treści zaskarżonej uchwały, dlaczego, w ocenie Rady, dalsze zajmowanie przez

skarżącą urzędu sędziego nie jest uzasadnione interesem wymiaru sprawiedliwości

lub ważnym interesem społecznym, że nie przemawia za tym racjonalne

wykorzystanie kadr sądownictwa powszechnego lub potrzeby wynikające z sytuacji

kadrowej i obciążenia zadaniami Sądu Apelacyjnego w […], w tym II Wydziału

Karnego, co znamionuje podjęcie zaskarżonej uchwały z pominięciem ustawowych

kryteriów statuowanych przez wskazany w zarzucie przepis, a w rezultacie stanowi

dokonanie oceny sprawy w sposób całkowicie dowolny, arbitralny, przy

zastosowaniu niejasnych kryteriów;

– naruszenie art. 42 ust. 1 u.KRS przez sporządzenie uzasadnienia uchwały

w sposób ogólnikowy, bez merytorycznego i kompleksowego przedstawienia racji,

które warunkowały jej treść, co niweczy możliwość odniesienia się do całości

przesłanek, na podstawie których Rada uznała, że brak jest podstaw do wyrażania

zgody na dalsze zajmowanie przez skarżącą stanowiska sędziego.

Ze względu na powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej

uchwały w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

I NKRS 16/26

4

Ponadto, skarżąca wniosła o przekazanie odwołania do rozpoznania w Izbie

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Sądzie Najwyższym, uzasadniając to uchwałą

Sądu Najwyższego (7) z 24 września 2025 r., III PZP 1/25.

Skarżąca wniosła również o ustalenie nieistnienia skarżonej uchwały, jako

wydanej przez Krajową Radę Sądownictwa w składzie, który nie posiada przymiotów

i kompetencji nadanych Radzie przez Konstytucję RP, co zdaniem skarżącej

skutkuje niemożnością uznania zaskarżonej uchwały za podjętą przez organ

konstytucyjny; a w przypadku ustalanie nieistnienia zaskarżonej uchwały, o

zawieszenie postępowania do czasu powołania Krajowej Rady Sądownictwa

spełniającej wymogi organu, o którym mowa w Konstytucji RP.

Skarżąca wniosła także o zwrócenie się przez Sąd Najwyższy do Trybunału

Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: „TSUE”), na podstawie art. 267 akapit trzeci

Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (dalej: „TFUE”), z pytaniami w trybie

prejudycjalnym dotyczącymi przechodzenia sędziów w stan spoczynku, a przypadku

uwzględniania powyższego postulatu o zawieszenie postępowania do czasu

wydania przez TSUE odpowiedzi na te pytania prejudycjalne, ewentualnie

o zawieszenie postępowania do czasu zmiany stanu prawnego.

W odpowiedzi na odwołanie, Rada wniosła o jego oddalenie w całości,

jako pozbawionego uzasadnionych podstaw.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie.

1. Rozpoznając odwołanie Sąd Najwyższy nie jest uprawniony do ingerencji

w materialną treść zaskarżonej uchwały, albowiem dokonanie oceny co do

zasadności dalszego zajmowania stanowiska sędziego stanowi wyłączną

kompetencję Rady (zob. wyrok Sądu Najwyższego z 19 stycznia 2021 r., I NKRS

22/21), zaś Sąd Najwyższy uprawniony jest jedynie do zbadania uchwały KRS pod

kątem zgodności z prawem. Zasadność takiej decyzji nie podlega kontroli ze strony

Sądu Najwyższego, o ile nie miało wpływu na nią naruszenie zasady legalności, w

I NKRS 16/26

5

tym posłużenie się niedozwolonym kryterium oceny (zob. wyrok Sądu Najwyższego

z 27 lutego 2019 r., I NO 16/18).

Istota rozpoznawanej sprawy sprowadza się zatem do zbadania czy

zaskarżona uchwała KRS nie została podjęta w sposób dowolny, arbitralny oraz z

użyciem niedozwolonych kryteriów ustawowych. W ocenie Sądu Najwyższego,

uzasadnienie zaskarżonej uchwały zawiera wystarczającą argumentację, która

pozwala na kontrolę i merytoryczne rozpoznanie wszystkich zarzutów podniesionych

przez skarżącego.

