Skarga spółki o zaświadczenia A1 dla siedmiu osób nieprzyjęta. Spółka zapłaci 1680 zł

Wyrokiem z dnia 18 października 2021 r., VIII U 691/20 Sąd Okręgowy w

Gliwicach - po połączeniu do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia siedmiu

odwołań D. sp. z o.o. Spółki komandytowej w G. - w punkcie pierwszym oddalił

odwołania od decyzji organu rentowego w Zabrzu: - z 7 kwietnia 2020 r.

I USK 35/26

2

stwierdzającej, że M.Z. nie podlega ustawodawstwu polskiemu w okresie od 1

marca 2020 r. do 28 lutego 2021 r. oraz odmawiającej wydania zaświadczenia A1

potwierdzającego, że w okresie od 1 marca 2020 r. do 28 lutego 2021 r.

zastosowanie będzie znajdować ustawodawstwo polskie; - z 8 kwietnia 2020 r.

stwierdzającej, że L.T. nie podlega ustawodawstwu polskiemu w okresie od 27

lutego 2020 r. do 17 lipca 2020 r. oraz odmawiającej wydania zaświadczenia A1

potwierdzającego, że w okresie od 27 lutego 2020 r. do 17 lipca 2020 r.

zastosowanie będzie znajdować ustawodawstwo polskie; - z 8 kwietnia 2020 r.

stwierdzającej, że S.S. nie podlega ustawodawstwu polskiemu w okresie od 27

lutego 2020 r. do 21 lipca 2020 r. oraz odmawiającej wydania zaświadczenia A1

potwierdzającego, że w okresie od27 lutego 2020 r. do 21 lipca 2020 r.

zastosowanie będzie znajdować ustawodawstwo polskie; - z 8 kwietnia 2020 r.

stwierdzającej, że T.Z. nie podlega ustawodawstwu polskiemu w okresie od 27

lutego 2020 r. do 17 maja 2020 r. oraz odmawiającej wydania zaświadczenia A1

potwierdzającego, że w okresie od 27 lutego 2020 r. do 17 maja 2020 r.

zastosowanie będzie znajdować ustawodawstwo polskie; - z 14 kwietnia 2020 r.

stwierdzającej, że N.P. nie podlega ustawodawstwu polskiemu w okresie od 26

lutego 2020 r. do 27 stycznia 2021 r. oraz odmawiającej wydania zaświadczenia A1

potwierdzającego, że w okresie od 26 lutego 2020 r. do 27 stycznia 2021 r.

zastosowanie będzie znajdować ustawodawstwo polskie; - z 15 kwietnia 2020 r.

stwierdzającej, że T.B. nie podlega ustawodawstwu polskiemu w okresie od 7

lutego 2020 r. do 29 czerwca 2020 r. oraz odmawiającej wydania zaświadczenia A1

potwierdzającego, że w okresie od 7 lutego 2020 r. do 29 czerwca 2020 r.

zastosowanie będzie znajdować ustawodawstwo polskie; - z 15 kwietnia 2020 r.

stwierdzającej, że N.D. nie podlega ustawodawstwu polskiemu w okresie od 27

lutego 2020 r. do 14 maja 2020 r. oraz odmawiającej wydania zaświadczenia A1

potwierdzającego, że w okresie od 27 lutego 2020 r. do 14 maja 2020 r.

zastosowanie będzie znajdować ustawodawstwo polskie; zaś w punkcie drugim

zasądził od odwołującej na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w

Zabrzu kwotę 1.260 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego.

Sąd Apelacyjny w Katowicach wyrokiem z dnia 27 grudnia 2024 r.,

III AUa 2303/21 oddalił apelację odwołującej się oraz zasądził od niej na rzecz

I USK 35/26

3

organu rentowego kwotę 1.680 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego

z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu

świadczenia pieniężnego za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym

je zasądzono, do dnia zapłaty.

Odwołująca się D. spółka z o.o. Spółka komandytowa z siedzibą w G.

zaskarżyła skargą kasacyjną wyrok Sądu Apelacyjnego w całości, zarzucając

naruszenie: 1) art. 16 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i

Rady (WE) nr 987/2009 z 16 września 2009 r. w zw. z art. 83 ust. 2 ustawy z dnia

13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych w zw. z art. 45 ust. 1 i

art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz w zw. z art. 6 Konwencji o

Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności; 2) art. 19 ust. 1 i 2

rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia

16 września 2009 r.

