Sąd Najwyższy odrzucił skargę na przewlekłość w Sądzie Apelacyjnym w Katowicach, bo brakło uzasadnienia

A. P. pismem z 9 czerwca 2026 r., które wpłynęło do Sądu Najwyższego 15

lipca 2026 r., działając w imieniu własnym, wniósł skargę na przewlekłość

postępowania w sprawie toczącej się przed Sądem Apelacyjnym w Katowicach o

sygn. akt V ACa 462/26 żądając zasądzenia kwoty 20 000 zł. słusznego

zadośćuczynienia. W dalszej części pisma zawarł także wniosek o zwolnienie od

kosztów sądowych w zakresie opłaty od skargi oraz wyjaśnił sytuację obciążenia

sprawami w Sądzie Apelacyjnym w Katowicach. Jako podstawę prawną żądania

zadośćuczynienia podał art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka oraz art. 45

Konstytucji RP.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga na przewlekłość postępowania podlegała odrzuceniu.

I NSP 376/26

2

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze

na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu

przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora

i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023,

poz. 1725 ze zm., dalej: „u.s.p.p.”) strona może wnieść skargę o stwierdzenie,

że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie jej prawa

do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie

zmierzające do wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie trwa

dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych i prawnych

albo dłużej niż to konieczne do załatwienia sprawy egzekucyjnej lub innej dotyczącej

wykonania orzeczenia sądowego (przewlekłość postępowania).

W myśl dyspozycji art. 6 ust. 1-3 u.s.p.p., każdorazowa skarga

na przewlekłość postępowania musi spełniać określone wymogi przewidziane

dla pisma procesowego, w tym obligatoryjnie winna zawierać żądanie stwierdzenia

przewlekłości postępowania w sprawie, której skarga dotyczy, jak również

przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie. Należy podkreślić,

że jest to wymóg bezwzględny w świetle ww. ustawy. Ponadto, skarga może

zawierać żądanie wydania sądowi rozpoznającemu sprawę albo prokuratorowi

prowadzącemu lub nadzorującemu postępowania przygotowawcze zlecenie

podjęcia w wyznaczonym terminie odpowiednich czynności oraz zasądzenia

odpowiedniej sumy pieniężnej, co kwalifikowane jest jako wymóg fakultatywny.

Skarga złożona przez A. P. nie spełnia wymogów przewidzianych w treści art.

6 ust. 2 u.s.p.p., zaś w myśl dyspozycji art. 9 ust. 1 u.s.p.p. sąd właściwy do jej

rozpoznania odrzuca taką skargę bez wzywania do uzupełnienia braków.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalone jest stanowisko, że skarga

podlega rozpoznaniu, o ile spełnia wymagania formalne przewidziane w art. 6 ust. 2

pkt 2 u.s.p.p. Oznacza to, że skarżący w uzasadnieniu skargi szczegółowo wskazać

musi, w czym dopatruje się nieuzasadnionej zwłoki w rozpoznaniu jego sprawy,

tj. w sposób precyzyjny przedstawi konkretne działania bądź zaniechania sądu

rozpoznającego sprawę, które w konsekwencji doprowadziły do zwłoki

(zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z 19 września 2022 r., I NSP 290/22;

z 19 stycznia 2022 r., I NSP 264/21; z 10 czerwca 2020 r., I NSP 49/20; z 21 lutego

2007 r., III SPP 5/07; z 7 czerwca 2005 r., III SPP 103/05). Wskazanie powyższych

okoliczności jest niezbędne dla merytorycznej oceny skargi. Sąd musi wiedzieć,

I NSP 376/26

3

na jakim etapie postępowania doszło według strony do przewlekłości, na czym

ona polegała, tzn. jakie konkretnie czynności procesowe zostały podjęte przez sąd

wadliwie lub nie zostały podjęte w ogóle (zob. postanowienia Sądu Najwyższego:

z 21 lipca 2020 r., I NSP 93/20; z 1 marca 2022 r., I NSP 31/22). Bez wskazania

powyższych okoliczności sąd nie jest w stanie dokonać oceny czynności sądu

w oparciu o kryteria wskazane w art. 2 ust. 2 u.s.p.p. (zob. postanowienie

Sądu Najwyższego z 16 grudnia 2020 r., I NSP 162/20; z 19 stycznia 2022 r.,

I NSP 264/21).

Nie ulega wątpliwości, że uszczegółowienie zarzutów powinno nastąpić

w odniesieniu do etapu postępowania, którego skarga bezpośrednio dotyczy

i który objęty jest zakresem właściwości Sądu Apelacyjnego. Wymóg powyższy

nie został w niniejszej sprawie dochowany. Nie zostały wymienione uchybienia

ani wadliwości po stronie Sądu Apelacyjnego, które spowodowały naruszenie prawa

skarżącego do rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie. Ich brak musi zatem

zostać uznany za niedochowanie wymogu określonego w art. 6 ust. 2 pkt 2 u.s.p.p.

Pismo skarżącego nie zawiera właściwego uzasadnienia, co sprawia,

że Sąd Najwyższy pozbawiony jest możliwości merytorycznego rozpoznania

wniesionej skargi.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy stwierdza, że wniesiona przez A.

P. skarga na przewlekłość postępowania nie spełnia wymogów formalnych

określonych w art. 6 ust. 2 pkt. 2 u.s.p.p. i na podstawie art. 9 ust. 1 u.s.p.p. podlega

odrzuceniu, bowiem skargę niespełniającą tych wymagań sąd właściwy do jej

rozpoznania odrzuca bez wzywania do uzupełnienia braków.

[r.g.]