Sąd Najwyższy uchylił uchwałę KRS o asesorach WSA, bo na głosowaniu zabrakło kworum

Uchwałą nr […] z dnia […] 2025 r. w przedmiocie przedstawienia wniosku o

powołanie do pełnienia urzędu na dwa stanowiska asesorskie w Wojewódzkim

Sądzie Administracyjnym w Warszawie, ogłoszone w Monitorze Polskim z 2023 r.,

I NKRS 65/25

2

poz. 1073, na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej

Radzie Sądownictwa (Dz.U. z 2024 r. poz. 1186), Krajowa Rada Sądownictwa (dalej:

„KRS”. „Rada”):

1. przedstawiła Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej wniosek o powołanie

Pana X.2 Y.2 i Pani X.3 Y.3 do pełnienia urzędu na dwa stanowiska asesorskie

w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie;

2. nie przedstawiła Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej wniosku

o powołanie Pana X.4 Y.4, Pani X.5 Y.5, Pana X.1 Y.1, Pani X.6 Y.6 oraz Pani

X. Y. do pełnienia urzędu na dwa stanowiska asesorskie w Wojewódzkim

Sądzie Administracyjnym w Warszawie.

Uchwała Rady została podjęta na posiedzeniu w dniu 20 lutego 2025 r. w

drodze głosowania. Na Pana X.4 Y.4 3 głosy „za”, przy 1 głosie „przeciw” i 12 głosach

„wstrzymujących się” (oddano ogółem 16 głosów), zatem jego kandydatura nie

uzyskała wymaganej bezwzględnej większości głosów,

- na Panią X.5 Y.5 1 głos „za”, przy 1 głosie „przeciw” i 15 głosach

„wstrzymujących się (oddano ogółem 17 głosów), zatem jej kandydatura nie uzyskała

wymaganej bezwzględnej większości głosów.

- na Pana X.2 Y.2 9 głosów „za”, przy 1 głosie „przeciw” i 7 głosach

„wstrzymujących się” (oddano ogółem 17 głosów), zatem jego kandydatura uzyskała

wymaganą bezwzględną większość głosów,

- na Pana X.1 Y.1 8 głosów „za”, przy 1 głosie „przeciw” i 7 głosach

„wstrzymujących się” (oddano ogółem 16 głosów), zatem jego kandydatura nie

uzyskała wymaganej bezwzględnej większości głosów,

- na Panią X.6 Y.6 3 głosy „za”, przy 1 głosie „przeciw” i 12 głosach

„wstrzymujących się” (oddano ogółem 16 głosów), zatem jej kandydatura nie

uzyskała wymaganej bezwzględnej większości głosów,

- na Panią X.3 Y.3 10 głosów „za”, przy 1 głosie „przeciw” i 6 głosach

„wstrzymujących się” (oddano ogółem 17 głosów), zatem jej kandydatura uzyskała

wymaganą bezwzględną większość głosów,

-na Panią X. Y. 1 głos „za”, przy 1 głosie „przeciw” i 13 głosach

„wstrzymujących się” (oddano ogółem 15 głosów), zatem jej kandydatura

nie uzyskała wymaganej bezwzględnej większości głosów.

I NKRS 65/25

3

Na powyższą uchwałę odwołanie złożyła X. Y. (dalej: „skarżąca”), zaskarżając

ww. uchwałę w części:

1. w zakresie punktu 1. w części dotyczącej przedstawienia Prezydentowi RP

wniosku o powołanie Pana X.2 Y.2 do pełnienia urzędu na dwa stanowiska

asesorskie w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie;

2. w zakresie punktu 2. w części dotyczącej nieprzedstawienia Prezydentowi

RP wniosku o powołanie Skarżącej – X. Y. do pełnienia urzędu na dwa stanowiska

asesorskie w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie.