We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powołano się na

zaistniałą na kanwie sprawy potrzebę wykładni przepisów prawnych. W ocenie

skarżącej istnieje potrzeba wykładni przepisów unijnych, w celu zmiany obecnie

stosowanej przez organ rentowy oraz sądy procedury, która wykreowana została

przez błędną wykładnię art. 16 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia Parlamentu

Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r., zgodnie z którą

sądy nie rozpoznają istoty sprawy, w związku z czym odwołującej ani

zainteresowanym nie przysługiwała rzeczywista ścieżka odwołania od decyzji ZUS.

Błędna wykładnia przepisów art. 16 ust. 2 i ust. 3 Rozporządzenia

wykonawczego polega więc na uznaniu przez organ rentowy (przy akceptacji Sądu

pierwszej instancji oraz Sądu odwoławczego), że może ustalić ustawodawstwo

mające zastosowanie do zainteresowanego jako ustawodawstwo innego państwa

niż ustawodawstwo państwa organu rentowego. Poprzez przyjmowanie takiej

wykładni dochodzi do ogromnej liczby sytuacji, w których pomimo istnienia

teoretycznej ścieżki odwoławczej do sądu powszechnego, faktyczne prawo do

merytorycznej oceny sprawy nie istnieje. Sytuacja płatnika oraz zainteresowanych

jest więc, ze względu na tak dokonaną wykładnię, zależna tylko i wyłącznie od

I USK 35/26

4

merytorycznej oceny organu rentowego, która de facto nie podlega realnej kontroli

sądów.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ rentowy wniósł o odmowę

przyjęcia skargi do rozpoznania, ewentualnie oddalenie skargi kasacyjnej oraz w

obu przypadkach o zasądzenie na jego rzecz od skarżącej zwrotu kosztów

postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego, według norm

przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie

występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów

prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w

orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest

oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Zgodnie z art. 3984 § 2 k.p.c.

określającym wymogi formalne skargi kasacyjnej, strona wnosząca skargę

kasacyjną powinna sformułować w niej wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania

wraz ze stosownym uzasadnieniem. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania powinien wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności

wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c., a jego uzasadnienie winno zawierać

argumenty prawne świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc pod uwagę

sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd

Najwyższy (postanowienia Sądu Najwyższego z: 20 sierpnia 2024 r.,

III USK 293/23, LEX nr 3747892; 13 listopada 2024 r., III PSK 79/24, LEX nr

3788176; K. Antonów, A. Jabłoński, B. Suchacki, J. Witkowski (w:) K. Antonów,

A. Jabłoński, B. Suchacki, J. Witkowski, Kodeks postępowania cywilnego.

Postępowanie odrębne w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń

społecznych. Komentarz, Warszawa 2014, art. 4751).

Wniosek o przyjęcie do rozpoznania skargi kasacyjnej został oparty na

przesłance wskazanej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., to jest istniejącej potrzebie

wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących

I USK 35/26

5

rozbieżności w orzecznictwie sądów. Odwołanie się do przesłanki z art. 3989 § 1

pkt 2 k.p.c. to jest potrzeby wykładni przepisów prawnych budzących poważne

wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów wymaga

wykazania, że określony przepis prawa, mimo iż budzi poważne wątpliwości, nie

doczekał się wykładni albo niejednolita wykładnia wywołuje wyraźnie wskazane

przez skarżącego rozbieżności w orzecznictwie w odniesieniu do identycznych lub

podobnych stanów faktycznych, które należy przytoczyć (postanowienia Sądu

Najwyższego z: 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08, LEX nr 424365; 25 lipca

2024 r., I CSK 3777/23, LEX nr 3740727). Skarżącą obciążał obowiązek

przedstawienia odrębnej i pogłębionej argumentacji prawnej wskazującej na

zaistnienie powołanej okoliczności uzasadniającej przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania, zawierającej szczegółowy opis tego, na czym polegają poważne

wątpliwości interpretacyjne (postanowienia Sądu Najwyższego z: 8 lipca 2009 r.,

I CSK 111/09, LEX nr 570112; 15 stycznia 2025 r., I USK 370/24, LEX nr 3816667).

