Pracownica nie odda spółce wynagrodzenia i paliwa, SN odmówił przyjęcia skargi

Sąd Rejonowy w Bydgoszczy VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych,

wyrokiem z 18 czerwca 2024 r. (sygn. akt VII P-Pm 687/23), wydanym w sprawie z

powództwa K. sp. z o.o. w S., przeciwko K.S. o zapłatę, oddalił powództwo oraz

zasądził od powodowej spółki na rzecz pozwanej kwotę 14.555 zł, tytułem zwrotu

I PSK 363/26

2

kosztów procesu z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, liczonymi od dnia

uprawomocnia się wyroku, do dnia zapłaty.

Na skutek apelacji powodowej spółki, Sąd Okręgowy w Bydgoszczy VI

Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, wyrokiem z 21 maja 2025 r. (sygn. akt

VI Pa 144/24), oddalił apelację i zasądził od powódki na rzecz pozwanej kwotę

3.284,80 zł, tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego za II instancję, z

odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu

świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym

je zasądzono, do dnia zapłaty, odmawiając przyznania zwrotu kosztów powyżej tej

kwoty.

Skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego w Bydgoszczy, do Sadu

Najwyższego wywiodła powodowa spółka, zaskarżając judykat w całości,

zarzucając:

1. naruszenie przepisów postępowania cywilnego, mających istotne znaczenie

dla rozstrzygnięcia sprawy:

1. art. 235 § 2 k.p.c. oraz art. 236 k.p.c., poprzez brak uwzględnienia wniosków

dowodowych złożonych przez powodową spółkę w postaci:

1. dopuszczenia dowodu z opinii biegłego z dziedziny księgowości i

rachunkowości na okoliczność obliczenia rzeczywistego czasu pracy oraz

wysokości nienależnie wypłaconego wynagrodzenia pozwanej z uwagi na

brak wykonywania przez nią pracy w umówionym czasie pracy w latach

2020-2022, jak również na okoliczność obliczenia wysokości zużycia oraz

wartości zużycia nierozliczonego paliwa pobranego przez pozwaną za

pomocą karty DKV powodowej spółki dla celów prywatnych w latach 2020-

2022;

2. zobowiązania pozwanej do przedłożenia załączników nr 16-17, 24, 26, 29-

33, 37-46 do odpowiedzi na pozew (tj. wydruków załączonych maili)

zawierających informację o utworzeniu wydruku tychże maili oraz odpisu

wniosku o podwyżkę z września 2022 r. wraz z dowodem złożenia tego

wniosku u powodowej spółki;

3. art. 2352 § 1 pkt 2, 3 i 5 k.p.c., art. 232 k.p.c. oraz art. 227 k.p.c., poprzez

niezasadne oddalenie przez Sąd II instancji wniosku dowodowego

I PSK 363/26

3

powodowej spółki o uzyskanie szczegółowych informacji i dokumentów z W.

w T. o nadesłanie dokumentów dotyczących zatrudnienia lub współpracy

pozwanej z W. w latach 2020-2022 (w szczególności umów), harmonogramu

zajęć prowadzonych przez pozwaną w latach 2020-2022, zaświadczenia o

wypłaconym wynagrodzeniu pozwanej w latach 2020-2022, na okoliczność

pracy lub usług świadczonych przez pozwaną na rzecz W. w latach 2020-

2022, terminów wykonywania pracy lub usług w latach 2020-2022,

wysokości otrzymanego wynagrodzenia z tego tytułu w latach 2020-2022

oraz o przesłanie danych dotyczących logowania się pozwanej w systemie

elektronicznym W. w T., jak również korespondencji mailowej wysyłanej

przez nią ze wszystkich dostępnych w W. w T. źródeł elektronicznej

korespondencji w okresie od 1 stycznia 2020 r. do 30 września 2022 r., na

okoliczność ustalenia dat logowań i wykonywania obowiązków służbowych

na rzecz W. w T. w okresie, kiedy pozwana miała świadczyć pracę na rzecz

powodowej spółki;

4. naruszenie przepisów prawa materialnego:

1. art. 124 § 1 k.p. w zw. z art. 58 § 1 k.c. w zw. z art. 300 k.p., poprzez ich

błędną wykładnię i przyjęcie, że odpowiedzialność pracownika względem

pracodawcy w zakresie mienia jej powierzonego może wynikać wyłącznie z

umowy zawartej pomiędzy pracownikiem i pracodawcą, a umowa

powierzenia zawarta pomiędzy pracownikiem a podmiotem trzecim jest

nieważna z mocy prawa;

