SN oddalił kasację oskarżycielki posiłkowej, uniewinnienie w sprawie naprawy auta zostaje

Wyrokiem Sądu Rejonowego w Wołominie z dnia 30 września 2024 r., sygn.

akt II K 853/20, oskarżonych M. M. i J. S. uniewinniono od popełnienia zarzucanych

im czynów z art. 286 § 1 k.k.

II KK 145/26

2

Po rozpoznaniu apelacji prokuratora i oskarżycielki posiłkowej T. B. ,

wyrokiem Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie z dnia 15 sierpnia

2025 r., sygn. akt VI Ka 478/25, utrzymano w mocy zaskarżony wyrok.

Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniósł pełnomocnik oskarżycielki

posiłkowej T. B., zaskarżając wyrok w całości, na niekorzyść obu skazanych i

zarzucając Sądowi II instancji, że: „pominął milczeniem wniosek o sporządzenie

uzasadnienia i nie sporządził tegoż uzasadnienia w odniesieniu do apelacji

oskarżycielki posiłkowej”, wskazując przy tym na naruszenie art. 457 § 3 k.p.k. oraz

poddając pod rozwagę możliwość skorzystania z art. 449a k.p.k. w związku z art.

518 k.p.k. Nadto skarżący zwrócił uwagę, że: „postępowanie karne - kosztujące

Skarb Państwa kilkadziesiąt razy więcej (uwzględniając wszelkie koszty, w tym

czas pracy członków wymiaru sprawiedliwości) niż szkoda stwierdzona w

niniejszym postępowaniu - nie zdołało tak naprawdę odpowiedzieć na pytanie: czy

kawałek blachy w samochodzie H. należącym do starszej Pani T. B. został

faktycznie wymieniony na nowy czy jednak taki fakt nie miał miejsca. Do tego

sprowadza się cała procedura i na ustalenia tegoż faktu były nakierowane działania

całego systemu wymiaru sprawiedliwości. A mimo to nie udało się uzyskać

odpowiedzi na tak błahe, wydawałoby się na pierwszy rzut oka, pytanie”.

W oparciu o wyżej wskazaną argumentację, skarżący wniósł o uchylenie w

całości wyroku z dnia 15 września 2025 r. Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w

Warszawie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Okręgowej Warszawa-

Praga w Warszawie wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.

Oskarżycielka posiłkowa T. B. oraz jej pełnomocnik w replice na ww.

odpowiedź wskazali, że nie zgadzają się ze stanowiskiem prokuratora.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja okazała się oczywiście bezzasadna.

Przypomnieć należy, że kasacja nie stanowi trzeciej instancji rozpoznawania

spraw karnych, lecz jest nadzwyczajnym środkiem odwoławczym, a zarazem i

środkiem kontroli prawomocnych orzeczeń sądowych. To sprawia, że

postępowanie kasacyjne prowadzi tylko do oceny kasacji w aspekcie rażącego

naruszenia przepisów prawa przez sąd odwoławczy, które mogło mieć istotny

II KK 145/26

3

wpływ na treść orzeczenia, a nie zaś do merytorycznego rozpoznania sprawy, w

której kasacja została wniesiona (por. postanowienie SN z 25 lutego 2014 r., IV KK

6/14).

Trzeba przyznać rację skarżącemu, że wniosek oskarżycielki posiłkowej o

sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu odwoławczego został złożony w dniu 15

września 2025 r., przyjęty zarządzeniem z dnia 16 września 2025 r. i znajduje się w

aktach sprawy (k. 1337-1338). Sąd Okręgowy przy sporządzaniu uzasadnienia

wskazał mimo to, że wniosek o uzasadnienie wydanego wyroku złożony został

jedynie przez oskarżyciela publicznego, co prowadzi do stwierdzenia, że doszło do

naruszenia art. 457 § 3 k.p.k. Jednak, pomijając nawet treść art. 537a k.p.k.

wskazującego na znaczenie uchybień co do wymogów z art. 457 § 3 k.p.k. dla

możliwości uchylenia wyroku, uznać należy, że w okolicznościach tej konkretnej

sprawy nie miało to wpływu na treść wyroku, a jak wskazuje treść samego

uzasadnienia Sąd w istocie odniósł się w nim do zarzutów apelacji oskarżycielki

posiłkowej. Na gruncie tej sprawy wskazać należy, że sama okoliczność, iż Sąd II

instancji nie zadeklarował, że odnosi się wprost w pisemnym uzasadnieniu do treści

apelacji oskarżycielki posiłkowej nie oznacza samoistnie, że jej nie rozpoznał.