Zaskarżonej uchwale zarzuciła sprzeczność z prawem, polegającą na:

I. naruszeniu przepisów postępowania mającym istotny wpływ na wynik

sprawy, tj.:

1. art. 33 ust. 1 w zw., z art. 35 ust. 1-3 ustawy o KRS w zw. z art. 2 i art. 32

ust. 1-2 oraz art. 60 Konstytucji RP polegający na braku zastosowania jednolitych

kryteriów oceny wszystkich kandydatów; wskazanie w opisie kandydatur

uczestników postępowania odmiennego zakresu danych, co uniemożliwia ustalenie,

jakie kryteria były przez KRS faktycznie brane pod uwagę przy podejmowaniu decyzji

o przedstawieniu danej kandydatury Prezydentowi RP oraz nieprzedstawieniu

kandydatury Skarżącej, a także niezastosowanie części ustawowych kryteriów oceny

kandydatur w postępowaniu, brak określenia i rozpatrzenia zgłoszonych kandydatur

o jasne i jednakowe dla wszystkich kandydatów kryteria ocen, które odpowiadałyby

zasadom równego dostępu do służby publicznej, zasadom równego traktowania

przez władze publiczne obywateli RP oraz zasadom demokratycznego państwa

prawnego, urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości społecznej, w wyniku

czego Prezydentowi RP przedstawiono wniosek o powołanie Pana X.2 Y.2

wskazanego w pkt 1 zaskarżonej uchwały a nie Skarżącej;

2. art. 33 ust. 1 w zw. z art. 35 ust. 1-3 ustawy o KRS w zw. z art. 2 i art. 32

ust. 1-2 oraz art. 60 Konstytucji RP poprzez przeprowadzenie głosowania po

wprowadzającym w błąd referacie, dotyczącym przedstawienia kandydatury Pana

X.2 Y.2 co do spełnienia przesłanek z art. 6a § I pkt 1 w zw. z art. 6 § 1 pkt 6 ustawy

z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2024.1267,

dalej p.u.s.a.) w sytuacji braku dokumentów o tym świadczących, co wynika wprost

I NKRS 65/25

4

z zaskarżonej uchwały, a pominięcie Skarżącej doświadczenia w samodzielnym

orzekaniu w sprawach administracyjnych w ramach pozaetatowego członka

Samorządowego Kolegium odwoławczego w Warszawie i występowaniu w

postępowaniach sądowo administracyjnych jako pełnomocnik organu, które to

okoliczności wskazywały na brak zastosowania zasad równego traktowania przez

władze publiczne obywateli RP oraz zasadom demokratycznego państwa prawnego,

urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości społecznej, w wyniku czego

Prezydentowi RP przedstawiono wniosek o powołanie osoby wskazanej w pkt 1

zaskarżonej uchwały a nie Skarżącej;

3. art. 35 ust. 2 ustawy o KRS przez przekroczenie granic swobodnego

uznania, przejawiających się w braku wszechstronnego rozważenia okoliczności

sprawy i wnikliwego zbadania materiałów sprawy, dokonanie oceny w sposób

dowolny oraz sprzeczny ze zgromadzonym materiałem, z pominięciem rzetelnej jego

oceny, w tym m.in. poprzez przyjęcie, że osoba z 6-letnim doświadczeniem

zawodowym jako radca prawny wykonujący zawód indywidualnie od 2017 r., głównie

prowadząca sprawy administracyjne, cywilne, gospodarcze (czyli nie wiadomo jakie

głównie prowadzi) oraz osoba, która uzyskała jedną z najniższych ocen „ocenę dobrą

plus” w ocenie kwalifikacji sporządzonej przez sędziego „wyróżnia się wysokim

poziomem wiedzy w dziedzinie administracji publicznej oraz prawa

administracyjnego” oraz poprzez przyjęcie, „w najwyższym stopniu wypełniła kryteria

posiadanego doświadczenia zawodowego” w wyniku czego Prezydentowi RP

przedstawiono wniosek o powołanie tej osoby wskazanej w pkt 1 zaskarżonej

uchwały a nie Skarżącej,

4. art. 42 ust. 1 ustawy o KRS poprzez sporządzenie uzasadnienia uchwały

w sposób sprzeczny z prawem i budzący wątpliwości co do prawidłowości procedury

dokonywania wyboru, wbrew przewidzianym prawem możliwościom służącym

dokonaniu oceny według jednolitych kryteriów kandydatur wszystkich osób

uczestniczących w konkursie, co skutkowało przedstawieniem w uchwale

Prezydentowi RP wniosku o powołanie Pana X.2 Y.2 a nie Skarżącej ze względu na:

