Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi pracownika w sporze o zwolnienie dyscyplinarne

Sąd Rejonowy w Świdnicy IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych,

wyrokiem z 28 września 2023 r. (sygn. akt IV P 93/21), wydanym w sprawie

z powództwa A.K. przeciwko N. z siedzibą w B., o przywrócenie do pracy i

wynagrodzenie za okres pozostawania bez pracy, oddalił powództwo i zasądził od

I PSK 467/26

2

powoda na rzecz strony pozwanej kwotę 197 zł, tytułem zwrotu kosztów procesu w

tym 180 zł, tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego z ustawowymi

odsetkami za opóźnienie liczonymi, od dnia prawomocności wyroku do dnia zapłaty.

Na skutek apelacji powoda Sąd Okręgowy w Świdnicy VII Wydział Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych, wyrokiem z 9 kwietnia 2025 r. (sygn. akt VII Pa 82/23),

oddalił apelację oraz zasądził od powoda na rzecz strony pozwanej tytułem zwrotu

kosztów procesu w postępowaniu odwoławczym kwotę 180 zł z ustawowymi

odsetkami za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego z pkt II, od dnia

uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

Skargę kasacyjną do Sądu Najwyższego, od wyroku Sądu Okręgowego w

Świdnicy, wywiódł powód, zaskarżając judykat w całości, zarzucając:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 52 § 1 i art. 100 § 2 pkt 4 k.p. oraz art.

56 § 1 k.p. polegające na wadliwej wykładni konstrukcji „ciężkiego naruszenia

podstawowych obowiązków pracowniczych”, przejawiające się w tym, że za kwalifikujący

do dyscyplinarnego rozwiązania stosunku pracy uznano sam fakt przemieszczenia nie o

cechowanego drewna 1 lutego 2020 r. bez zgody przełożonego i stosownej dokumentacji,

abstrahując od elementu subiektywnego w postaci winy umyślnej czy rażącego niedbalstwa

oraz realnego zagrożenia interesów pracodawcy, a w konsekwencji przyjęto, że samo

uczestnictwo powoda w załadunku drewna skutkowało zastosowaniem art. 52 § 1 k.p.,

mimo że z okoliczności sprawy wynikało, że drewno nie opuściło terenu nadleśnictwa,

pozostawało pod kontrolą pracodawcy, a działanie powoda miało na celu wyłącznie

zabezpieczenie mienia;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 52 § 2 k.p. polegające na niewłaściwym

zastosowaniu miesięcznego terminu do rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia,

gdyż Sąd przyjął, że pracodawca był uprawniony do złożenia oświadczenia o rozwiązaniu

stosunku pracy już 7 lutego 2020 r., na podstawie niezweryfikowanej informacji z

domniemanej kontroli z 31 stycznia, podczas gdy z zeznań świadków i dokumentacji

wynika, że kontrola pniaków i inwentaryzacja odbyły się później, a więc dopiero wtedy

pracodawca uzyskał pewną wiadomość o zdarzeniu, zaś wadliwe ustalenie daty uzyskania

tej wiadomości skutkowało przedwczesnym złożeniem oświadczenia woli, co narusza art.

52 § 2 k.p.;

3. naruszenia przepisów prawa materialnego, a to art. 8 k.p. w zw. z art. 52 k.p., poprzez

dokonanie wykładni i zastosowania art. 52 k.p. w sposób sprzeczny z zasadami współżycia

społecznego oraz elementarnymi zasadami proporcjonalności i sprawiedliwości społecznej,

wyrażający się w zaakceptowaniu najdalej idącej i najbardziej dolegliwej sankcji rozwiązania

stosunku pracy bez wypowiedzenia wobec pracownika legitymującego się ponad

czterdziestoletnim, nienagannym przebiegiem zatrudnienia, który podejmował działania

motywowane lojalnością wobec pracodawcy oraz poczuciem odpowiedzialności za ochronę

mienia i bezpieczeństwo osób, zaś przyjęta przez Sąd interpretacja prowadzi do wypaczenia

ochronnej funkcji prawa pracy, pozostaje w sprzeczności z aksjologią art. 8 k.p. i narusza

konstytucyjną zasadę sprawiedliwości społecznej;

I PSK 467/26

3

4. naruszenia przepisów prawa materialnego, a to art. 45 ust. 1 Konstytucji RP w związku z

art. 8 i art. 52 k.p., poprzez faktyczne pozbawienie powoda prawa do rzetelnego,

sprawiedliwego procesu oraz ochrony trwałości stosunku pracy, wyrażające, się w tym, że

