Sąd Najwyższy odrzucił skargę na przewlekłość postępowania w sprawie z Sądu Apelacyjnego w Gdańsku

Pismem oznaczonym datą 1 lutego 2026 r. M.T. (dalej: „Skarżąca”) wniosła

pismo zatytułowane jako „zażalenie, skarga i wnioski”, w którym domagała się

stwierdzenia „rażącej” przewlekłości i bezczynności Sądu Apelacyjnego w Gdańsku

i Sądu, który pierwotnie ma rozpatrywać sprawę, a sprawa jest starsza niż numer V

ACz 134/23.

W treści pisma Skarżąca wskazała, że w sprawie fikcyjnego wyłączenia – nie

wiadomo po co nr VCz 134/23 z dnia 29.12.2025 r. żąda, aby nikt jej nie oszukiwał

ukrywaniem starego powództwa. Jednocześnie zwróciła się z żądaniem udzielenia

informacji publicznych: co się stało z jej zażaleniami i czy Sąd Apelacyjny w

Gdańsku dysponuje pierwotnymi oryginalnymi aktami z pozwem pierwotnym i kiedy

w jakiej sprawie i o jaki przedmiot zaskarżenia wniosła sprawę do Sądu

Apelacyjnego w Gdańsku, która teraz została ujawniona jako zadekretowana nr V

I NSP 76/26

2

ACz 124/23. Skarżąca wniosła również żądanie o przydzielenie adwokata z urzędu

do złożenia zażalenia i skargi na sędziów i Sąd Apelacyjny w Gdańsku do Sądu

Najwyższego i skarg prawnych do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej,

Komisji Europejskiej, Parlamentu Europejskiego i Trybunału Konstytucyjnego,

celem ustalenia łamania prawa międzynarodowego i Konstytucji RP. Skarżąca

zaskarżyła w całości procedowanie przez sędziów Sądu Apelacyjnego w Gdańsku

w nieznanej jej sprawie z ukrywanym numerem, żądając ujawnienia sprawy, skąd

wzięła się w Sądzie Apelacyjnym w Gdańsku, dlaczego i po co po 3 latach w

starszej niż 3 lata sprawie wydano jakieś orzeczenie o wyłączeniu nieznanej jej

sędzi, co ona ma wspólnego z sędziami procedującymi w tej sprawie i żąda

zbadania bezstronności sędziów. Skarżąca wniosła żądanie stwierdzenia rażącej

przewlekłości i bezczynności Sądu Apelacyjnego w Gdańsku i Sądu Okręgowego w

tej sprawie i zaskarżyła w całości postanowienie nr V Acz 134/23 z dnia 29 grudnia

2025 r. Sądu Apelacyjnego w Gdańsku.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na

naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu

przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora

i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (t.j. Dz. U. 2023, poz. 1725,

dalej: „u.s.p.p.”) strona może wnieść skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu,

którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie jej prawa do rozpoznania sprawy bez

nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie zmierzające do wydania

rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie trwa dłużej niż to konieczne

dla wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych i prawnych albo dłużej niż to

konieczne do załatwienia sprawy egzekucyjnej lub innej dotyczącej wykonania

orzeczenia sądowego (przewlekłość postępowania).

Stosownie do art. 5 ust. 1 u.s.p.p., skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu,

którego skarga dotyczy, nastąpiła przewlekłość postępowania, wnosi się w toku

postępowania w sprawie. Sąd Najwyższy w swoim orzecznictwie wskazuje,

że przez tok postępowania w sprawie w znaczeniu przyjętym w art. 2 ust. 1 i art. 5

I NSP 76/26

3

ust. 1 u.s.p.p., należy rozumieć postępowanie co do istoty sprawy (por.

postanowienie Sądu Najwyższego z 11 maja 2022 r., I NSP 137/22). Postępowanie

zażaleniowe jako incydentalne (uboczne) nie jest postępowaniem co do istoty

sprawy. Wniesienie zażalenia na zarządzenie Sądu Okręgowego w Słupsku nie

prowadzi bowiem do przeniesienia do Sądu Apelacyjnego rozpoznania „istoty

sprawy”. Powyższe oznacza, że niedopuszczalna jest skarga na przewlekłość

postępowania zażaleniowego jako incydentalnego (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z 24 marca 2021 r., I NSP 191/20).

