Skazany nie odzyska terminu na uzasadnienie kasacji, bo nie wykazał winy obrońcy

Postanowieniem z dnia 9 lipca 2025 r. Sąd Najwyższy w sprawie o sygn. akt

II KK 112/25, oddalił kasację obrońcy skazanego K.S. jako oczywiście bezzasadną i

obciążył skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.

II KK 112/25

2

Odpis tego orzeczenia wraz z pouczeniem został wysłany na wskazany w

aktach sprawy adres skazanego. Przesyłka sądowa – po prawidłowym dokonaniu

procedury dwukrotnej awizacji – została zwrócona Sądowi Najwyższemu, jako

nadawcy. Przedmiotowa przesyłka została dołączona do akt sprawy ze skutkiem

doręczenia w dniu 28 lipca 2025 r. (k.31 akt SN). Odpis ww. postanowienia wraz z

pouczeniem został natomiast doręczony obrońcy skazanego w dniu 14 lipca 2025 r.

(k.30 akt SN).

W dniu 5 lutego 2026 r. (data stempla pocztowego na k.42v. akt SN) do

Sądu Najwyższego wpłynęło pismo K.S. (k.34 akt SN), w którym – powołując na art.

126 § 1 k.p.k. – zawarł wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o

sporządzenie i doręczenie uzasadnienia postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 9

lipca 2025 r., sygn. akt II KK 112/25. Uzasadniając to żądanie skazany podniósł, że

pomimo doręczenia odpisu orzeczenia obrońcy „nie został złożony wniosek o

sporządzenie i doręczenie uzasadnienia, a ja nie zostałem o tym fakcie

poinformowany, ani w terminie umożliwiającym mi samodzielne podjęcie czynności

procesowych, ani w jakimkolwiek czasie pozwalającym na dochowanie terminu

zawitego”. Skazany podał, że w dniu 26 stycznia 2026 r. otrzymał od kancelarii

dokumenty dotyczące sprawy, jednak bez informacji, „że: wniosek o sporządzenie

uzasadnienia nie został złożony, termin do jego złożenia upłynął, brak uzasadnienia

uniemożliwi dalsze skuteczne działania procesowe”. Wnioskodawca wskazał, że

dopiero w dniu 29 stycznia 2026 r. uzyskał jednoznaczną informację, że wniosek o

sporządzenie i doręczenie uzasadnienia tego postanowienia nie został złożony.

Podniósł także, iż nie został pouczony o skutkach procesowych niezłożenia

wniosku o uzasadnienie i pozostawał w przekonaniu, że obrońca wykona tę

czynność procesową. Do wniosku o przywrócenie terminu skazany załączył wydruk

wiadomości SMS, wydruki „Historii przesyłki” oraz wniosek o sporządzenie i

doręczenie uzasadnienia postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 9 lipca 2025 r.,

sygn. akt II KK 112/25.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.

Wniosek skazanego o przywrócenie terminu jest niezasadny.

II KK 112/25

3

Zgodnie z art. 126 § 1 k.p.k., „[j]eżeli niedotrzymanie terminu zawitego

nastąpiło z przyczyn od strony niezależnych, strona w zawitym terminie 7 dni od

daty ustania przeszkody może zgłosić wniosek o przywrócenie terminu, dopełniając

jednocześnie czynności, która miała być w terminie wykonana; to samo stosuje się

do osób niebędących stronami”.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że z dołączonego do

przedmiotowego wniosku wydruku korespondencji SMS (k.36 akt SN) – wbrew

twierdzeniom wnioskodawcy – nie wynika w istocie, że skazany K.S. dopiero w dniu

29 stycznia 2026 r. uzyskał „jednoznaczną informację” od swojego obrońcy, że

wniosek o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia postanowienia Sądu

Najwyższego z dnia 9 lipca 2025 r. nie został złożony. Niemniej, przyjmując (na

korzyść skazanego) prawdziwość tej deklaracji, należało uznać, że dotrzymał on

zawitego 7-dniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu zawitego

do dokonania czynności procesowej.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd, że na stronie

wnoszącej o przywrócenie terminu zawitego ciąży nie tylko obowiązek wskazania

wszystkich okoliczności, które uniemożliwiły jej dokonanie czynności procesowej w

przewidzianym terminie, ale także uprawdopodobnienie, że nastąpiło to z przyczyn

od strony niezależnych, tj. przekonywującego uzasadnienia zaistniałego uchybienia

i wskazania podstaw swoich twierdzeń (zob. postanowienia SN: z 14 czerwca 2018

r., III KK 463/17; z 23 sierpnia 2018 r., V KK 87/18). Z motywacji wniosku

skazanego K.S. wynika, że powodem niedotrzymania terminu do złożenia wniosku

o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia postanowienia Sądu Najwyższego z dnia