Sąd odwoławczy, aprobując dowolną i fragmentaryczną ocenę materiału dowodowego oraz

sankcję w postaci najbardziej dotkliwego dla pracownika trybu rozwiązania umowy o pracę,

zredukował konstytucyjne prawo do sądu do pustej formuły, podważając gwarancje

sprawiedliwości proceduralnej i aksjologiczne fundamenty prawa pracy, a tym samym

naruszył istotę ochrony praw pracowniczych;

5. naruszenie przepisów prawa procesowego, a to art. 11 k.p.c. w zw. z art. 52 k.p., które to

uchybienie mogło mieć istotny wpływ, na wynik sprawy, polegające na ich niewłaściwym

zastosowaniu, przejawiające się w tym, że choć Sąd deklaratywnie stwierdził, iż

prawomocny, wyrok za wykroczenie przywłaszczenia drewna nie wiąże go, w istocie przyjął

ustalenia tego rozstrzygnięcia za przesądzające uznając, że jedyną różnicą między

wykroczeniem a przestępstwem jest wartość szkody, a nie charakter czynu, i w

konsekwencji potraktował zarzut kradzieży jako udowodniony - tymczasem art. 11 k.p.c.

nie przewiduje takiego związania w wypadku wykroczeń, a ratio legis tego przepisu

wymaga, by sąd samodzielnie ocenił okoliczności faktyczne i prawne, nie przenosząc

automatycznie ustaleń z postępowania karnego;

6. naruszenie przepisów prawa procesowego, a to art. 177 § 1 pkt 4 k.p.c., które to uchybienie

mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na bezzasadnym oddaleniu

wniosku o zawieszenie postępowania cywilnego pomimo trwającego postępowania

kasacyjnego od wyroku karnego, stanowiącego podstawę dyscyplinarnego zwolnienia

powoda, co skutkowało rozpoznaniem sprawy i wydaniem orzeczenia w oparciu o stan

prawny, który następnie utracił moc na skutek uchylenia wskazanego wyroku przez Sąd

Najwyższy orzeczeniem wydanym 10 lipca 2025 r. (sygn. akt I KK 67/25);

7. naruszenie przepisów prawa procesowego, a to art. 233 §1 k.p.c., które to uchybienie

mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez przekroczenie granic swobodnej

oceny dowodów i pominięcie przez Sąd zeznań powoda dotyczących okoliczności

przewiezienia drewna, w tym nie uwzględniając jego wyjaśnień, co do braku możliwości

zapoznania się z zarzutami i odniesienia do nich, oraz odmawiając wiary zeznaniom

świadków potwierdzających późniejszy termin kontroli pniaków, przy jednoczesnym

bezkrytycznym uznaniu przez Sąd za prawdziwe zeznań świadków strony pozwanej, co

doprowadziło do błędnego ustalenia daty zdarzeń i uznania udziału powoda w kradzieży;

8. naruszenie przepisów prawa procesowego, a to art. 382, art. 385 oraz art. 378 § 1 k.p.c.,

które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez zaniechanie

wszechstronnego rozpoznania zarzutów apelacyjnych, gdyż Sąd II instancji oddalając

apelację powoda, poprzestał na powieleniu ustaleń faktycznych Sądu I instancji, nie odniósł

się do zarzutów naruszenia art. 52 § 2 k.p., nie zweryfikował momentu uzyskania przez

pracodawcę wiedzy o przyczynach rozwiązania stosunku pracy ani okoliczności wręczenia

wypowiedzenia, a także pominął znaczenie wieloletniego, nienagannego przebiegu

zatrudnienia powoda, co w konsekwencji istotnie ograniczyło zakres kontroli instancyjnej;

9. naruszenie przepisów prawa procesowego, a to art. 3271 § 1 k.p.c., które to uchybienie

mogło, mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na w wadliwym sporządzeniu

I PSK 467/26

4

uzasadnienia wyroku, które nie zawiera pełnego i wnikliwego przedstawienia podstaw

faktycznych oraz prawnych rozstrzygnięcia, ogranicza się do ogólnikowego przytoczenia

zeznań i powielenia ustaleń Sądu I instancji, pomijając zasadnicze zarzuty apelacji

odnoszące się do chwili uzyskania przez pracodawcę wiedzy o przyczynach rozwiązania

stosunku pracy, braku winy umyślnej, błędnego zastosowania art. 52 k.p. oraz okoliczności

wręczenia wypowiedzenia, co czyni kontrolę odwoławczą działaniem jawnie iluzorycznym.

Z uwagi na stawiane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego

wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Świdnicy do ponownego

rozpoznania i rozstrzygnięcia o kosztach postępowania kasacyjnego oraz

rozpoznanie sprawy na rozprawie, zważywszy na występowanie w sprawie istotnego

zagadnienia prawnego oraz potrzebę wykładni przepisów.

