Skarga na przewlekłość o 20 tys. zł odrzucona, bo nie wskazano konkretnego postępowania

R. S. (dalej: „skarżący”), pismem datowanym na 31 grudnia 2025 r. wystąpił

z żądaniem „stwierdzenia przez Sąd Apelacyjny w Warszawie rażącej przewlekłości

postępowania w sprawie zawisłej, która została wniesiona pozwem z dnia 14 marca

2018r., która mimo blisko ośmiu lat postępowania przed różnymi instancjami, w

tym dwukrotnie przed Sądem Apelacyjnym, Sądami Okręgowymi i Sądem

Najwyższym w Warszawie, które każdorazowo przyznawały powodowi rację, to

sprawa nadal nie może być zakończona zgodnie z prawem, z powodu

permanentnych i rażących naruszeń praw powoda przez sądy w imieniu Skarb

Państwa, dokładnie tak jak to ma miejsce w obecnej sytuacji”. Skarżący domaga

się odszkodowania w wysokości 20 000 złotych.

I NSP 169/26

2

Prezes Sądu Apelacyjnego w Warszawie w odpowiedzi z 11 maja 2026 r.

zgłosił swój udział w sprawie i wniósł o stwierdzenie przez Sąd Najwyższy swojej

niewłaściwości i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu w Warszawie

na podstawie art. 200 § 2 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. stosowanym

odpowiednio na mocy art. 39821 k.p.c. w zw. z art. 397 § 3 k.p.c., który stosuje się

do niniejszego postępowania na podstawie art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 17 czerwca

2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy

w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym

przez prokuratura i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki

(tekst jedn. Dz.U. 2023, poz. 1725 ze zm., dalej także jako: „u.s.p.p.”).

Z ostrożności procesowej uczestnik postępowania wniósł o oddalenie skargi.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Skarga R.S. podlegała odrzuceniu.

Zgodnie z art. 6 ust. 2 u.s.p.p. skarga powinna zawierać:

1. żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie, której skarga

dotyczy;

2. przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie.

Po pierwsze, z art. 6 ust. 2 pkt 1 u.s.p.p. wynika obowiązek skarżącego

do jednoznacznego określenia sprawy, wobec której domaga się stwierdzenia

przewlekłości. Sąd Najwyższy nie może w tym zakresie zastępować skarżącego.

Po drugie, w orzecznictwie Sądu Najwyższego podkreśla się,

że w uzasadnieniu skargi skarżący szczegółowo wskazać musi, w czym dopatruje

się nieuzasadnionej zwłoki w rozpoznaniu jego sprawy, tj. w sposób precyzyjny

przedstawić konkretne działania bądź zaniechania sądu rozpoznającego sprawę,

które w konsekwencji doprowadziły do zwłoki (zob. postanowienia

Sądu Najwyższego: z 20 lutego 2025 r., I NSP 38/25; z 19 września 2022 r.,

I NSP 290/22; z 19 stycznia 2022 r., I NSP 264/21; z 10 czerwca 2020 r.,

I NSP 49/20; z 21 lutego 2007 r., III SPP 5/07; z 7 czerwca 2005 r., III SPP 103/05).

Wynika to z obowiązku skarżącego, aby precyzyjnie określić na czym polega

przewlekłość postępowania, tzn. jakie konkretnie czynności procesowe zostały

I NSP 169/26

3

podjęte przez sąd wadliwie lub nie zostały podjęte w ogóle i na jakim etapie

postępowania doszło do przewlekłości (zob. postanowienia Sądu Najwyższego:

z 21 lipca 2020 r., I NSP 93/20; z 1 marca 2022 r., I NSP 31/22). Uszczegółowienie

zarzutów powinno nastąpić w odniesieniu do etapu postępowania, którego dotyczy

skarga na przewlekłość (postanowienie Sądu Najwyższego z 19 lutego 2025 r.,

I NPS 499/24).

W konsekwencji, bez wskazania powyższych okoliczności sąd nie jest

w stanie dokonać oceny czynności sądu w oparciu o kryteria wskazane w art. 2

ust. 2 u.s.p.p. (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 16 grudnia 2020 r.,

I NSP 162/20; z 19 stycznia 2022 r., I NSP 264/21).

Przenosząc powyższe na grunt analizowanej sprawy, przyjąć należy,

że oceniana w niniejszym postępowaniu skarga nie spełnia wymogu, o którym

stanowi art. 6 pkt 1 i 2 u.s.p.p.

Z treści skargi oraz jej uzasadnienia nie wynika bowiem, wobec którego

postępowania skarżący domaga się stwierdzenia przez Sąd Najwyższy

przewlekłości. W treści skargi wymienione zostało bowiem kilka sygnatur różnych

sądów. Skarga nie zawiera także uzasadnienia odnoszącego się do żądania

stwierdzenia przewlekłości. W uzasadnieniu skargi nie zostały wymienione

uchybienia ani wadliwości, które spowodowały naruszenie prawa skarżącego

do rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie. Skarżący ograniczył się bowiem

do ogólnych uwag dotyczących organizacji sądu oraz sędziego przydzielonego

do rozpoznania sprawy.

W konsekwencji, przyjąć należy, że wniesiona skarga na przewlekłość

postępowania nie spełnia wymogów formalnych określonych w art. 6 ust. 2

pkt 1 i 2 u.s.p.p. i na podstawie art. 9 ust. 1 u.s.p.p. podlega odrzuceniu, bowiem

skargę niespełniającą tych wymagań sąd właściwy do jej rozpoznania odrzuca

bez wzywania do uzupełnienia braków.

Jednocześnie zwrócić należy uwagę, że zgodnie z art. 14 ust. 2 u.s.p.p.

w przypadku odrzucenia skargi na podstawie art. 9 ust. 1 skarżący może wystąpić

z nową skargą w tej samej sprawie.

MR

[a.ł]

I NSP 169/26

4