Ubezpieczony chciał wyłączyć sędziego SN z powodu nowej KRS. Zażalenie odrzucone

A. D. pismem z 27 listopada 2025 r., które wpłynęło do Sądu Najwyższego

3 grudnia 2025 r. wniósł zażalenie na postanowienie Sądu Najwyższego z 13

listopada 2025 r. o sygn. I NWW 134/25, którym oddalono wniosek o wyłączenie

SSN Agnieszki Góry-Błaszczykowskiej od rozpoznania sprawy o sygn. akt I USK

198/25 zawisłej przed Sądem Najwyższym Izbą Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

na skutek skargi kasacyjnej ubezpieczonego od wyroku Sądu Apelacyjnego w

Katowicach z 2 grudnia 2024 r. o sygn. akt III AUa 774/23.

W uzasadnieniu ubezpieczony podniósł okoliczności powołania

SSN Agnieszki Góry-Błaszczykowskiej do pełnienia urzędu na wniosek

Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej ustawą z 8 grudnia 2017 r.,

a to jego zdaniem oznacza, że udział w orzekaniu sędziego zaopiniowanego

przez nową Krajową Radę Sądownictwa oznacza zawsze, że skład sądu

I NZ 76/25

2

był niewłaściwie powołany i co „narażałoby postępowanie na zarzut naruszenia

prawa do rzetelnego procesu i skutkowałoby ryzykiem nieważności postępowania”.

W uzasadnieniu postanowienia oddalającego wniosek Sąd Najwyższy

stwierdził, że całość wywodu zawartego we wniosku dotyczy kwestionowania

statusu sędziego jako sędziego Sądu Najwyższego, a wnioskodawca nie wskazuje

żadnych okoliczności, które miałyby związek z przedmiotową sprawą, a w efekcie

nie można przyjąć, że wniosek jest zasadny z art. 49 § 1 k.p.c.

W zażaleniu ubezpieczony ponownie wniósł o wyłączenie od udziału

w sprawie SSN Agnieszki Góry-Błaszczykowskiej i przekazanie sprawy

do rozpoznania w składzie z udziałem sędziów powołanych w zgodzie

z konstytucyjnymi standardami.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Zażalenie podlegało odrzuceniu.

Na postanowienie Sądu Najwyższego w przedmiocie oddalenia wniosku

o wyłączenie sędziego Sądu Najwyższego na podstawie art. 49 § 1 k.p.c.

nie przysługuje zażalenie i jako niedopuszczalne podlega odrzuceniu

bez jego merytorycznego rozpoznania. Orzeczenia Sądu Najwyższego

co do zasady nie podlegają zaskarżeniu. Odstępstwo od tej reguły stanowiłoby

wyjątek, który musiałby mieć swą wyraźną podstawę prawną (por. postanowienie

Sądu Najwyższego z 9 lutego 2017 r., II PO 1/17 i powołane w nim orzecznictwo

oraz postanowienie Sądu Najwyższego z 21 maja 2019 r., I NO 32/18).

Sąd Najwyższy nie jest bowiem sadem powszechnym. Nie rozpoznaje też sprawy

w toku instancji, tak jak sąd powszechny. Rozpoznaje sprawy wyraźnie przypisane

w ustawie. Ustawodawca tworzy zamknięty katalog rodzajów orzeczeń,

które podlegają zaskarżeniu w drodze zażalenia do Sądu Najwyższego

przez legitymowany podmiot. Tym samym literalnie wskazuje on,

w jakich przypadkach wykorzystanie tego środka procesowego jest prawnie

dopuszczalne, przesądzając zarazem a contrario, że w stosunku do orzeczeń

niemieszczących się w kodeksowym katalogu, zażalenia wnieść nie można.

I NZ 76/25

3

Nie jest to możliwe nawet w sytuacji, gdy dany judykat kończy postępowanie

w sprawie.

Mając na uwadze to, że żaden przepis prawa nie przewiduje możliwości

zaskarżenia rozstrzygnięcia Sądu Najwyższego o oddaleniu wniosku o wyłączenie

sędziego Sądu Najwyższego na podstawie art. 49 § 1 k.p.c., należy uznać,

że zażalenie nie ma prawnego oparcia i w konsekwencji jest niedopuszczalne.

Praktyka w tym zakresie jest ustabilizowana od dziesięcioleci

(postanowienie Sądu Najwyższego z 19 września 2025 r., I NZ 49/25).

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji

na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 397 § 11 k.p.c.

Elżbieta Karska

JW

[a.ł]