Istotne zagadnienie prawne, uzasadniające zdaniem skarżącego przyjęcie

skargi kasacyjnej do rozpoznania, przejawia się w stawianych w skardze kasacyjnej

pytaniach, tj.:

1. czy rozwiązanie umowy o pracę w trybie art. 52 § 1 pkt 2 k.p. zachowuje swoją

skuteczność, gdy po dokonaniu rozwiązania prawomocny wyrok skazujący pracownika, na

którym pracodawca oparł przyczynę zwolnienia dyscyplinarnego, został uchylony, a

postępowanie karne umorzono?

2. czy samo przemieszczenie mienia pracodawcy w celu jego zabezpieczenia, dokonane bez

zachowania wymaganych procedur, lecz bez wyrządzenia szkody, może być kwalifikowane

jako „ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych” w rozumieniu art. 52

§ 1 pkt 1 k.p.?

W odpowiedzi na wywiedzioną skargę kasacyjną pozwany wniósł o

orzeczenie o odmowie przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej powoda, a w

przypadku nieuwzględnienia tego wniosku oddalenie skargi kasacyjnej oraz w

każdym z przypadków zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów

postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna wywiedziona w niniejszej sprawie nie kwalifikuje się do

przyjęcia i merytorycznego rozpoznania.

Przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy

przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne

zagadnienie prawne (pkt 1), istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych

budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie

sądów (pkt 2), zachodzi nieważność postępowania (pkt 3) lub skarga kasacyjna jest

oczywiście uzasadniona (pkt 4). W związku z tym wniosek o przyjęcie skargi

I PSK 467/26

5

kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z

okoliczności wymienionych w powołanym przepisie, a jego uzasadnienie zawierać

argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w

ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi.

Strona skarżąca, formułując dwa pytania, powołuje się na występowanie w

sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) oraz potrzebę

wykładni przepisów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.).

Należy przypomnieć, że sformułowanie istotnego zagadnienia prawnego, w

rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., powinno przybrać postać porównywalną z

formułowaniem zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości, o którym

stanowi na przykład art. 390 § 1 k.p.c. Chodzi więc o przedstawienie wyraźnych

wątpliwości, co do określonego przepisu lub zespołu przepisów, albo szerzej i

bardziej ogólnie – wątpliwości, co do pewnego uregulowania prawnego.

Z przedstawionych przez stronę wnoszącą skargę argumentów w odniesieniu do

istotnego zagadnienia prawnego musi jednak wynikać, jakie są konkretne problemy

prawne, na czym polegają istotne wątpliwości (na przykład interpretacyjne).

Sformułowane zagadnienie powinno zatem odwoływać się w sposób generalny i

abstrakcyjny do treści przepisu, który nie podlega jednoznacznej wykładni, a którego

wyjaśnienie przez Sąd Najwyższy przyczyni się do rozwoju jurysprudencji i prawa

pozytywnego (postanowienia Sądu Najwyższego: z 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99,

OSNC 2000 nr 7-8, poz. 147 czy z 16 kwietnia 2008 r., I CZ 11/08, LEX nr 393883).

Przedstawienie okoliczności uzasadniających rozpoznanie skargi kasacyjnej ze

względu na przesłankę istotnego zagadnienia prawnego dotyczyć musi problemu

prawnego dotychczas nierozpatrywanego w judykaturze (postanowienia Sądu

Najwyższego: z 23 maja 2018 r., I CSK 33/18, LEX nr 2508114 czy z 16 maja 2018 r.,

II CSK 15/18, LEX nr 2499790). Chodzi o problem prawny, który nie został do tej pory

bezpośrednio rozwiązany w orzecznictwie Sądu Najwyższego i dla rozwikłania

którego dotychczasowe orzecznictwo jest niewystarczające (postanowienie Sądu

Najwyższego z 17 kwietnia 2018 r., I UK 268/17, LEX nr 2508639; postanowienie,

Sądu Najwyższego z 18 czerwca 2026 r., I PSK 363/26, Legalis nr 3998161). Nadto,

istotnym zagadnieniem prawnym, w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., jest

zagadnienie objęte podstawami kasacyjnymi, doniosłe z punktu widzenia

rozstrzygnięcia sprawy (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 22 stycznia 2026 r.,

I CSK 3819/24, Legalis nr 3919174).