2. Na mocy art. 69 § 1 p.u.s.p. sędzia przechodzi w stan spoczynku z dniem

ukończenia 65 roku życia, chyba że nie później niż na sześć miesięcy i nie wcześniej

niż na dwanaście miesięcy przed ukończeniem tego wieku oświadczy Krajowej

Radzie Sądownictwa wolę dalszego zajmowania stanowiska i przedstawi

zaświadczenie stwierdzające, że jest zdolny, ze względu na stan zdrowia,

do pełnienia obowiązków sędziego, wydane na zasadach określonych dla kandydata

na stanowisko sędziowskie. Zatem ustawa jako zasadę przyjmuje skutki ex lege

wraz z zaistnieniem określonego terminu. Przepis art. 69 § 1 p.u.s.p. jednoznacznie

wskazuje, że przejście sędziego w stan spoczynku następuje z mocy prawa z chwilą

osiągnięcia 65 roku życia i, co istotne, takie rozstrzygnięcie powinno być traktowane

jako reguła. Natomiast możliwość dalszego pełnienia służby sędziowskiej ma jedynie

charakter fakultatywny i stanowi wyjątek od tej reguły. Ta zasadnicza konstrukcja

doznaje istotnego ograniczenia związanego z prawem do złożenia wniosku, który

musi być ostatecznie rozpatrzony zanim skutek w postaci przejścia w stan spoczynku

nastąpi (por. art. 69 § 1b zd. 3 p.u.s.p.). Zgoda na dalsze orzekanie nie jest zatem

na gruncie ustawy przedmiotem domniemania.

Należy przypomnieć, że rozstrzygnięcie KRS dotyczące dalszego zajmowania

przez sędziego jego stanowiska ma charakter autonomiczny

(wyrok Sądu Najwyższego z 14 marca 2002 r., III KRS 1/02). Zgodnie z art. 69 § 1b

zd. 1 p.u.s.p. KRS może wyrazić zgodę na dalsze zajmowanie stanowiska sędziego,

jeżeli jest to uzasadnione interesem wymiaru sprawiedliwości lub ważnym interesem

społecznym, w szczególności, jeśli przemawia za tym racjonalne wykorzystanie kadr

sądownictwa powszechnego lub potrzeby wynikające z obciążenia zadaniami

poszczególnych sądów. Wskazane w art. 69 § 1b zd. 1 p.u.s.p. przesłanki warunkują

I NKRS 16/26

6

możliwość wyrażenia zgody, nie stanowią natomiast przesłanek jej niewyrażenia.

Przepis ten wskazuje również na uznanie, jakie w tej mierze przysługuje Radzie –

ustawa wyraźnie stanowi, że KRS „może wyrazić zgodę”, a nie „wyraża zgodę”.

Słowo „może” oznacza uznaniową kompetencję (a nie obowiązek) KRS do wyrażenia

zgody na dalsze zajmowanie stanowiska sędziego pomimo ukończenia przez niego

65 roku życia (zob. wyrok Sądu Najwyższego z 1 grudnia 2021 r., I NKRS 80/21).

3. Zarzuty skarżącej, sprowadzające się do twierdzenia, iż Krajowa Rada

Sądownictwa podjęła zaskarżoną uchwałę bez wszechstronnego rozważenia

okoliczności sprawy, dokonując oceny w sposób dowolny i arbitralny oraz pomijając

istotną część zgromadzonej dokumentacji, nie zasługują na uwzględnienie.

Z uzasadnienia zaskarżonej uchwały wynika jednoznacznie, że Rada

przeprowadziła indywidualną i wieloaspektową analizę działalności orzeczniczej

skarżącej. W szczególności Krajowa Rada Sądownictwa uwzględniła wyniki

statystyczne skarżącej, w tym dane dotyczące załatwialności spraw oraz

terminowości sporządzania uzasadnień. Rada nie pominęła przy tej analizie i ocenie

pozytywnej opinii Prezesa Sądu Apelacyjnego w […] o skarżącej.

Podobnie, Rada odniosła się do sytuacji kadrowej pionu karnego Sądu

Apelacyjnego, wskazując ją jako jeden z elementów, który był brany pod uwagę

przy podejmowaniu rozstrzygnięcia (zob. uchwała, s. 6).

Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 33 ust. 1 i art. 42 ust. 1 u.KRS,

wskazać należy, że nawet jeżeli w ocenie skarżącej uzasadnienie skarżonej uchwały

nie jest rozbudowane i może budzić niedosyt w odniesieniu do jego

zindywidualizowania, to Sąd Najwyższy nie dopatrzył się naruszenia tych przepisów,

zwłaszcza w kontekście obiektywnych trudności wiążących się z uzasadnieniem

decyzji podejmowanych w głosowaniu przez organ kolegialny (zob. również wyroki

Sądu Najwyższego z: 26 listopada 2019 r., I NO 74/19; 12 maja 2021 r.,

I NKRS 27/21).