2. art. 471 § 1 k.c. w zw. z art. 300 k.p. i w zw. z art. 58 § 1 k.c. w zw. z art. 300

k.p., poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że odpowiedzialność

pracownika względem pracodawcy w zakresie mienia jej powierzonego

może wynikać wyłącznie z umowy zawartej pomiędzy pracownikiem i

pracodawcą, a umowa powierzenia zawarta pomiędzy pracownikiem a

podmiotem trzecim jest nieważna z mocy prawa;

3. art. 409 k.c. w zw. z art. 300 k.p., poprzez jego niewłaściwą wykładnię i

przyjęcie, że pozwana nie powinna liczyć się z obowiązkiem zwrotu

należności z tytułu nieprawidłowych tankowań pojazdu służbowego,

używanego do celów prywatnych, a strony przy zawieraniu umowy z 2014 r.

I PSK 363/26

4

nie przewidziały limitu dwóch tankowań miesięcznie przysługujących

pozwanej.

Z uwagi na stawiane zarzuty skarżąca spółka wniosła o uchylenie w całości

wyroku Sądu Okręgowego w Bydgoszczy i przekazanie sprawy do ponownego

rozpoznania temu Sądowi, zasądzenie od pozwanej na rzecz powodowej spółki

zwrotu kosztów postępowania za postępowanie kasacyjne według norm

przepisanych, a także przeprowadzenie rozprawy w przedmiotowej sprawie.

Skarżąca spółka wniosła także o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

wskazując jako podstawę art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c., tj. występujące w sprawie

istotne zagadnienie prawne związane z dopuszczalnością przyjęcia

odpowiedzialności pracownika względem pracodawcy w zakresie mienia jemu

powierzonego, wyłącznie na podstawie umowy zawartej pomiędzy pracownikiem i

pracodawcą oraz że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, z uwagi na

sytuację procesową, w której nie realizuje się istotnych wniosków dowodowych

jednej ze stron procesu, co prowadzi do naruszenia zasady kontradyktoryjności i

równości stron procesu, a więc w konsekwencji wypełnia przesłankę oczywistego

uzasadnienia skargi kasacyjnej, gdyż podstawą rozstrzygnięcia sprawy winien być

materiał dowodowy zgromadzony zgodnie z wnioskami stron, działającymi w

granicach zasady kontradyktoryjności - inaczej Sąd dysponuje materiałem

dowodowym o niepełnej wartości, którego ocena prowadzi do błędnych ustaleń

faktycznych i w konsekwencji do wydania niewłaściwego orzeczenia.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną powodowej spółki pozwana wniosła o

wydanie postanowienia odmawiającego przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

oddalenie skargi kasacyjnej - w przypadku jej przyjęcia do rozpoznania oraz

zasądzenie od powodowej spółki na rzecz pozwanej kosztów postępowania

kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego w wysokości 6-krotności stawki

minimalnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna powodowej spółki nie kwalifikuje się do przyjęcia.

I PSK 363/26

5

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie (1) występuje istotne zagadnienie prawne, (2) istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, (3) zachodzi nieważność

postępowania lub (4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W związku z

tym wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że

zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym przepisie,

a jego uzasadnienie zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc

pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi

przez Sąd Najwyższy.

Strona skarżąca powołuje się na występowanie w sprawie istotnych

zagadnień prawnych (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) oraz oczywistej zasadności skargi

kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.). Taka konstrukcja wniosku o przyjęcie skargi

kasacyjnej nie zasługuje na aprobatę.

Zasadnym jest przypomnieć, że nie można równocześnie twierdzić, że

rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonym wyroku było efektem oczywistego

naruszenia przepisów rozumianego jako widoczna, bez potrzeby dokonywania

pogłębionej analizy jurydycznej, sprzeczność wykładni lub stosowania prawa z jego

brzmieniem albo powszechnie przyjętymi regułami interpretacji, oraz sugerować, iż

prawo to wymaga wykładni w ramach istotnego zagadnienia prawnego, które

występuje wszakże tylko wtedy, gdy stosowanie konkretnych przepisów budzi

poważne wątpliwości (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 16 stycznia 2024 r.,

III PSK 112/22, LEX nr 3656861 oraz wyrok Sądu Najwyższego z 17 lipca 2019 r.,

III CSK 148/19, LEX nr 2751796, czy postanowienie Sądu Najwyższego z 26

kwietnia 2018 r., IV CSK 577/17, LEX nr 2497710). Skonstruowanie wniosku o

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania we wskazany wyżej sposób, już na

samym wstępie, podważa jego zasadność, oraz wskazuje na niezrozumienie przez

autora wywiedzionej skargi kasacyjnej istoty regulacji odnoszącej się do warunków

kwalifikowania przedsądu jako zasadnego.