I PSK 467/26

6

Tymczasem strona skarżąca, formułując pierwsze pytanie mające świadczyć

o istnieniu w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, wskazuje na wątpliwości

interpretacyjne dotyczące przepisu art. 52 § 1 pkt 2 k.p., który nie był w ogóle

podstawą rozstrzygnięcia w sprawie – przyczyną rozwiązania z powodem umowy o

pracę było bowiem ciężkie naruszenie przez pracownika podstawowych obowiązków

pracowniczych, tj. art. 52 § 1 pkt 1 k.p. Przedstawione zagadnienie prawne -

pomijając w ogóle rozważania, czy mamy rzeczywiście do czynienia z istotnym

zagadnieniem prawnym, nie zostało sformułowane w oparciu o okoliczności

mieszczące się w stanie faktycznym niniejszej sprawy.

Drugie natomiast ze sformułowanych przez autora skargi kasacyjne pytań, tj.:

„czy samo przemieszczenie mienia, pracodawcy w celu jego zabezpieczenia,

dokonane bez zachowania wymaganych procedur, lecz bez wyrządzenia szkody,

może być kwalifikowane jako „ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków

pracowniczych” w rozumieniu art. 52 § 1 pkt 1 k.p.?” także nie wskazuje na

występowanie w niniejszej sprawie przywoływanej przesłanki przedsądu. Sąd

Najwyższy wielokrotnie zajmował się wykładnią przepisu art. 52 § 1 pkt 1 k.p., a

strona skarżąca uzasadniając swój wniosek w ogóle nie wyjaśniła, dlaczego

dotychczasowe orzecznictwo uznaje za błędne i wymagające zmiany. Judykatura

wypowiadała się, że w użytym w art. 52 § 1 pkt 1 k.p. pojęciu „ciężkie naruszenie

podstawowych obowiązków pracowniczych” mieszczą się trzy elementy. Są to:

bezprawność zachowania pracownika (naruszenie podstawowego obowiązku

pracowniczego), naruszenie albo zagrożenie interesów pracodawcy oraz zawinienie

obejmujące zarówno winę umyślną, jak i rażące niedbalstwo. Bezprawność

zachowania pracownika jest przy tym rozumiana jako zachowanie sprzeczne z

obowiązującymi tego pracownika regułami wynikającymi z przepisów prawa pracy,

które może polegać zarówno na działaniu, jak i na zaniechaniu. Sama bezprawność

zachowania pracownika nie uzasadnia jeszcze rozwiązania z nim umowy o pracę w

trybie art. 52 § 1 pkt 1 k.p. Bezprawności musi bowiem towarzyszyć spełnienie dwóch

pozostałych, wymienionych elementów. Określenie „ciężkie naruszenie” należy

zatem tłumaczyć z uwzględnieniem stopnia winy pracownika i zagrożenia dla

interesów pracodawcy, powstałego wskutek jego działania lub zaniechania. Wina

pracownika stanowi element podmiotowy kwalifikacji zarzucanego czynu, a ocenie

podlega subiektywne nastawienie psychiczne sprawcy do swojego działania -

zaniechania (postanowienia Sądu Najwyższego: z 16 lutego 2023 r., II PSK 153/22,

I PSK 467/26

7

LEX nr 3538097 i z 23 marca 2022 r., I PSK 222/21, LEX nr 3417283.). Rażące

niedbalstwo jako element ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków

pracowniczych (art. 52 § 1 pkt 1 k.p.) jest postacią winy nieumyślnej, której nasilenie

wyraża się w całkowitym ignorowaniu przez pracownika następstw jego działania,

jeżeli rodzaj wykonywanych obowiązków lub zajmowane stanowisko nakazują

szczególną przezorność i ostrożność w działaniu (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z 7 października 2020 r., II PK 134/19, LEX nr 3073113). Jednocześnie

warunkiem zastosowania art. 52 § 1 pkt 1 k.p. jest stosunek psychiczny pracownika

do skutków swojego postępowania, określony wolą i możliwością przewidywania,

czyli świadomością w zakresie naruszenia obowiązku (obowiązków) o podstawowym

charakterze oraz negatywnych skutków, jakie zachowanie to może spowodować dla

pracodawcy. Rozwiązanie umowy o pracę w trybie dyscyplinarnym jest uzasadnione

w przypadku wystąpienia po stronie pracownika winy umyślnej lub rażącego

niedbalstwa (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 8 lutego 2023 r., I PSK 25/22,

LEX nr 3518316).