W konsekwencji nie można przyjąć, że doszło do faktycznego pominięcia

istotnych okoliczności sprawy, lub że ocena Krajowej Rady Sądownictwa miała

charakter dowolny. Dokonana przez Radę analiza mieści się w granicach

przysługującego jej uznania, a kontrola Sądu Najwyższego, ograniczona do badania

legalności procedury oraz arbitralności rozstrzygnięcia, nie daje podstaw do

I NKRS 16/26

7

ingerencji w merytoryczną ocenę dokonaną przez konstytucyjny organ stojący

na straży niezależności sądów i niezawisłości sędziów.

4. Wniosek skarżącej o przekazanie odwołania do rozpoznania do Izby Pracy

i Ubezpieczeń Społecznych w Sądzie Najwyższym, motywowany uchwałą Sądu

Najwyższego (7) z 24 września 2025 r., III PZP 1/25, nie mógł być uwzględniony.

Sąd Najwyższy, na mocy uchwały połączonych izb: Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw

Publicznych oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 3 grudnia 2025 r., I NZP 7/25,

odstąpił od zasady prawnej sformułowanej w uchwale siedmiu sędziów Sądu

Najwyższego z 24 września 2025 r., III PZP 1/25. Jak wskazano w uchwale

I NZP 7/25, zarówno ustawa o SN, jak i ustawa o KRS, regulują określone aspekty

ustroju polskiego wymiaru sprawiedliwości na mocy delegacji konstytucyjnej zawartej

odpowiednio w art. 176 ust. 2 oraz art. 187 ust. 4 ustawy zasadniczej. Z przepisów

tych wynika wprost, że zagadnienia organizacji Sądu Najwyższego, w tym jego

podziału na izby i określania właściwości poszczególnych izb, jak również sposób

wyboru członków Krajowej Rady Sądownictwa spośród sędziów, mogą być

regulowane jedynie ustawowo.

W stanie prawnym przed wejściem w życie ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o

Sądzie Najwyższym, odwołania od uchwał KRS rozpoznawała Izba Pracy,

Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych, która została zniesiona na mocy

art. 133 § 1 u.SN, a na mocy art. 133 § 2 u.SN powołano Izbę Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych oraz Izbę Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych. Zatem Izba

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych nie jest i nigdy nie była właściwa

do rozpoznawania odwołań od uchwał KRS. Rozpoznawanie odwołań od uchwał

KRS w przypadkach przewidzianych w przepisach szczególnych, na mocy art. 26 § 1

pkt 3 u.SN należy do właściwości Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych.

5. W odniesieniu do podnoszonych przez skarżącą wątpliwości co do

zgodności z prawem unijnym przepisów krajowych dotyczących przechodzenia

sędziów w stan spoczynku i wniosku o zwrócenie się w trybie prejudycjalnym do

TSUE, ani podnoszona argumentacja, ani wniosek ten, nie zasługują na

uwzględnienie.

W uchwale połączonych izb Sądu Najwyższego: Kontroli Nadzwyczajnej i

Spraw Publicznych oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 3 grudnia 2025 r., I NZP

I NKRS 16/26

8

7/25 przypomniano, że Rzeczpospolita Polska nie przekazała organom Unii

Europejskiej lub jakiejkolwiek innej organizacji międzynarodowej kompetencji

do stanowienia norm regulujących organizację i funkcjonowanie krajowego wymiaru

sprawiedliwości, ani do określania zakresu, w którym mogą być one stosowane.

Kompetencje te przysługują wyłącznie konstytucyjnym organom Rzeczypospolitej

Polskiej i nie podlegają przekazaniu na podstawie art. 90 ust. 1 Konstytucji RP, w

konsekwencji nie znajduje w tym zakresie zastosowania art. 91 ust. 2 i 3 w zw. z art.

87 Konstytucji RP. Innymi słowy, kompetencje Trybunału Sprawiedliwości Unii

Europejskiej w zakresie wykładni prawa Unii Europejskiej nie obejmują kształtowania

ustroju organów konstytucyjnych państw członkowskich ani zastępowania

ustawodawcy krajowego w zakresie regulacji dotyczących organizacji władzy

sądowniczej. Sama różnorodność rozwiązań ustrojowych, mieszczących się

w konstytucyjnej tożsamości państwa członkowskiego, nie może być utożsamiana

z naruszeniem art. 19 ust. 1 TUE. W uchwale I NZP 7/25 wskazano również, że

stanowisko zajęte w uchwale w sprawie III PZP 1/25 nie tylko łamało konstytucyjną