- sporządzenie go w części dotyczącej kandydatury Skarżącej i osoby

rekomendowanej w sposób uniemożliwiający poznanie motywów podjęcia uchwały

I NKRS 65/25

5

w tym brzmieniu oraz bez wskazania, w jakim zakresie uznano kwalifikacje Pana X.2

Y.2 za wyższe i bardziej odpowiednie od kwalifikacji i doświadczenia Skarżącej;

- sporządzenie uzasadnienia w części „III Porównanie kandydatów” w sposób

wybiórczy poprzez wskazanie w tej części tylko trzech kandydatów oraz pominięcie

pozostałych kandydatów w tym konkursie,

- sporządzenie uzasadnienia z użyciem sformułowań, szablonowych,

ogólnych i niejasnych takich między innymi jak: „wybrani kandydaci wyróżniają się

wysokim poziomem wiedzy w dziedzinie administracji publicznej oraz prawa

administracyjnego i innych dziedzin prawa związanych z działaniem organów

administracji publicznej.” (str. 18 ostatnie zdanie), bez wskazania jakie czynności

związane z sądownictwem administracyjnym z organami administracji publicznej

dokonywane przez Pana X.2 Y.2 zostały ocenione i bez wskazania jakie te czynności

i ich ocena mają wpływ na uznanie, iż osoba rekomendowana spełnia przyjęte

przesłanki w stopniu najwyższym, co w istotny sposób utrudnia ocenę zasadności

decyzji, a także jej kontrolę w ramach niniejszego odwołania;

5. naruszenie art. 20 ust. 1 i art.21 ust. 1 ustawy o KRS - które stanowią, że

Rada obraduje na posiedzeniach plenarnych, a do ważności uchwał Rady potrzebna

jest obecność co najmniej połowy jej składu. Przepisy ustawy o KRS przewidują

możliwość przeprowadzenie glosowania w trybie obiegowym za pośrednictwem

poczty elektronicznej, ale nie zdalnym. Sama Rada nie miałaby przy tym kompetencji

do uregulowania w trybie regulaminowym, skoro o osobistej obecności członków

Rady podczas obrad plenarnych stanowi wprost ustawa. W posiedzeniu plenarnym

Rady w dniu 20 lutego 2025 r. wzięło udział w trybie zdalnym 8 członków, co

potwierdza zapis video posiedzenia. W głosowaniu jak wynika ze skarżonej uchwały

brało udział 15 członków. Zatem osobisty udział w obradach Rady i głosowaniu nad

kandydaturą skarżącej brało tylko 8 członków, a zatem mniej niż połowa Rady. Skoro

do ważności uchwał Rady potrzebna jest obecność co najmniej połowy jej składu to

oznacza, że zaskarżona uchwała jest nieważna.

II. naruszenie prawa materialnego, tj.:

- art. 6a § 1 pkt 1 w zw. z art. 6 § 1 pkt 6 p.u.s.a., poprzez przyjęcie przez Radę,

że Skarżąca nie wyróżnia się wysokim poziomem wiedzy w dziedzinie administracji

publicznej oraz prawa administracyjnego i innych dziedzin prawa związanych z

I NKRS 65/25

6

działaniem organów administracji publicznej (choć to wprost wynika z jej oceny

kwalifikacji str. 14), przez co nie spełnia kryteriów wyboru w stopniu uzasadniającym

powołanie do pełnienia urzędu na stanowisku asesora sądowego w wojewódzkim

sądzie administracyjnym, w sytuacji wskazania kandydatury Pana X.2 Y.2 do

pełnienia urzędu na dwa stanowiska asesorskie w WSA w Warszawie, przy braku

spełnienia tych wymogów, co wynika wprost z jego oceny kwalifikacji i uzasadnienia

zaskarżonej uchwały, co jednocześnie narusza zasadę równego, opartego na

jasnych, niedyskryminujących kryteriach dostępu do służby publicznej w zawodzie

asesora sądu administracyjnego.