W odniesieniu do pierwszej z prezentowanych przez skarżącą spółkę

przesłanek przedsądu należy przypomnieć, że sformułowanie istotnego

I PSK 363/26

6

zagadnienia prawnego, w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., powinno przybrać

postać porównywalną z formułowaniem zagadnienia prawnego budzącego

poważne wątpliwości, o którym stanowi na przykład art. 390 § 1 k.p.c. Chodzi więc

o przedstawienie wyraźnych wątpliwości, co do określonego przepisu lub zespołu

przepisów, albo szerzej i bardziej ogólnie – wątpliwości, co do pewnego

uregulowania prawnego. Z przedstawionych przez stronę wnoszącą skargę

argumentów w odniesieniu do istotnego zagadnienia prawnego musi jednak

wynikać, jakie są konkretne problemy prawne, na czym polegają istotne wątpliwości

(na przykład interpretacyjne). Sformułowane zagadnienie powinno zatem

odwoływać się w sposób generalny i abstrakcyjny do treści przepisu, który nie

podlega jednoznacznej wykładni, a którego wyjaśnienie przez Sąd Najwyższy

przyczyni się do rozwoju jurysprudencji i prawa pozytywnego (postanowienia Sądu

Najwyższego: z 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000 nr 7-8, poz. 147 czy z

16 kwietnia 2008 r., I CZ 11/08, LEX nr 393883). Przedstawienie okoliczności

uzasadniających rozpoznanie skargi kasacyjnej ze względu na przesłankę

istotnego zagadnienia prawnego dotyczyć musi problemu prawnego dotychczas

nierozpatrywanego w judykaturze (postanowienia Sądu Najwyższego z 23 maja

2018 r., I CSK 33/18, LEX nr 2508114; z 16 maja 2018 r., II CSK 15/18, LEX nr

2499790). Chodzi o problem prawny, który nie został do tej pory bezpośrednio

rozwiązany w orzecznictwie Sądu Najwyższego i dla rozwikłania którego

dotychczasowe orzecznictwo jest niewystarczające (postanowienie Sądu

Najwyższego z 17 kwietnia 2018 r., I UK 268/17, LEX nr 2508639). Tym

wymaganiom strona skarżąca nie sprostała, a zagadnienie prawne skonstruowane

przez skarżącą spółkę nie ma waloru abstrakcyjnego, tylko w rzeczywistości odnosi

się do tej, konkretnej sprawy, co nie może mieć wpływu na rozwój judykatury w tym

zakresie.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjęto też, że przesłanka oczywistej

zasadności skargi kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) spełniona jest wówczas,

gdy zachodzi niewątpliwa, widoczna na pierwszy rzut oka, tj. bez konieczności

głębszej analizy, sprzeczność orzeczenia z przepisami prawa nie podlegającymi

różnej wykładni (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z 8 marca 2002 r., I

PKN 341/01, OSNP 2004, Nr 6, poz. 100 i z 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02,

I PSK 363/26

7

OSNC 2004, Nr 3, poz. 49). Musi być zatem oczywiste, że ma miejsce

kwalifikowana postać naruszenia prawa, zauważalna prima facie przy

wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, która przesądza o wadliwości

zaskarżonego orzeczenia w stopniu nakazującym uwzględnienie skargi (por. m.in.

postanowienia Sądu Najwyższego: z 24 lutego 2012 r., II CSK 225/11, niepubl., czy

z 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, niepubl.). Powołanie się na przesłankę, zawartą

w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., zobowiązuje przy tym skarżącego do przedstawienia

wywodu prawnego, że skarga jest oczywiście uzasadniona.