zasadę zachowania suwerenności w procesie integracji europejskiej, naruszając

„istotę suwerenności” Rzeczypospolitej Polskiej, lecz także art. 4 TUE, który

wskazuje, że zgodnie z zasadą przyznania (art. 5 TUE) wszelkie kompetencje

nieprzyznane Unii w Traktatach należą do Państw Członkowskich, a z normy tego

artykułu wynika także konieczność poszanowania przez Unię Europejską tożsamości

narodowej państw członkowskich (w tym Rzeczypospolitej Polskiej), która

nierozerwalnie związana jest z ich podstawowymi strukturami politycznymi i

konstytucyjnymi, do tych zaś należy wyłączna kompetencja regulacji krajowej

w zakresie organizacji i funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości.

Niezależnie od powyższego, nawet przy uwzględnieniu wykładni art. 19 ust. 1

TUE wypracowanej w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości, należy podkreślić,

że stan prawny, w którym zapadła zaskarżona uchwała, uległ istotnej zmianie.

Obowiązujące przepisy jednoznacznie powierzają podejmowanie decyzji w

przedmiocie dalszego pełnienia służby sędziowskiej po osiągnięciu wieku

określonego w art. 69 p.u.s.p. Krajowej Radzie Sądownictwa, będącej

konstytucyjnym organem stojącym na straży niezależności sądów i niezawisłości

sędziów (art. 186 ust. 1 Konstytucji RP), a nie Ministrowi Sprawiedliwości. W

I NKRS 16/26

9

konsekwencji nie sposób przyjąć, że zastosowanie art. 69 p.u.s.p. w obowiązującym

brzmieniu, w ramach postępowania prowadzonego przed Krajową Radą

Sądownictwa, pozostaje w sprzeczności z art. 19 ust. 1 TUE. Podnoszona przez

skarżącego argumentacja kwestionuje natomiast obowiązujące unormowania

konstytucyjne oraz ustawowe.

Zarzuty kwestionujące niezależność Rady względem władzy wykonawczej lub

ustawodawczej nie znajdują potwierdzenia w realiach jej funkcjonowania. Skarżąca

nie uprawdopodobniła nawet, aby przy podejmowaniu zaskarżonej uchwały KRS

działała pod wpływem jakichkolwiek nacisków zewnętrznych ani aby decyzja ta była

rezultatem ingerencji innych władz. Przeciwnie, powszechnie znane okoliczności

funkcjonowania Krajowej Rady Sądownictwa obecnej kadencji wskazują, że organ

ten podejmuje swoje rozstrzygnięcia samodzielnie, często wbrew oczekiwaniom

formułowanym publicznie przez Ministra Sprawiedliwości lub innych członków rządu.

Co więcej, KRS wykazuje stałość w wykonywaniu powierzonych jej kompetencji

pomimo nacisków o charakterze pośrednim, w tym o charakterze finansowym

(budżetowym), lub bezpośrednim (najścia prokuratorów w asyście policji przy użyciu

siły).

6. Wniosek skarżącej o ustalenie nieistnienia skarżonej uchwały jako wydanej

przez Krajową Radę Sądownictwa w składzie, który rzekomo ma nie posiadać

przymiotów i kompetencji nadanych Radzie przez Konstytucję RP, jest całkowicie

bezpodstawny i sprowadza się do kwestionowania porządku prawnego

obowiązującego w Rzeczypospolitej Polskiej.

W pierwszej kolejności, należy zwrócić uwagę na wyrok Trybunału

Konstytucyjnego z 25 marca 2019 r., K 12/18, który rozstrzygnął wątpliwości

co do zgodności z Konstytucją RP sposobu kształtowania sędziowskiej części KRS.

W wyroku tym wskazano, że zasadnicze kwestie związane z jej funkcjonowaniem

ustrojodawca przekazał mocą art. 187 ust. 4 Konstytucji RP do regulacji ustawowej,

ustanawiając w tekście Konstytucji RP jedynie pewien minimalny standard

konstytucyjności KRS. Podkreślono również, że fakt bycia reprezentacją środowiska

prawniczego wynika nie ze sposobu wyboru członków KRS, ale z tego, iż z dużą

przewagą wybierani są do jej składu sędziowie, co jest objęte gwarancją

konstytucyjną.

