Sąd Najwyższy nie wyłączył sędziego Adama Redzika z rozpoznania skargi na przewlekłość

Pismem z dnia 4 grudnia 2025 r. (data stempla pocztowego) S.T.

zastępowany przez adw. M.S. złożył wniosek o wyłączenie SSN Adama Redzika

od orzekania w sprawie I NSP 506/25 w trybie art. 42 k.p.k. W uzasadnieniu

wniosku kwestionowano legalność powołania na urząd sędziego SSN Adama

Redzika oraz brak spełnienia przez sąd orzekający z udziałem SSN Adama

Redzika warunku ustanowienia na podstawie ustawy w aspekcie bezstronności,

niezależności i niezawisłości.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.

I NSP 506/25

2

Zgodnie z treścią art. 41 § 1 k.p.k. sędzia ulega wyłączeniu, jeżeli zachodzi

uzasadniona wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie.

Wyłączenie dotyczy konkretnego postępowania i nie można jego przyczyny

rozciągać na inne postępowania prowadzone przez tego samego sędziego.

W dotychczasowym orzecznictwie konsekwentnie prezentowany jest pogląd,

iż twierdzenie o bezstronności sędziego w danej sprawie musi być wykazane

i racjonalnie uzasadnione. Uzasadniona wątpliwość, o której mowa w art. 41 § 1

k.p.k. musi zatem istnieć obiektywnie, a nie tylko w subiektywnym odczuciu strony

składającej wniosek o wyłączenie. Chodzi wszakże o wątpliwość, którą w oparciu

o zaistniałą okoliczność mogłaby powziąć każda inna, rozsądnie oceniająca

sytuację i nie zaangażowana w spór osoba. Nie stanowi zarazem przyczyny

wyłączenia sędziego sama podejrzliwość strony, czy też utrata wiary

w bezstronność sędziego, wynikająca z jej subiektywnego odczucia.

Uwagi powyższe odnoszą się do takiego zachowania sędziego na sali rozpraw

oraz poza nią, z którego mogłoby wynikać, że sędzia jest w określony sposób

nastawiony do uczestników postępowania lub do sprawy. Chodzi tu o zachowanie

sędziego odnoszące się zarówno do oceny rozpoznawanej sprawy przed wydaniem

rozstrzygnięcia, jak i o wyrażanie pewnych opinii oceniających uczestników

postępowania, które może świadczyć o określonym nastawieniu sędziego

do sprawy lub osób w niej uczestniczących (zob. postanowienie Sądu Najwyższego

z dnia 2 marca 2021 r., V KK 39/21). Uzasadniona wątpliwość co do bezstronności

sędziego zachodzi jedynie wówczas, gdy sędzia swój pogląd ujawnia przed

rozpoznaniem sprawy lub w trakcie jej rozpoznawania, wyraźnie zmierzając

w kierunku potwierdzenia swojej pierwotnej oceny sprawy, lub artykułuje swój

stosunek do strony (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 31 maja 1985 r.,

V KRN 333/85; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 1971 r., III KR 213/70;

wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 lutego 2011 r.).

W ocenie Sądu Najwyższego żądanie wnioskodawcy nie spełnia

powyższych kryteriów, zaś sama argumentacja wniosku nie zawiera żadnych

okoliczności, które mogłyby podawać w wątpliwość stronniczość SSN Adama

Redzika, tym samym nie spełniając wymogów wskazywanych przez ustawodawcę

w art. 40 § 1 ust. 1 k.p.k. i art. 41 k.p.k. Skarżący w swoim wniosku nie wykazał,

I NSP 506/25

3

aby SSN Adam Redzik był w jakikolwiek sposób uprzedzony w stosunku do niego

oraz nie wykazał, aby SSN Adam Redzik dokonał oceny sprawy

o sygn. akt I NSP 506/25 (jako sprawozdawca) przed jej rozpoznaniem,

bądź też wyrażał opinię oceniającą uczestników tego postępowania,

która świadczyłaby o jego nastawieniu do sprawy lub osób w nim uczestniczących.

Przede wszystkim zauważyć należy, iż zdecydowana większość okoliczności,

na których oparty jest wniosek, ma charakter abstrakcyjny i nie jest bezpośrednio

związana ze sprawą o sygn. akt I NSP 506/25, w której SSN Adam Redzik

jest sprawozdawcą.

W ocenie Sądu Najwyższego rozstrzygającego co do wniosku o wyłączenie

SSN Adama Redzika od udziału w rozpoznaniu sprawy o sygn. akt I NSP 506/25,

na obecnym etapie postępowania brak jest tego rodzaju okoliczności,

które uzasadniałyby wyłączenie SSN Adama Redzika od udziału w tej sprawie.

Odnośnie do okoliczności podanych w uzasadnieniu przedmiotowego

wniosku, Sąd Najwyższy pragnie zaznaczyć, że postanowieniem z 21 kwietnia

2021 r. (sygn. akt Kpt 1/20) Trybunał Konstytucyjny orzekł, iż Sąd Najwyższy -

również w związku z orzeczeniem sądu międzynarodowego - nie ma kompetencji

do dokonywania prawotwórczej wykładni przepisów prawa, prowadzącej do zmiany

stanu normatywnego w sferze ustroju i organizacji wymiaru sprawiedliwości,

dokonywanej w drodze uchwały, o której mowa w art. 83 § 1 ustawy z dnia

8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym (Dz. U. z 2019 r. poz. 825 oraz z 2020 r.

poz. 190). A na podstawie art. 179 w związku z art. 144 ust. 3 pkt 17 Konstytucji,

powołanie sędziego jest wyłączną kompetencją Prezydenta Rzeczypospolitej

Polskiej, którą wykonuje na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa osobiście,

definitywnie, bez udziału i ingerencji Sądu Najwyższego.

Odnosząc się do przywołanej we wniosku uchwały Sądu Najwyższego

z 23 stycznia 2020 r., BSA I 4110 1/20 wskazać należy, że wyrokiem Trybunału

Konstytucyjnego z 20 kwietnia 2020 r., U 2/20, została ona uznana za niezgodną

z art. 179, art. 144 ust. 3 pkt 17, art. 183 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 8 ust. 1, art. 7

i art. 2 Konstytucji RP, art. 2 i art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej (Dz.U. 2004,

nr 90, poz. 864/30 ze zm.) oraz art. 6 ust. 1 EKPCz. Orzeczenie Trybunału

Konstytucyjnego wiąże zaś bezpośrednio zarówno wszystkie składy sędziowskie

I NSP 506/25

4

sądów powszechnych, jak i wszystkie składy sędziowskie Sądu Najwyższego,

wobec czego uchwała Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2020 r., BSA I 4110 1/20

utraciła swój walor normatywny ze względu na niezgodność z Konstytucją RP.

Mając na względzie powyższe Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji.

Maria Szczepaniec

M.L.

[a.ł]