W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie

przedstawiono racjonalnej argumentacji, która mogłaby uzasadniać stwierdzenie,

że Sąd odwoławczy dopuścił się oczywistego i rażącego naruszenia prawa, które

doprowadziło do wydania oczywiście niesłusznego rozstrzygnięcia. Cały wywód

strony skarżącej, mający świadczyć o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej,

sprowadza się do polemiki i próby podważania ustaleń faktycznych dokonanych

przez Sąd II instancji oraz oceny materiału dowodowego zgromadzonego w

sprawie. Tymczasem zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c. oraz art. 39813 § 2 k.p.c.,

podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalania faktów lub

oceny dowodów, a Sąd Najwyższy związany jest ustaleniami faktycznymi

stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia. Związanie to wyklucza nie tylko

przeprowadzenie w jakimkolwiek zakresie dowodów, lecz także badanie czy sąd

drugiej instancji nie przekroczył granic swobodnej ich oceny. Z tego punktu

widzenia każdy zarzut procesowy skargi kasacyjnej, a nawet zarzucający

naruszenia przepisów prawa materialnego, który ma na celu polemikę z ustaleniami

faktycznymi sądu drugiej instancji, z uwagi na jego sprzeczność z art. 3983 § 3

k.p.c., jest a limine niedopuszczalny. Sąd Najwyższy nie pełni bowiem roli trzeciej

instancji sądowej, a skarga kasacyjna nie może być wykorzystywana jako

instrument pozwalający na kwestionowanie niesatysfakcjonującego stronę

rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji.

W rozpoznawanej sprawie Sąd Okręgowy w Bydgoszczy w uzasadnieniu

wyroku zaznaczył, że wnioski dowodowe dotyczące przeprowadzenia dowodu z

opinii biegłego, na okoliczność obliczenia rzeczywistego czasu pracy pozwanej

oraz wysokości nienależnie wypłaconego wynagrodzenia, zostały sformułowanie na

I PSK 363/26

8

zasadzie ewentualnej. Powodowa spółka wnioskowała o przeprowadzenie takiego

dowodu w sytuacji, w której pojawiłby się spór, co do wyliczeń pracodawcy w tym

zakresie. Tymczasem, niezależnie od braku kwestionowania samych

matematycznych wyliczeń powodowej spółki przez stronę przeciwną, zachodziła

dalej idąca przesłanka, skutkująca oddaleniem powództwa, a mianowicie - w

przypadku roszczenia o nienależnie wypłacone jakoby pozwanej (nadpłacone)

wynagrodzenie za pracę - braku ustaleń, aby w istocie wykonywała ona pracę w

mniejszej ilości godzin aniżeli te, za które wypłacono jej wynagrodzenie, a w

przypadku drugiego z roszczeń - brak podstawy prawnej do żądania od niej zwrotu

kosztów paliwa wydatkowanych z firmowych pieniędzy na cele prywatne, z uwagi

na ich zużycie, przy braku podstaw do stwierdzenia, iż pozwana winna była liczyć

się z obowiązkiem ich zwrotu. Sąd Okręgowy uzupełnił materiał dowodowy o

dokumentację obrazującą sytuację majątkową pozwanej w analizowanym okresie,

dokumentację dotycząca logowań i prowadzenia przez pozwaną korespondencji

mailowej z pracodawcą w godzinach wykraczających poza rejestrowane godziny

pracy, wreszcie o zeznania ww. w zakresie dotyczącym zaangażowania czasowego

pozwanej w świadczenie pracy dla drugiego pracodawcy i zeznania prezesa

powodowej spółki. Powyższe dowody, zdaniem Sądu II instancji, potwierdziły z

jednej strony ustalenia Sądu I instancji, co do wydatkowania przez pozwaną

środków uzyskanych tytułem zatrudnienia w powodowej spółce, z drugiej strony

wykazały, że pozwana mimo zaabsorbowania czasowego drugim zatrudnieniem,

zachowała możliwość świadczenia i świadczyła pracę na rzecz powodowej spółki

również w godzinach wykraczających poza te zarejestrowane.

Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd Najwyższy, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.,

odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Rozstrzygnięcie o kosztach

postępowania kasacyjnego oparto na art. 108 § 1 i art. 98 § 1,11 k.p.c. w związku art. 39821

k.p.c. i w związku z § 10 ust. 4 pkt 2 oraz § 9 ust. 1 pkt 2 w związku z § 2 pkt 5

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za

czynności radców prawnych (jednolity tekst Dz.U. z 2026 r., poz. 118).

DS.

[a.ł]

I PSK 363/26

9