9 lipca 2025 r., był brak aktywności jego obrońcy (ustanowionego z wyboru),

polegający na niezłożeniu przez obrońcę rzeczonego wniosku i jednoczesnym

niepoinformowaniu skazanego o tym stanie rzeczy. W ocenie Sądu Najwyższego,

tak uzasadniony wniosek nie zasługiwał jednak na uwzględnienie. Co prawda w

orzecznictwie przyjmuje się, że niedotrzymanie terminu zawitego z winy obrońcy

stanowi dla oskarżonego (skazanego) okoliczność niezależną, o której mowa w art.

126 § 1 k.p.k. Rzecz jednak w tym, że dla przywrócenia terminu zawitego na

dokonanie określonej czynności procesowej niezbędne jest w tym przypadku

wykazanie winy obrońcy, której nie można wywodzić z samego tylko faktu, że nie

II KK 112/25

4

dokonał on określonej czynności, a to na wnioskodawcy – jak wskazano powyżej –

ciąży powinność uprawdopodobnienia, że okoliczność, na którą się powołuje, jest

od niego niezależna. Jak słusznie akcentuje się w orzecznictwie Sądu Najwyższego:

„[n]ie można bowiem przyjmować, że każde niewniesienie przez obrońcę

oskarżonego wniosku o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia wyroku,

jest przez niego zawinione. Takie stanowisko prowadziłoby do rezultatów

absurdalnych, w których strona postępowania mogłaby w zasadzie w dowolnym

momencie zmienić zdanie co do woli zaskarżenia wyroku, składając wniosek o

przywrócenie terminu z powołaniem się na zaniechanie obrońcy” (zob.

postanowienia SN: z 21 czerwca 2023 r., I KZ 15/23; z 18 lutego 2025 r., IV KO

133/24). W realiach niniejszej sprawy, skarżący K.S. nie wskazał na wystąpienie

jakichkolwiek uzgodnień między nim a obrońcą, z których wynikałoby, że w

przypadku wydania przez Sąd Najwyższy postanowienia na posiedzeniu w trybie

art. 535 § 3 k.p.k., obrońca złoży wniosek o doręczenie odpisu orzeczenia wraz z

uzasadnieniem. Samo zaś oczekiwanie skazanego co do podjęcia takiej czynności

przez obrońcę, niemające oparcia w rzeczonych uzgodnieniach, nie może

wskazywać na winę tego ostatniego. Wnioskodawca nie wykazał zatem, aby

uchybienie terminowi do złożenia wniosku o sporządzenie na piśmie i doręczenie

uzasadnienia postanowienia Sądu Najwyższego, nastąpiło z winy jego obrońcy, a

zatem z przyczyn niezależnych od skazanego. Należy przy tym zaznaczyć, że sąd

nie ma podstaw do ingerowania w ustalenia skazanego z jego obrońcą (zob.

postanowienie SN z 7 listopada 2025 r., V KZ 27/25). Skoro zatem wnioskodawca

nie wskazywał na jakiekolwiek relewantne ustalenia z obrońcą w zakresie złożenia

wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia orzeczenia, to brak jest podstaw

do przyjęcia, aby podnoszone przez niego okoliczności uzasadniały konieczność

przywrócenia terminu zgodnie z art. 126 § 1 k.p.k.

Dla porządku wypada też zauważyć, że przesyłka sądowa zawierająca odpis

ww. postanowienia Sądu Najwyższego wraz z pouczeniem o prawie do złożenia

wniosku o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia tego orzeczenia,

skierowana została również do skazanego K.S. Korespondencja ta była dwukrotnie

awizowana, co słusznie spowodowało – zgodnie z art. 133 § 2 k.p.k. – uznanie jej

za doręczoną. Gdyby zatem skazany dochował dbałości o odbiór korespondencji

II KK 112/25

5

sądowej, to mając informację o wydanym rozstrzygnięciu przez Sąd Najwyższy,

mógłby również osobiście skorzystać z przysługujących mu uprawnień

procesowych.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.

[WB]

[a.ł]