Skarga na przewlekłość w sprawie dyscyplinarnej bez rozpoznania, 200 zł do zwrotu

Pismem z 26 czerwca 2026 r. T. P. (dalej: „skarżący”), działając osobiście,

wniósł o stwierdzenie, że w postępowaniu toczącym się przed Sądem Najwyższym

pod sygn. II ZSG 6/25 doszło do przewlekłości postępowania. Jednocześnie

skarżący wniósł o zarządzenie od Skarbu Państwa na jego rzecz sumy pieniężnej

w wysokości 30 000 zł lub innej według uznania.

I NSP 336/26

2

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że postępowanie – licząc

od momentu przekazania do sprawy do sądu przez Okręgowego Rzecznika

Odpowiedzialności Zawodowej – trwa już 4 lata. Podniósł też, że z zawiadomienia

z 25 maja 2026 r. wynika, iż w sprawie został wyznaczony skład orzekający, jednak

do dzisiaj nie wyznaczono terminu rozprawy. Skarżący zwrócił uwagę, że sprawa

jest „bezpośrednio zagrożona przedawnieniem karalności przewinienia

zawodowego, które nastąpi 2 października 2026 r.”, iż brak podjęcia przez Sąd

czynności zmierzających do merytorycznego zakończenia sprawy przed tym

terminem stanowi rażące naruszenie prawa do rozpoznania sprawy bez zbędnej

zwłoki.

Dodatkowo skarżący zauważył, że przewlekłości postępowania upatruje

w braku dyscyplinowania strony przeciwnej przez Sąd w zakresie nadużywania

środków odwoławczych, nieuzasadnionych przerw między czynnościami

procesowymi.

W sprawie II ZSG 6/25 Sąd Najwyższy 24 czerwca 2026 r. wydał wyrok.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie

prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym

prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym

bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023, poz. 1725, dalej: „ustawa

o skardze na przewlekłość”) strona może wnieść skargę o stwierdzenie,

że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie jej prawa

do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie

zmierzające do wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie

trwa dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych

i prawnych albo dłużej niż to konieczne do załatwienia sprawy egzekucyjnej

lub innej dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego (przewlekłość postępowania).

Artykuł 3 ustawy o skardze na przewlekłość określa zamknięty katalog

postępowań, co do których możliwe jest wniesienie skargi na przewlekłość.

W katalogu tym nie zostało uwzględnione postępowanie w związku

I NSP 336/26

3

z postępowaniami dyscyplinarnymi prowadzonymi na podstawie innych ustaw,

w tym m.in. ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich (Dz.U.2021,

poz. 1342 oraz z 2023, poz. 1234).

Przekładając powyższe na realia niniejszej sprawy, wskazać należy,

że postępowanie w sprawie II ZSG 6/25 dotyczyło skargi na orzeczenie Naczelnego

Sądu Lekarskiego. Oznacza to, iż skarga na przewlekłość postępowania – wobec

obowiązywania przywołanego wcześniej art. 3 – w tego typu sprawach pozostaje

prawnie niedozwolona.

Niezależnie od powyższych rozważań Sąd Najwyższy wskazuje, że zgodnie

z art. 5 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość, wniesienie skargi na przewlekłość

postępowania jest dopuszczalne wyłącznie w toku postępowania, którego ta skarga

dotyczy. W przeciwnym razie musi być ona uznana za niedopuszczalną z mocy

prawa.

W niniejszej sprawie postępowanie II ZSG 6/25 przed Sądem Najwyższym

zostało zakończone wyrokiem z 24 czerwca 2026 r. Skarga na powyższe

postępowanie została wniesiona pismem z 26 czerwca 2026 r., czyli poza tokiem

postępowania.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy, stosownie do art. 430 § 1

w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. w zw. z art. 8 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość,

pozostawia skargę bez rozpoznania.

Sąd Najwyższy nakazuje zwrócić na rzecz skarżącego kwotę 200 zł

uiszczoną przez niego tytułem opłaty od skargi. Wprawdzie ustawodawca w art. 17

ust. 3 ustawy o skardze na przewlekłość nakazuje sądowi z urzędu zwrócić

uiszczoną opłatę od skargi w sytuacji odrzucenia skargi, jednak w ocenie

Sądu Najwyższego, z uwagi na zbieżny charakter tych rozstrzygnięć względem

przypadku pozostawienia skargi bez rozpoznania, regulacja ta znajduje

odpowiednie zastosowanie w niniejszej sprawie (zob. postanowienie

Sądu Najwyższego z 26 października 2022 r., I NSP 315/22).

Mając na uwadze powyższe względy, orzeczono jak w sentencji

postanowienia.

[D.Z.]

I NSP 336/26

4

[a.ł]