Wystąpienie przesłanek ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków

pracowniczych należy analizować łącznie w każdym konkretnym stanie faktycznym,

z uwzględnieniem wszystkich okoliczności danego przypadku. Przepis art. 52 § 1

pkt 1 k.p. ma bowiem charakter klauzuli generalnej, zaś ocena zastosowania

przepisów zawierających takie klauzule (zwroty niedookreślone jak ciężkie

naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych) zależy od całokształtu

ustalonych w sprawie okoliczności faktycznych (tak wyroki Sądu Najwyższego: z 11

kwietnia 2003 r., I PK 558/02, OSNP 2004 nr 16, poz. 283 oraz z 5 listopada 2008 r.,

III SK 22/08, OSNP 2009 nr 23-24, poz. 331; postanowienie Sądu Najwyższego z 8

listopada 2022 r., III PSK 239/21, LEX nr 3521359). Dlatego orzecznictwo Sądu

Najwyższego wypracowało jedynie metodologię badania przesłanki z art. 52 § 1 pkt 1

k.p. (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 23 czerwca 2025 r., III PSK 115/24,

Legalis nr 3253397).

Tak więc wykładnia art. 52 § 1 pkt 1 k.p. ogranicza się jedynie do ustalenia

metodologii badania określonego przypadku (zachowania pracownika), uzależniając

ostateczną ocenę od całokształtu ustaleń faktycznych, a to powoduje, że ocena

trafności rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie zależy nie od wykładni prawa, ale od

jego zastosowania w ustalonych okolicznościach faktycznych. Przypomnienia

wymaga także, że zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c. oraz art. 39813 § 2 k.p.c., podstawą

I PSK 467/26

8

skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalania faktów lub oceny

dowodów, a Sąd Najwyższy związany jest ustaleniami faktycznymi stanowiącymi

podstawę zaskarżonego orzeczenia. Związanie to wyklucza nie tylko

przeprowadzenie w jakimkolwiek zakresie dowodów, lecz także badanie czy sąd

drugiej instancji nie przekroczył granic swobodnej ich oceny. Z tego punktu widzenia

każdy zarzut skargi kasacyjnej, nawet zarzucający naruszenia przepisów prawa

materialnego, który ma na celu polemikę z ustaleniami faktycznymi sądu drugiej

instancji, z uwagi na jego sprzeczność z art. 3983 § 3 k.p.c., jest a limine

niedopuszczalny. Sąd Najwyższy nie pełni bowiem roli trzeciej instancji sądowej, a

skarga kasacyjna nie może być wykorzystywana jako instrument pozwalający na

kwestionowanie niesatysfakcjonującego stronę rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji.

Strona skarżąca we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

wskazała także na przepis art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. – nie wyjaśniła jednak, czy chodzi

o potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości, czy może

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów. Nie zawarła także stosownego

uzasadnienia tej kwestii. Powołując się zaś na przesłankę istnienia potrzeby wykładni

przepisów prawnych strona skarżąca powinna nie tylko określić, które przepisy

wymagają wykładni, ale także wskazać, na czym polegają poważne wątpliwości

związane ze stosowaniem tych przepisów, wraz z podaniem doktrynalnego lub

orzeczniczego źródła tych wątpliwości. Konieczne jest opisanie tych wątpliwości,

wskazanie argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych, a także

przedstawienie własnej propozycji interpretacyjnej. Jeżeli zaś skarżący powołuje się

na rozbieżności w orzecznictwie sądowym, to zobowiązany jest przytoczyć te

rozbieżne orzeczenia sądów, przy czym musi wykazać, że występująca w nich

rozbieżność ma swoje źródło w różnej wykładni przepisu albo wykazać, że wykładnia

dokonana przez sąd drugiej instancji sprzeczna jest z jednolitym stanowiskiem

doktryny lub orzecznictwa Sądu Najwyższego. Chodzi przy tym o rozbieżności w

wykładni przepisu prawa, a nie o rozbieżności w jego zastosowaniu. Ponadto, ze

względu na publiczne cele, jakie ma do spełnienia rozpoznanie przez Sąd Najwyższy

skargi kasacyjnej, skarżący powinien także wykazać celowość dokonania wykładni

przepisu przez Sąd Najwyższy ze względu na potrzeby praktyki sądowej

(postanowienia Sądu Najwyższego z: 27 lutego 2025 r., I USK 45/24, LEX nr

3844504 i 2 grudnia 2025 r., I PSK 140/25, LEX nr 3987195). Tego w niniejszej

sprawie zabrakło.

I PSK 467/26

9

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd Najwyższy postanowił, zgodnie z art. 3989

§ 2 k.p.c. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego oparto na art. 108

§ 1 i art. 98 § 1,11 k.p.c. w związku art. 39821 k.p.c. i w związku z § 10 ust. 4 pkt 2

oraz § 9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października

2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (jednolity tekst Dz.U. z 2026 r.,

poz. 215).

DS.

[SOP]