Jednocześnie, w myśl dyspozycji art. 6 ust. 1-3 u.s.p.p., każdorazowa skarga

na przewlekłość postępowania musi spełniać określone wymogi przewidziane

dla pisma procesowego, w tym obligatoryjnie winna zawierać żądanie stwierdzenia

przewlekłości postępowania w sprawie, której skarga dotyczy, jak również

przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie. Należy podkreślić, że jest to

wymóg bezwzględny w świetle w/w ustawy. Ponadto, skarga może zawierać

żądanie wydania sądowi rozpoznającemu sprawę albo prokuratorowi

prowadzącemu lub nadzorującemu postępowania przygotowawcze zlecenie

podjęcia w wyznaczonym terminie odpowiednich czynności oraz zasądzenia

odpowiedniej sumy pieniężnej, co kwalifikowane jest jako wymóg fakultatywny.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalone jest stanowisko, że skarga

podlega rozpoznaniu, o ile spełnia wymagania formalne przewidziane w art. 6 ust. 2

u.s.p.p. Oznacza to, że skarżący w uzasadnieniu skargi musi szczegółowo wskazać

żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania, a także w czym dopatruje się

nieuzasadnionej zwłoki w rozpoznaniu jego sprawy, tj. w sposób precyzyjny

przedstawić konkretne działania bądź zaniechania sądu rozpoznającego sprawę,

które w konsekwencji doprowadziły do zwłoki (zob. postanowienia Sądu

Najwyższego: z 19 września 2022 r., I NSP 290/22; z 19 stycznia 2022 r., I NSP

264/21; z 10 czerwca 2020 r., I NSP 49/20; z 21 lutego 2007 r., III SPP 5/07; z 7

czerwca 2005 r., III SPP 103/05). Wskazanie powyższych okoliczności

jest niezbędne dla merytorycznej oceny skargi. Sąd musi wiedzieć, na jakim etapie

postępowania doszło według strony do przewlekłości, na czym ona polegała, tzn.

jakie konkretnie czynności procesowe zostały podjęte przez sąd wadliwie

lub nie zostały podjęte w ogóle (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z 21 lipca

I NSP 76/26

4

2020 r., I NSP 93/20; z 1 marca 2022 r., I NSP 31/22). Bez wskazania powyższych

okoliczności sąd nie jest w stanie dokonać oceny czynności sądu w oparciu

o kryteria wskazane w art. 2 ust. 2 u.s.p.p. (zob. postanowienie Sądu Najwyższego

z 16 grudnia 2020 r., I NSP 162/20; z 19 stycznia 2022 r. I NSP 264/21).

W niniejszej sprawie powyższy wymóg nie został dochowany.

Nie zostały wymienione uchybienia ani wadliwości po stronie Sądu Apelacyjnego,

które spowodowały naruszenie prawa Skarżącej do rozpoznania sprawy w

rozsądnym terminie. Ich brak musi zatem zostać uznany za niedochowanie

wymogu określonego w art. 6 ust. 2 pkt 2 u.s.p.p. Pismo Skarżącej nie zawiera

właściwego uzasadnienia, co sprawia, że Sąd Najwyższy pozbawiony

jest możliwości merytorycznego rozpoznania wniesionej skargi.

Jednocześnie Sąd Najwyższy zwraca uwagę, że niezadowolenie strony z

rozstrzygnięć sądu, nie jest podstawą do złożenia skargi na przewlekłość

postępowania. Skarżąca skorzystała z instytucji do tego nie przeznaczonej, błędnie

interpretując zarówno treść jak i cel stawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na

naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu

przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora

i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki.

Niniejsza skarga obarczona jest również brakiem fiskalnym. Zgodnie z art.

17 ust. 1 u.s.p.p. skarga podlega opłacie stałej w wysokości 200 (słownie: dwustu)

zł., której Skarżąca nie uiściła.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 9 ust. 1 u.s.p.p. skargę jako

niespełniającą wymagań formalnych należało odrzucić bez wzywania

do uzupełnienia braków.

Paweł Księżak

[r.g.]

I NSP 76/26

5