Sąd Najwyższy odrzucił skargę T.G. na przewlekłość postępowania apelacyjnego

Pismem oznaczonym datą 5 maja 2026 r. T.G. (dalej: „Skarżący”) wniósł

pismo, w którym zaskarżył zarządzenie z 22 kwietnia, sygn. II AKo 248/25 – II AKo

346/23 jako niezgodne z prawem i naruszające w sposób oczywisty jego prawo do

sądu i wniósł o stwierdzenie przewlekłości postępowania, zdyscyplinowanie sądu

do rzetelnego rozpoznania sprawy w terminie oraz zasądzenie na jego rzecz

odpowiedniej sumy pieniężnej w kwocie 20 000 zł. Jednocześnie Skarżący złożył

wniosek o zwolnienie od opłaty od skargi.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na

naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu

I NSP 256/26

2

przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i

postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023, poz.

1725, dalej: „u.s.p.p.”) strona może wnieść skargę o stwierdzenie, że w

postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie jej prawa do

rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie zmierzające

do wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie trwa dłużej niż to

konieczne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych i prawnych albo dłużej

niż to konieczne do załatwienia sprawy egzekucyjnej lub innej dotyczącej

wykonania orzeczenia sądowego (przewlekłość postępowania).

W myśl dyspozycji art. 6 ust. 1-3 u.s.p.p., każdorazowa skarga na

przewlekłość postępowania musi spełniać określone wymogi przewidziane

dla pisma procesowego, w tym obligatoryjnie winna zawierać żądanie stwierdzenia

przewlekłości postępowania w sprawie, której skarga dotyczy, jak również

przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie. Należy podkreślić, że jest to

wymóg bezwzględny w świetle w/w ustawy. Ponadto, skarga może zawierać

żądanie wydania sądowi rozpoznającemu sprawę albo prokuratorowi

prowadzącemu lub nadzorującemu postępowania przygotowawcze zlecenie

podjęcia w wyznaczonym terminie odpowiednich czynności oraz zasądzenia

odpowiedniej sumy pieniężnej, co kwalifikowane jest jako wymóg fakultatywny.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalone jest stanowisko, że skarga

podlega rozpoznaniu, o ile spełnia wymagania formalne przewidziane w art. 6 ust. 2

pkt 2 u.s.p.p. Oznacza to, że skarżący w uzasadnieniu skargi szczegółowo

wskazać musi, w czym dopatruje się nieuzasadnionej zwłoki w rozpoznaniu jego

sprawy, tj. w sposób precyzyjny przedstawi konkretne działania bądź zaniechania

sądu rozpoznającego sprawę, które w konsekwencji doprowadziły do zwłoki (zob.

postanowienia Sądu Najwyższego: z 19 września 2022 r., I NSP 290/22; z 19

stycznia 2022 r., I NSP 264/21; z 10 czerwca 2020 r., I NSP 49/20; z 21 lutego

2007 r., III SPP 5/07; z 7 czerwca 2005 r., III SPP 103/05). Wskazanie powyższych

okoliczności jest niezbędne dla merytorycznej oceny skargi. Sąd musi wiedzieć, na

jakim etapie postępowania doszło, według strony, do przewlekłości, na czym ona

polegała, tzn. jakie konkretnie czynności procesowe zostały podjęte przez sąd

wadliwie lub nie zostały podjęte w ogóle (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z

I NSP 256/26

3

21 lipca 2020 r., I NSP 93/20; z 1 marca 2022 r., I NSP 31/22). Bez wskazania

powyższych okoliczności sąd nie jest w stanie dokonać oceny czynności sądu w

oparciu o kryteria wskazane w art. 2 ust. 2 u.s.p.p. (zob. postanowienie Sądu

Najwyższego z 16 grudnia 2020 r., I NSP 162/20; z 19 stycznia 2022 r. I NSP

264/21).

W niniejszej sprawie powyższy wymóg nie został dochowany. Nie zostały

wymienione uchybienia ani wadliwości po stronie Sądu Apelacyjnego, które

spowodowały naruszenie prawa skarżącego do rozpoznania sprawy w rozsądnym

terminie. Ich brak musi zatem zostać uznany za niedochowanie wymogu

określonego w art. 6 ust. 2 pkt 2 u.s.p.p. Pismo skarżącego nie zawiera właściwego

uzasadnienia, co sprawia, że Sąd Najwyższy pozbawiony jest możliwości

merytorycznego rozpoznania wniesionej skargi.

Jednocześnie Sąd Najwyższy zwraca uwagę, że niezadowolenie strony z

rozstrzygnięć sądu, nie jest podstawą do złożenia skargi na przewlekłość

postępowania. Skarżący skorzystał z instytucji do tego nie przeznaczonej, błędnie

interpretując zarówno treść jak i cel stawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na

naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu

przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora

i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy stwierdził, że wniesiona przez

Skarżącego skarga na przewlekłość postępowania nie spełnia wymogów

formalnych określonych w art. 6 ust. 2 u.s.p.p. i na podstawie art. 9 ust. 1 u.s.p.p.

orzekł jak w sentencji, bowiem w myśl w/w przepisu ustawy o skardze

na przewlekłość postępowania, skargę niespełniającą tych wymagań sąd właściwy

do jej rozpoznania odrzuca bez wzywania do uzupełnienia braków.

Paweł Księżak

[r.g.]

I NSP 256/26

4