W przypadku, gdy w ramach stosowania tych przepisów powstały już w

orzecznictwie sądów określone rozbieżności, skarżący powinien je przedstawić, jak

też uzasadnić, że dokonanie wykładni jest niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy

(postanowienia Sądu Najwyższego z: 28 marca 2007 r., II CSK 84/07, LEX nr

315351; 11 stycznia 2008 r., I UK 283/07, LEX nr 448205; 13 czerwca 2008 r.,

III CSK 104/08, LEX nr 424365; 12 grudnia 2008 r., II PK 220/08, LEX nr 523522;

20 maja 2016 r., V CSK 692/15, LEX nr 2054493; 26 listopada 2024 r., III USK

12/24, LEX nr 3792003). Ponadto, ze względu na publicznoprawne funkcje skargi

kasacyjnej, skarżący powinien wykazać celowość dokonania wykładni konkretnego

przepisu przez Sąd Najwyższy ze względu na potrzeby praktyki sądowej

(postanowienia Sądu Najwyższego z: 14 grudnia 2012 r., III SK 29/12, LEX nr

1238124; 6 czerwca 2023 r., II PSK 64/22, LEX nr 3724324).

W skardze kasacyjnej nie ma uzasadnienia wniosku o przyjęcie jej do

rozpoznania w powyższym rozumieniu, ponieważ w jego treści skarżąca nie

wskazuje jasno przepisów, które miałyby budzić poważne wątpliwości

interpretacyjne w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., nie mówiąc już o

przedstawieniu odrębnej, pogłębionej argumentacji prawnej, jak i szczegółowego

opisu tego, na czym owe wątpliwości polegają czy orzeczeń mających dowodzić

I USK 35/26

6

istnienia rozbieżności w orzecznictwie. Wskazując na przesłankę potrzeby wykładni

przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów skarżąca skoncentrowała się głównie na

streszczeniu stanu faktycznego sprawy i na przedstawieniu, według niej, właściwej

systemowej wykładni art. 16 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady

(WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r., z czego można się domyślać, że

sygnalizowana we wniosku potrzeba wykładni dotyczy tego właśnie przepisu.

Nie jest jednak rolą Sądu Najwyższego zastępowanie wnoszącego skargę w

prawidłowym jej redagowaniu. Skarga kasacyjna powinna bowiem być tak

zredagowana i skonstruowana, by Sąd Najwyższy nie musiał doszukiwać się w jej

podstawach lub ich uzasadnieniu pozostałych elementów konstrukcyjnych skargi,

ani tym bardziej się ich domyślać (postanowienia Sądu Najwyższego z: 9 czerwca

2008 r., II UK 38/08, LEX nr 494134; 20 czerwca 2024 r., I CSK 1406/23, LEX nr

3735469; 16 stycznia 2024 r., I PSK 41/23, LEX nr 3654515).

Odnosząc się do twierdzenia skarżącej o potrzebie wykładni trzeba

zauważyć, że zasadniczym trzonem wywodów wniosku, mającego przekonywać o

istnieniu potrzeby wykładni przepisów, jest forsowana w nim teza, iż błędne jest

stanowisko sądów obu instancji, zgodnie z którym ustalenie ustawodawstwa

niemieckiego może nastąpić przez polski organ rentowy, a następnie zostać

zaakceptowane przez niemiecką instytucję ubezpieczeniową poprzez „milczącą

zgodę", bowiem na tej instytucji spoczywają związane z tym obowiązki. Oznacza to,

że według skarżącej polski organ rentowy nie był uprawniony do ustalenia w decyzji

tymczasowej, że dla zainteresowanego w spornym okresie właściwe jest

ustawodawstwo niemieckie.

Nie można też stracić z pola widzenia, że procedura ustalania właściwego

ustawodawstwa w ramach koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego w

Unii Europejskiej nie jest zagadnieniem nowym, ponieważ była już przedmiotem

licznych wypowiedzi judykatury. Sąd Najwyższy szczegółowo opisał i wyjaśnił jej

przebieg (wyroki Sądu Najwyższego z: 23 listopada 2012 r., II UK 103/12, OSNP

2013 nr 19-20, poz. 238; 6 czerwca 2013 r., II UK 333/12, OSNP 2014 nr 3,

poz. 47; 11 września 2014 r., II UK 587/13, OSNP 2016 nr 1, poz. 13; 21 stycznia

2016 r., III UK 61/15, LEX nr 1977828; 7 maja 2022 r., II USK 31/22, LEX nr

I USK 35/26

7

3438545; 2 sierpnia 2023 r., III USK 103/23, LEX nr 3590556). Według tych

judykatów, niepotwierdzenie ubezpieczenia przez instytucję ubezpieczeń

społecznych innego państwa, w którym świadczona jest sporna praca marginalna,

wiąże polskie organy ubezpieczeń społecznych. Oznacza to, że organy rentowe i

polskie sądy nie mogą weryfikować decyzji słowackiej instytucji ubezpieczeniowej,

która odmówiła uznania pracy ewidentnie marginalnej świadczonej na terenie

Słowacji przez obywatela polskiego lub przedsiębiorcę za uzasadniającą

podleganie słowackiemu ubezpieczeniu społecznemu (wyroki Sądu Najwyższego z:

4 kwietnia 2017 r., II UK 248/16, LEX nr 2306376; 10 maja 2017 r., I UK 456/16,

LEX nr 2352167; 22 lutego 2023 r., I USK 45/22, LEX nr 3553385).