I NKRS 16/26

10

W uchwale I NZP 7/25 obszernie wyjaśniono, że funkcja kreacyjna Sejmu,

polegająca na bezpośrednim powoływaniu, a niekiedy też odwoływaniu, innych

organów państwa oraz osób wchodzących w skład tych organów, nie jest niczym

kontrowersyjnym i istotowo powiązana jest z demokratyczną tożsamością państwa

prawnego (art. 2 Konstytucji RP). Sąd Najwyższy od dawna wskazuje, że „na gruncie

polskiego systemu konstytucyjnego, w którym władza zwierzchnia należy do Narodu,

ten zaś, jeśli nie sprawuje jej bezpośrednio, to czyni to za pośrednictwem swoich

przedstawicieli (art. 4 Konstytucji RP), budowanie argumentu kwestionującego

legitymizację organu konstytucyjnego w oparciu o twierdzenia, że członkowie tego

organu są wyłaniani przez przedstawicieli Narodu (art. 104 ust. 1 Konstytucji RP),

oznacza kwestionowanie demokratycznych podstaw państwa prawnego, poprzez

postulowanie konieczności wyłączenia określonych obszarów funkcjonowania

władzy spod oddziaływania reprezentacji Narodu i poddania go pod wyłączną

kontrolę jednej spośród korporacji zawodowych. Argument taki nie ma racji bytu na

gruncie zasady demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP), które

ma realnie stanowić dobro wspólne obywateli (art. 1 Konstytucji RP) (zob. także

wyrok Sądu Najwyższego z 12 maja 2021 r., I NKRS 34/21, pkt 6; oraz postanowienia

Sądu Najwyższego: z 18 września 2023 r., I NWW 331/23; z 25 sierpnia 2023 r., I

NWW 308/23; z 30 czerwca 2023 r., I NWW 235/23; z 14 lutego 2023 r., I NWW

109/21; z 4 listopada 2022 r., I NWW 165/22 oraz I NWW 3/22; z 9 września 2022 r.,

I NWW 32/22; z 9 października 2025 r., I NWW 48/25). Nie sposób zatem racjonalnie

twierdzić, że Sejm, który wybiera bezpośrednio sędziów Trybunału Konstytucyjnego

(art. 194 ust. 1 Konstytucji RP) oraz sędziów Trybunału Stanu (art. 199 ust. 1

Konstytucji RP), nie może wybrać członków KRS spośród sędziów legitymujących

się poparciem minimum 25 innych sędziów lub minimum 2000 wyborców.

W uchwale I NZP 7/25 podkreślono również, że art. 187 ust. 1 pkt 2 Konstytucji

RP nie rozstrzyga o wyborze sędziów przez sędziów, zaś jego ustęp 4 stanowi, że

sposób wyboru członków KRS określa ustawa. Wywodzenie jakichkolwiek, wprost

niewyrażonych w treści art. 187 ust. 1 pkt 2 Konstytucji RP dodatkowych kryteriów,

stanowi naruszenie art. 187 ust. 4 Konstytucji RP, który przesądza, że sposób

wyboru sędziów do KRS określa Sejm i Senat wraz z Prezydentem w drodze ustawy.

I NKRS 16/26

11

7. Treść wniesionego odwołania ujawnia skłonność skarżącej

do kwestionowania obowiązującego porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej

przez odwoływanie się do pozanormatywnych ocen formułowanych w określonych

kręgach środowiskowych. Taki sposób argumentowania, abstrahujący od mocy

wiążącej przepisów prawa powszechnie obowiązującego, w tym art. 7 i art. 178 ust. 1

in fine Konstytucji RP, rodzi uzasadnione wątpliwości, czy w praktyce orzeczniczej

skarżąca będzie w stanie konsekwentnie przyjmować za podstawę rozstrzygnięć

wyłącznie obowiązujące prawo, którego stosowanie i ochrona stanowią podstawowy,

konstytucyjny obowiązek sędziego orzekającego w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej.

W świetle przedstawionych okoliczności, Sąd Najwyższy nie znalazł

przesłanek do stwierdzenia niezgodności zaskarżonej uchwały z prawem. Skarżąca

nie wykazała, aby KRS podjęła zaskarżoną uchwałę w sposób dowolny, lub w

oderwaniu od przedłożonych danych statystycznych. Jednocześnie treść zarzutów

formułowanych przez skarżącą względem uchwały KRS potwierdza merytoryczną

zasadność rozstrzygnięcia, którego dokonała KRS, wskazują one bowiem na

skłonność skarżącej do ignorowania obowiązującego w Rzeczypospolitej Polskiej

porządku prawnego.

8. Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 k.p.c.

w zw. z art. 44 ust. 3 u.KRS orzekł jak w sentencji.

[az]

[r.g.]