W oparciu o powyższe zarzuty, wniosła - na podstawie art. 44 ust. 3 ustawy

o KRS w zw. z art. 3984 § 1 k.p.c. - o uchylenie zaskarżonej uchwały i przekazanie

Radzie do ponownego rozpatrzenia:

1. w zakresie punktu 1. w części dotyczącej przedstawienia Prezydentowi RP

wniosku o powołanie Pana X.2 Y.2 do pełnienia urzędu na dwa stanowiska

asesorskie w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie.

2. w zakresie punktu 2. w części dotyczącej nieprzedstawienia Prezydentowi

RP wniosku o powołanie Skarżącej – X. Y. do pełnienia urzędu na dwa stanowiska

asesorskie w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie.

Od powyższej uchwały, odwołanie złożył również X.1 Y.1 (dalej: „skarżący”) w

części, a mianowicie: w zakresie pkt 1, wobec przedstawienia Prezydentowi

Rzeczypospolitej Polskiej wniosku o powołanie Pana X.2 Y.2 oraz Pani X.3 Y.3, do

pełnienia urzędu na stanowisku asesorskim w Wojewódzkim Sądzie

Administracyjnym w Warszawie, zwanym dalej „Sądem”: w zakresie pkt 2, w części

dotyczącej nieprzedstawienia Prezydentowi Rzeczpospolitej Polskiej wniosku o

powołanie X.1 Y.1 do pełnienia urzędu na stanowisku asesorskim w Wojewódzkim

Sądzie Administracyjnym w Warszawie.

Uchwale - w zaskarżonej części - zarzucił naruszenie następujących

przepisów prawa procesowego, mające wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1. art. 42 ust. 1 ustawy o KRS poprzez sporządzenie uzasadnienia

Uchwały w części dotyczącej kandydatury Odwołującego w sposób

niekompletny, niewyjaśniający istoty decyzji Krajowej Rady Sądownictwa,

I NKRS 65/25

7

zwanej dalej „Radą”, a tym samym uniemożliwiający Sądowi' Najwyższemu

weryfikację prawidłowości podjętego przez Radę rozstrzygnięcia,

2. art. 33 ust. 1 ustawy o KRS poprzez nierozważenie sprawy w sposób

wszechstronny, a to przez dokonanie oceny kandydatury Odwołującego bez

dochowania obowiązku wszechstronnego rozważania okoliczności sprawy i

bez wnikliwego zbadania materiałów sprawy udostępnionych Radzie, ą przy.

tym.? z pominięciem rzetelnej oceny kwalifikacji Odwołującego, przy

pominięciu przesłanek wynikających z brzmienia art. 35 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy

o KRS,

3. art. 35 ust 2 pkt 1 i 2 ustawy o KRS poprzez zignorowanie i uznaniowe

zastosowanie kryteriów wyboru kandydatów na stanowisko asesorskie, mimo,

że Odwołujący spełnia przyjęte przez Radę kryteria w stopniu wyższym

niż osoby wybrane w konkursie.

Wobec powyższych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie uchwały

w zaskarżonej części, tj. w zakresie pkt 1 - w całości oraz w zakresie pkt 2 - w części

odnoszącej się do niego i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego

rozpoznania Radzie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zdaniem składu orzekającego w pierwszej kolejności należy odnieść się do

zarzutu, który idzie najdalej, tj. naruszenia art. 20 ust. 1 i art.21 ust. 1 ustawy o KRS.

Zgodnie z art. 20 ust. 1 zd. pierwsze u.KRS Rada obraduje na posiedzeniach

plenarnych.

Stosownie do art. 21 ust. 1 u.KRS do ważności uchwał Rady potrzebna jest

obecność co najmniej połowy jej składu.

Według § 5 Regulaminu (uchwalonego na podstawie art. 22 u.KRS) Członek

Rady potwierdza obecność na posiedzeniu Rady złożeniem podpisu na liście

obecności. Zarazem zgodnie § 27 Regulaminu Rada, Prezydium Rady i zespół

członków oraz komisja mogą odbywać swoje posiedzenia przy użyciu środków

I NKRS 65/25

8

komunikacji elektronicznej (posiedzenie zdalne) oraz głosować w trybie obiegowym

w przypadkach określonych w odrębnych przepisach.