Twierdzenie o występowaniu potrzeby wykładni przepisów prawa, o czym już

wspomniano, jest natomiast uzasadnione tylko wtedy, kiedy przedstawiony problem

prawny nie został jeszcze rozstrzygnięty przez Sąd Najwyższy lub kiedy istnieją

rozbieżne poglądy w tym zakresie, wynikające z odmiennej wykładni przepisów. Nie

istnieje zatem potrzeba wykładni przepisów prawa, jeżeli Sąd Najwyższy wyraził

swój pogląd we wcześniejszym orzecznictwie, a nie zachodzą okoliczności

uzasadniające zmianę tego stanowiska (postanowienia Sądu Najwyższego z:

16 stycznia 2003 r., I PK 230/02, OSNP - wkładka 2003 Nr 13, poz. 5; 29 listopada

2023 r., III USK 157/23, LEX nr 3632804).

W judykaturze przyjmuje się, że „wspólne porozumienie” w rozumieniu

art. 16 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z

dnia 16 września 2009 r. może polegać na poinformowaniu przez instytucję miejsca

świadczenia pracy o swoim stanowisku odnośnie do nieistnienia ważnego tytułu do

ubezpieczenia społecznego na terytorium jej państwa, wydaniu przez instytucję

właściwą miejsca zamieszkania decyzji (o charakterze tymczasowym - w trybie

art. 16 ust. 2 o stosowaniu ustawodawstwa krajowego i zaakceptowaniu (nawet

milczącym) tej decyzji przez instytucję właściwą dla miejsca świadczenia pracy

(niewniesienie zastrzeżeń; wyroki Sądu Najwyższego z: 25 listopada 2016 r.,

I UK 370/15, LEX nr 2166375; 15 marca 2018 r., III UK 44/17, LEX nr 2497577).

Jednocześnie w razie przeprowadzenia trybu konsultacyjnego ostateczne

określenie ustawodawstwa właściwego jest wiążące dla wszystkich

zainteresowanych państw członkowskich. Dokument o ustaleniu ustawodawstwa

I USK 35/26

8

właściwego, wydany w trybie art. 16 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i

Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r., o charakterze ostatecznym,

może być wycofany/uznany za nieważny przez instytucję, która go wydała, po

wspólnym porozumieniu instytucji państw członkowskich (art. 5 in fine

rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia

16 września 2009 r.), co umożliwia wydanie w jego miejsce (przez instytucję

miejsca zamieszkania) kolejnego dokumentu ustalającego ustawodawstwo

właściwe, uwzględniającego to wspólne porozumienie (postanowienia Sądu

Najwyższego z: 21 listopada 2016 r., II UK 733/15, LEX nr 3540660; 12 sierpnia

2020 r., II UK 314/18, OSNP 2021 nr 11, poz. 123).

W orzecznictwie i doktrynie nie budzi wątpliwości, że instytucja miejsca

zamieszkania może wydać jedynie decyzję, że ustala ustawodawstwo właściwe jej

państwa członkowskiego albo wydać decyzję stwierdzającą, że ustawodawstwo jej

państwa nie jest właściwe. Przed wydaniem takiej ostatecznej decyzji organ

rentowy zobowiązany jest wszcząć procedurę określoną w art. 16 rozporządzenia

Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r.

Jeśli procedura określona w art. 16 przedmiotowego rozporządzenia zostanie

zrealizowana, to jest ona wiążąca przy określeniu ustawodawstwa właściwego,

gdyż przepisy art. 13 ust. 2 i 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady

(WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. mają na celu wyeliminowanie

podwójnego (lub wielokrotnego) ubezpieczenia w różnych państwach

członkowskich (ewentualnie uniknięcia sytuacji, w której dana osoba nie będzie

podlegała żadnemu ustawodawstwu), a nie ustalenie ubezpieczenia korzystnego

dla zainteresowanego ze względu na wysokość składek (G. Uścińska, Stosowanie

przepisów dotyczących swobody przepływu pracowników i koordynacji systemów

zabezpieczenia społecznego przez sądy krajowe, Zabezpieczenie społeczne.

Teoria, Prawo, Praktyka 2020, nr 11, s. 25 wraz z przytoczonym orzecznictwem

Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej).

