Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia wniosku o uchylenie immunitetu sędziego

Pełnomocnik M. G. – radca prawny M. W. wniósł o zezwolenie na

pociągnięcie do odpowiedzialności karnej X. Y. - sędzi Sądu Okręgowego w […] za

czyn z art. 212 § 1 k.k.

Przepis art. 119 § 1 k.p.k., określa wymogi formalne, jakie winno spełniać

każde pismo procesowe składane przez strony w procesie karnym, a więc także

wniosek o zezwolenie na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej.

Zgodnie z treścią § 1 pkt 1 k.p.k. powołanego wyżej art. 119 k.p.k., wniosek

o zezwolenie na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności – będący pismem

procesowym – winien zawierać oznaczenie sprawy karnej, której dotyczy.

Wnioskodawca ma więc obowiązek wskazać konkretne postępowanie karne, które

jest prowadzone przeciwko sędziemu, stawiane mu zarzuty oraz organ sądowy,

przed którym to postępowanie się toczy. Uchylenie immunitetu sędziemu nie może

bowiem nastąpić in abstracto, lecz tylko w konkretnej sprawie i w zakresie

konkretnych czynów zarzucanych sędziemu.

Natomiast jak stanowi art. 80 § 2b u.s.p., jeżeli wniosek o zezwolenie na

pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej nie odpowiada warunkom

I ZI 31/26

2

formalnym pisma procesowego określonym w Kodeksie postępowania karnego lub

jest oczywiście bezzasadny, prezes sądu dyscyplinarnego, w drodze zarządzenia,

odmawia jego przyjęcia.

Wskazać należy, iż skoro w chwili obecnej w sądzie rejonowym nie zostało

zarejestrowane postępowanie z oskarżenia prywatnego przeciwko sędzi X. Y., to w

sensie procesowym nie istnieje sprawa karna, w ramach której immunitet mógłby

zostać uchylony. Co prawda w aktach sprawy znajduje się pismo zatytułowane

„prywatny akt oskarżenia”, jednakże – wobec faktu, że nie zostało ono skutecznie

wniesione do właściwego sądu jako skarga inicjująca postępowanie karne – nie

wywołuje ono żadnych skutków procesowych.

W tej sytuacji, bezprzedmiotowe jest również wzywanie wnioskodawcy

w trybie art. 120 § 1 k.p.k. do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez

przesłanie prywatnego aktu oskarżenia wniesionego do sądu oraz wskazanie

sygnatury akt sprawy karnej. Z treści pisma pełnomocnika wprost bowiem wynika,

iż prywatny akt oskarżenia zostanie wniesiony dopiero po ewentualnym uchyleniu

immunitetu sędziego. Taka konstrukcja stoi w sprzeczności z obowiązującą

procedurą, która wymaga uprzedniego zainicjowania (wszczęcia) postępowania

karnego, aby wniosek o zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej

stał się dopuszczalny.

Dodatkowo podkreślić należy, że przedmiotowy wniosek został

sporządzony i złożony przez profesjonalnego pełnomocnika. Od podmiotu

kwalifikowanego wymaga się podwyższonej staranności oraz bezwzględnej

znajomości przepisów procedury karnej regulujących instytucję immunitetu

sędziowskiego.

Wobec powyższego, z uwagi na niespełnienie wymogów formalnych

uniemożliwiających nadanie wnioskowi biegu, zarządzono jak wyżej.

[M. T.]

[r.g.]

I ZI 31/26

3