Sąd Najwyższy nie rozpoznał skargi na przewlekłość i przekazał ją Sądowi Apelacyjnemu

Pismem z 9 czerwca 2026 r. (data prezentaty) skarżący A. P. pismem

skierowanym do Sądu Apelacyjnego wniósł skargę na naruszenie prawa strony do

rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu toczącym się

przed Sądem Apelacyjnym w Katowicach o sygn. I ACa 1277/26. Skarżący

imieniem własnym wniósł o stwierdzenie, że w postępowaniu tym nastąpiła

I NSP 290/26

2

nieuzasadniona bezczynność oraz o zasądzenie 20 000 zł słusznego

zadośćuczynienia za cierpienia psychiczne.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga nie mogła zostać rozpoznana przez Sąd Najwyższy, ponieważ

właściwy do jej rozpoznania jest Sąd Apelacyjny w Katowicach.

Zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy z 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie

prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym

prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez

nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023, poz. 1725, dalej: „ustawa o skardze

na przewlekłość”), Sąd Najwyższy jest właściwy wyłącznie do rozpoznania skargi

dotyczącej postępowania przed sądem apelacyjnym lub Sądem Najwyższym.

Jeżeli przedmiotem oceny jest przewlekłość postępowania przed sądem

okręgowym i sądem apelacyjnym, to zgodnie z art. 4 ust. 1b ustawy o skardze

na przewlekłość „właściwy do jej rozpoznania w całości jest sąd apelacyjny”.

W utrwalonym orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że przepisy

wyznaczające właściwość rzeczową Sądu Najwyższego do rozpatrywania skarg

na przewlekłość postępowania jako normy o charakterze kompetencyjnym,

powinny być interpretowane ściśle i literalnie (por. postanowienia

Sądu Najwyższego: z 19 grudnia 2019 r., I NSP 175/19; z 24 października 2024 r.,

I NSP 333/24; z 12 listopada 2024 r., I NSP 256/23; z 18 grudnia 2024 r.,

I NSP 401/24; z 14 stycznia 2025 r., I NSP 426/24; z 16 stycznia 2025 r.,

I NSP 442/24; z 11 marca 2025 r., I NSP 293/25; z 15 kwietnia 2025 r., I NSP 6/25;

z 21 maja 2025 r., I NSP 144/25; z 11 czerwca 2025 r., I NSP 173/25,

z 18 września 2025 r., I NSP 289/25; z 26 listopada 2025 r., I NSP 349/25,

z 26 listopada 2025 r., I NSP 366/25, z 26 listopada 2025 r., I NSP 396/25;

z 11 grudnia 2025 r., I NSP 18/25; z 29 stycznia 2026 r., I NSP 497/25;

z 29 stycznia 2026 r., I NSP 576/25; z 29 stycznia 2026 r., I NSP 6/26; z 3 lutego

2026 r., I NSP 510/25; z 16 kwietnia 2026 r., I NSP 134/25; z 14 maja 2026 r.,

I NSP 161/26, z 14 maja 2026 r., I NSP 187/26; z 3 czerwca 2026 r., I NSP 173/26).

I NSP 290/26

3

Sąd Najwyższy po dokonaniu analizy treści skargi oraz akt sprawy, biorąc

pod uwagę, że skierowana została do Sądu Apelacyjnego w Katowicach, stwierdza,

że skarga dotyczy tak postępowania Sądem Apelacyjnym w Katowicach

o sygn. I ACa 1277/26, jak i przed Sądem Okręgowym w Katowicach w sprawie

o sygn. II C 186/26. Rozwiązanie polegające na przekazaniu sprawy

Sądowi Apelacyjnemu odpowiada zresztą najpełniej konwencyjnemu celowi skargi,

jakim jest zbadanie całości postępowania, a do czego kompetencję posiada

Sąd Apelacyjny w Katowicach.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy postanowił o stwierdzeniu swej

niewłaściwości i przekazaniu sprawy Sądowi Apelacyjnemu w Katowicach

na podstawie art. 200 § 2 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c., stosowanym

odpowiednio na mocy art. 39821 k.p.c. w zw. z art. 397 § 3 k.p.c., który stosuje się

do niniejszego postępowania na podstawie art. 8 ust. 2 ustawy o skardze

na przewlekłość.

[kf]

[a.ł]