Przepisem odrębnym, o którym mowa wyżej, w przeszłości był art. 31zzg

ust. 1 oraz ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach

związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych

chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz.U.

2024, poz. 340). Zgodnie z tą regulacją w okresie obowiązywania stanu zagrożenia

epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19, m.in. Krajowa

Rada Sądownictwa i zespoły Krajowej Rady Sądownictwa mogły odbywać swoje

posiedzenia przy użyciu środków komunikacji elektronicznej (ust. 1) oraz mogły

podejmować uchwały w trybie obiegowym, w tym przy użyciu środków komunikacji

elektronicznej.

Na mocy Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 12 maja 2022 r. w sprawie

odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz.U. 2022, poz.

1027) z dniem 16 maja 2022 r. został odwołany stan epidemii w związku z

zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Natomiast na mocy Rozporządzenia Ministra

Zdrowia z dnia 14 czerwca 2023 r. w sprawie odwołania na obszarze

Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego (Dz.U. 2023, poz.1118)

z dniem 1 lipca 2023 r. odwołany został stan zagrożenia epidemicznego w związku

z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Oba te akty spowodowały, że wspomniany art.

31zzg ust. 1 oraz ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach

związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych

chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, automatycznie

przestał obowiązywać. W konsekwencji odpadła też podstawa prawna odbywania

posiedzeń Rady w trybie zdalnym.

Mając to na względzie, należy zauważyć, że posiedzenie Rady, na którym

podjęto zaskarżoną Uchwałę, odbyło się już po odwołaniu stanu epidemii i stanu

zagrożenia epidemicznego. Zasadniczo więc Rada, działając w trybie zdalnym,

nie mogła się oprzeć na art. 31zzg ust. 1 oraz ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r o

szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem

i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji

kryzysowych. W ocenie Sądu Najwyższego jest to wystarczający powód do przyjęcia,

I NKRS 65/25

9

że sposób procedowania tego organu nie znajdował podstaw w obowiązującym

prawie. Z tego powodu należy uznać, że dla oceny ważności uchwały niezbędne jest

zweryfikowanie, czy przy jej wydaniu na sali obecna była co najmniej połowa

jej składu.

Na liście obecności posiedzenia Krajowej Rady Sądownictwa w dniu 20 lutego

2025 r. zostało złożonych 12 podpisów. Przy nazwiskach kolejnych 8 członków Rady

widnieje oznaczenie „udział zdalny”. Przy pozostałych 5 nazwiskach Członków Rady

– w miejscu przeznaczonym na podpis wykreślono je linią ciągłą.

Powyższe ustalenia, osadzone na kanwie wspomnianych wcześniej

przepisów obowiązującego prawa: art. 21 ust. 1 u.KRS oraz § 5 Regulaminu KRS,

prowadzą Sąd Najwyższy do wniosku, że przy podejmowaniu Uchwały nr […], w toku

głosowania, nie zachowano wymogu ustawowego kworum.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy na tej podstawie uznaje zarzut

skarżącej odnośnie do głosowania Uchwały za zasadny.

W związku z tymi ustaleniami, wskazującymi na zaistnienie przesłanki

nieważności przedmiotowej Uchwały, Sąd Najwyższy stwierdza, że rozpoznanie

pozostałych zarzutów podniesionych przez skarżącą jak i skarżącego jest zbędne.

Z tych przyczyn Sąd Najwyższy , na podstawie art. 39813 § 1 k.p.c. w zw. z art. 39815

§ 1 k.p.c. w zw. z art. 44 ust. 3 u.KRS uchylił zaskarżoną uchwałę w pkt 1 w całości,

zaś w pkt 2 w stosunku do X. Y. i X.1 Y.1 i w tym zakresie przekazał sprawę Krajowej

Radzie Sądownictwa do ponownego rozpatrzenia.

Paweł Księżak Oktawian Nawrot Mirosław Sadowski

[r.g.]