Pamiętać przy tym należy, że samo uzasadnienie wyroku nie jest integralną jego

częścią, lecz relacją z podstaw i powodów jego wydania, a jest sporządzane już po

wydaniu wyroku. Nie ma więc bezpośredniego przełożenia na treść wyroku, o czym

w niniejszej sprawie świadczy zresztą wprost sama treść wyroku, wydanego jak

wskazano: „na skutek apelacji wniesionych przez prokuratora i oskarżycielkę

posiłkową”.

Kluczowe znaczenie w tej sprawie ma jednak fakt, że obie apelacje -

oskarżyciela publicznego i oskarżycielki posiłkowej - były zbieżne w swojej treści,

sformułowane w tym samym kierunku. Potwierdziła to zresztą T. B. w końcowej

części apelacji. Oba środki zaskarżenia koncentrowały się na tych samych

zarzutach, kwestionowały głównie dokonaną ocenę dowodów w sprawie, zwłaszcza

uznanie za wiarygodną opinię biegłego K. W., a także kompletność materiału

dowodowego i w konsekwencji ustalenia faktyczne w kontekście sprawstwa czynu,

mającego polegać na nienależytym wykonaniu usługi naprawy powypadkowej

samochodu polegającej na wymianie blachy podłogi bagażnika. W tym zakresie, a

II KK 145/26

4

więc w odniesieniu do istoty zarzutów obu apelacji, Sąd przedstawił w uzasadnieniu

motywy wydanego rozstrzygnięcia. Sąd Okręgowy wyraźnie wskazał, że na

podstawie materiału dowodowego sprawy przyjęto, iż blacha w samochodzie

oskarżycielki posiłkowej została wymieniona, nie naprawiona, opierając się na opinii

biegłego K. W., którą Sąd uznał za pełną, mimo braku możliwości jednoznacznego

stwierdzenia przez tego biegłego czy wstawiona blacha była nowa czy używana.

Sąd II instancji wskazał jednocześnie, że brak możliwości stwierdzenia powyższego

wynikał m.in. z upływu czasu, braku możliwości technicznych jednoznacznej oceny

części wstawionej, a nie z braku wiedzy biegłego. Sąd Okręgowy odniósł się także

do reguły in dubio pro reo, uznając, że możliwości dowodowe w sprawie zostały

wyczerpane, w tym te dotyczące powołania kolejnych biegłych do oceny tych

samych okoliczności. Tym samym Sąd odwoławczy odniósł się, mimo formalnej

deklaracji o ograniczeniu zakresu uzasadnienia, nie tylko do zagadnień

kwestionowanych przez prokuratora, ale też podniesionych przez oskarżycielkę

posiłkową w sporządzonej przez nią osobiście apelacji. Za niezasadny uznać

należało zatem w konsekwencji wniosek autora kasacji o uchylenie wyroku. W tym

układzie okoliczności ponowna kontrola odwoławcza skutkowałaby jedynie

nieuzasadnionym przedłużeniem postępowania, jego powielaniem oraz

zdublowaniem argumentacji uzasadnienia, które jak wskazano wyżej w swej treści

odnosiło się do zarzutów podniesionych w obu złożonych wnioskach o

sporządzenie uzasadnienia.

Z powyższych względów, nie dopatrując się w przedmiotowej sprawie

zaistnienia bezwzględnych przyczyn odwoławczych, ani też innej rażącej obrazy

prawa, Sąd Najwyższy, na podstawie art. 535 § 3 k.p.k., zdecydował o oddaleniu

kasacji pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej jako oczywiście bezzasadnej.

O kosztach sądowych postępowania kasacyjnego orzeczono na zasadzie

odstępstwa od ogólnej reguły z art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k., mając na

względzie sytuację materialną i okoliczności procesowe po stronie oskarżycielki

posiłkowej.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.

[J.J.]

II KK 145/26

5

[r.g.]