Zatem z punktu widzenia ustalenia ustawodawstwa w trybie przepisów

rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia

16 września 2009 r. istotne jest, aby w jego wyniku zainteresowany został objęty

ubezpieczeniem w jednym państwie członkowskim – a nie jak twierdzi skarżąca -

I USK 35/26

9

wyłącznie w państwie organu właściwego ze względu na miejsce zamieszkania

zainteresowanego. Utrwalony jest także pogląd, że w postępowaniu

zapoczątkowanym odwołaniem od decyzji ustalającej właściwe ustawodawstwo w

zakresie zabezpieczenia społecznego sąd bada wyłącznie to, czy została

zachowana właściwa procedura gwarantująca osiągnięcie celu zakładanego przez

koordynację systemów zabezpieczenia społecznego, nie ma natomiast uprawnienia

do badania zasadności stanowiska zajętego przez inne państwo członkowskie

(zaakceptowanego przez polski organ rentowy; wyrok Sądu Najwyższego z

28 kwietnia 2021 r., III USKP 49/21, Legalis nr 2658289; postanowienie Sądu

Najwyższego z 18 listopada 2020 r., III UK 453/19, Legalis nr 2496890). Jest tak

dlatego, że po pierwsze, postępowanie to nie przewiduje arbitralnych decyzji

państwa miejsca zamieszkania, wymagając wspólnego porozumienia z innym

zainteresowanym państwem członkowskim, a po drugie, nawet w wypadku sporu to

nie sąd jest arbitrem rozstrzygającym, jakie ustawodawstwo będzie miało

zastosowanie (wyrok Sądu Najwyższego z 21 października 2021 r., I USKP 51/21,

Legalis nr 2938667; postanowienie Sądu Najwyższego z 11 grudnia 2024 r., I USK

223/24, LEX nr 3811323). Wynika to w sposób jednoznaczny z art. 6 ust. 3 w

związku z art. 16 ust. 4 in fine rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady

(WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r., zgodnie z którym, w przypadku, gdy

zainteresowane instytucje lub władze nie osiągną porozumienia co do określenia

mającego zastosowanie ustawodawstwa, sprawa może zostać przedstawiona

Komisji Administracyjnej przez właściwe władze, a Komisja Administracyjna stara

się pogodzić rozbieżne opinie w terminie sześciu miesięcy od dnia, w którym

przedstawiono jej sprawę (wyrok Sądu Najwyższego z 21 października 2021 r.,

I USKP 51/21, LEX nr 3520617; postanowienie Sądu Najwyższego z 30 stycznia

2024 r., II USK 370/23, LEX nr 3666279). Ustalone w powyższy sposób właściwe

ustawodawstwo powinno być brane pod uwagę przez organy państw

członkowskich. Natomiast weryfikacja i ewentualne ponowne ustalenie

ustawodawstwa właściwego są niezbędne, jeżeli pojawią się nowe okoliczności lub

nastąpi zmiana w sytuacji osób ubiegających się o wydanie formularza A1 (wyrok

Sądu Najwyższego z 11 czerwca 2024 r., II USKP 149/23, Legalis nr 3089331;

I USK 35/26

10

postanowienie Sądu Najwyższego z 9 października 2024 r., I USK 60/24,

LEX nr 3778874).

Podsumowując powyższe wywody, skarżąca nie wykazała występowania

przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., ponieważ problematyka związana z wykładnią

art. 16 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia

16 września 2009 r. była już wielokrotnie przedmiotem wypowiedzi orzecznictwa i

doktryny, a skargi kasacyjne wnoszone przez odwołującą się D. spółka z o.o.

Spółka komandytowa z siedzibą w G. dotyczące tego samego zagadnienia były już

przedmiotem rozstrzygnięć Sądu Najwyższego: postanowienie z 23 lipca 2024 r., I

USK 52/24 (LEX nr 3738963); 10 września 2024 r., I USK 531/23 (LEX nr

3775462); 9 października 2024 r., I USK 60/24 (LEX nr 3778874); 11 grudnia 2024

r., I USK 223/24 (LEX nr 3811323), nie jest zatem rolą Sądu Najwyższego

zastępowanie skarżącego w prawidłowym poszukiwaniu przesłanek

uzasadniających przyjęcie skargi do rozpoznania.

Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.

odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. O kosztach postępowania

kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 k.p.c., 98 § 11 k.p.c., art. 108 § 1

k.p.c. w związku z art. art. 391 § 1 k.p.c. i art. 39821 k.p.c.

[it]

[SOP]