SN umorzył ponowny wniosek o ściganie prokuratora za jazdę po alkoholu

Naczelnik Wydziału Spraw Wewnętrznych Prokuratury Krajowej wnioskiem z

dnia 27 czerwca 2025 r., sygn. akt […], zwrócił się o zezwolenie na pociągnięcie do

odpowiedzialności karnej prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...] X. Y.2 za czyny

polegające na tym, że:

1. w dniu 5 września 2022 r., około godz. 7.07, w G., na ul. […], znajdując się w

stanie nietrzeźwości wynoszącym: I badanie o godz. 7.09 – 0,28 mg/l,

II badanie o godz. 7.24 – 0,33 mg/l, III badanie o godz. 7.40 – 0,27 mg/l

alkoholu w wydychanym powietrzu, prowadził w ruchu lądowym pojazd

mechaniczny marki […] o numerze rejestracyjnym […], tj. za przestępstwo z

art. 178a § 1 k.k.;

2. w dniu 5 września 2022 r., w G., na ul. […], chcąc, aby funkcjonariuszki

Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w G. X.Y. i X.Y.1.

dokonały czynu zabronionego polegającego na niedopełnieniu swoich

obowiązków służbowych poprzez bezprawne odstąpienie od czynności

zatrzymania oraz dokumentowania kontroli drogowej, w trakcie której

przeprowadzono badanie trzeźwości i ustalono, że kierujący pojazdem

mechanicznym marki […] o numerze rejestracyjnym […] znajdował się w

stanie nietrzeźwości, czym wyżej wymienione funkcjonariuszki działałyby na

szkodę interesu publicznego, nakłaniał je do tego, przy czym działając w

zamiarze popełnienia czynu zabronionego, swoim zachowaniem

bezpośrednio zmierzał do popełnienia czynu zabronionego, jednakże celu

swego nie osiągnął z uwagi na stanowczą odmowę odstąpienia od

I ZI 39/25

3

wykonania czynności służbowych przez wyżej wymienionych funkcjonariuszy

publicznych, tj. o przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 18 § 2 k.k. w zw.

z art. 231 § 1 k.k.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Wniosek nie mógł zostać merytorycznie rozpoznany, gdyż dotyczy on kwestii

rozstrzygniętej wcześniej prawomocną uchwałą Sądu Najwyższego, a ponowne

przeprowadzenie postępowania w tym samym przedmiocie jest niedopuszczalne.

Wymaga dostrzeżenia, że kwestia zezwolenia na pociągnięcie prokuratora

Prokuratury Okręgowej w [...] X. Y.2 do odpowiedzialności karnej za identyczne

czyny, jak opisane we wniosku Naczelnika Wydziału Spraw Wewnętrznych

Prokuratury Krajowej z dnia 27 czerwca 2025 r., sygn. akt […], była już

przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego w postępowaniu prowadzonym przed

Izbą Odpowiedzialności Zawodowej o sygn. akt I ZI 24/23. Uchwałą z dnia 28

czerwca 2023 r. Sąd Najwyższy zezwolił na pociągnięcie wyżej wymienionego

sędziego za dwa czyny opisane we wniosku prokuratora Wydziału Spraw

Wewnętrznych Prokuratury Krajowej z dnia 27 marca 2023 r., sygn. akt […]. Po

rozpoznaniu zażalenia na tę uchwałę wniesionego przez prokuratora X. Y.2, Sąd

Najwyższy uchwałą z dnia 17 kwietnia 2024 r., sygn. akt II ZIZ 26/23, utrzymał

zaskarżoną uchwałę w mocy.

Jak wskazuje autor wniosku o zezwolenie na pociągnięcie prokuratora X. Y.2

do odpowiedzialności karnej, Sąd Rejonowy […] w [...] postanowieniem z dnia

25 listopada 2024 r., […], umorzył postępowanie karne prowadzone przeciwko X.

Y.2 wobec stwierdzenia braku zezwolenia na ściganie pochodzącego od

właściwego organu, na podstawie art. 17 § 1 pkt 10 k.p.k. Sąd Rejonowy […] w [...]

uznał bowiem, że skład Sądu Najwyższego rozpatrujący zażalenie na uchwałę

zezwalającą na pociągniecie prokuratora X. Y.2 do odpowiedzialności karnej

tworzyli sędziowie powołani niezgodnie z prawem, co powoduje brak związania

tamtejszego Sądu uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 17 kwietnia 2024 r., sygn. akt

II ZIZ 26/23.

Stanowisko to jest w oczywisty sposób wadliwe. Należy przypomnieć, że

wnioskiem z dnia 26 lipca 2024 r. Sąd Dyscyplinarny przy Sądzie Apelacyjnym w

I ZI 39/25

4

Gdańsku zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z pytaniami

prejudycjalnymi kwestionującymi status Izby Odpowiedzialności Zawodowej,

opartymi na założeniu, że sąd, w którym zasiadają „członkowie” tej Izby, nie jest

sądem ustanowionym ustawą i sąd krajowy jest uprawniony do pominięcia

orzeczeń wydanych przez tę Izbę. Rozpoznając tę sprawę, Trybunał

Sprawiedliwości Unii Europejskiej w postanowieniu z dnia 26 lutego 2026 r., C-

517/24, stwierdził oczywistą niedopuszczalność pytań prejudycjalnych, zaś w

uzasadnieniu tego postanowienia (pkt 42), wskazał: „(…) nie wydaje się, aby sąd

odsyłający był kompetentny na podstawie przepisów prawa krajowego do oceny

zgodności z prawem, w świetle między innymi prawa Unii, obsadzenia składów

orzekających Izby Odpowiedzialności Zawodowej, które wydały wyroki, o których

mowa w pkt 19, 21 i 40 niniejszego postanowienia, prawomocnie kończące

postępowania, które doprowadziły do nałożenia na VG kar dyscyplinarnych”.

Orzeczenie to znajduje analogię w niniejszej sprawie, bowiem tak samo Sąd

Rejonowy […] w [...] w toku prowadzonego postępowania karnego nie był

uprawniony do oceny pod względem zgodności z prawem prawidłowości powołania

sędziów tworzących skład orzekający w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej ani

też do pominięcia lub uznania za nieistniejące, prawomocnego rozstrzygnięcia

dokonanego przez Sąd Najwyższy w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej.

Wskazane wyżej rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego […] w [...] nie zostało

poddane kontroli instancyjnej (środek odwoławczy został wniesiony po terminie).

Wobec tego, w zamyśle prokuratora, alternatywę dla poddania rozstrzygnięcia

Sądu Rejonowego […] w [...] kontroli instancyjnej, ma stanowić ponowne

rozpatrzenie wniosku o zezwolenia na pociągnięcie prokuratora X. Y.2 do

odpowiedzialności karnej. Tym samym działanie to zmierza do ponownego otwarcia

kwestii, która została już wcześniej prawomocnie rozstrzygnięta przez Sąd

Najwyższy. Takiego działania nie można zaaprobować.

W tym stanie rzeczy ponowne prowadzenie postępowania w tym samym

przedmiocie jest niedopuszczalne i dlatego skutkowało umorzeniem postępowania

na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. oraz stosownym rozstrzygnięciem o kosztach

niniejszego postępowania.

Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy postanowił, jak w sentencji.

I ZI 39/25

5

[r.g.]