SN wstrzymał wykonanie wyroku skarbowego wobec D. D. do czasu rozpoznania kasacji

Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy w Warszawie wyrokiem z dnia 7 maja

2024 r., sygn. akt V K 830/22, uznał D. D. za winnego popełnienia przestępstwa

skarbowego z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 20 § 2 k.k.s. w zw. z art. 76 § 1 k.k.s. w zb.

II KK 163/26

2

z art. 62 § 2 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. w zw. z art. 9 § 1 i

3 k.k.s. – przy ustaleniu, że czyn ten został popełniony w warunkach art. 37 § 1 pkt

1 in fine k.k.s. – i za to skazał ww. oskarżonego, zaś na podstawie art. 19 § 1 k.k. w

zw. z art. 20 § 2 k.k.s. w zw. z art. 76 § 1 k.k.s. w zw. z art. 7 § 2 k.k.s. w zw. z art.

37 § 1 pkt 1 in fine k.k.s. w zw. z art. 38 § 2 pkt 1 k.k.s. wymierzył mu karę 1 roku

pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 200 stawek dziennych,

określając wysokość jednej stawki na kwotę 120 zł (pkt VI). Nadto, wyrokiem tym

sąd rejonowy uznał oskarżonego D. D. za winnego popełnienia przestępstwa

skarbowego z art. 62 § 2 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. i skazał go za ten czyn, zaś

na podstawie art. 62 § 2 k.k.s. wymierzył mu karę grzywny w wysokości 100 stawek

dziennych, określając wysokość jednej stawki na kwotę 120 zł (pkt VII). Na mocy

art. 39 § 1 k.k.s. sąd rejonowy połączył orzeczone w punktach VI i VII kary grzywny

i wymierzył oskarżonemu D. D. karę łączną grzywny w wysokości 250 stawek

dziennych grzywny, określając wysokość jednej stawki na kwotę 120 zł (pkt VIII).

Przedmiotowym wyrokiem rozstrzygnięto również kwestię odpowiedzialności karno-

skarbowej oskarżonej A. C. (pkt I - V) oraz zobowiązano A. sp. z o.o. z siedzibą w

W. do zwrotu uzyskanej korzyści majątkowej (pkt IX), a także orzeczono o kosztach

sądowych (pkt X).

Na skutek apelacji wywiedzionej od ww. orzeczenia przez obrońcę D. D.,

Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem z dnia 12 grudnia 2024 r., sygn. akt X Ka

1053/24 – orzekając w składzie jednoosobowym – utrzymał w mocy zaskarżony

wyrok sądu rejonowego i rozstrzygnął o kosztach sądowych postępowania

odwoławczego.

W dniu 9 kwietnia 2026 r. do Sądu Najwyższego wpłynęła kasacja obrońcy

skazanego D. D., który wyrok sądu odwoławczego zaskarżył w całości na korzyść

strony, którą reprezentuje, podnosząc następujące zarzuty: 1) wystąpienie

bezwzględnej przesłanki odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. na skutek

naruszenia art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s., art. 44 § 2 k.k.s. oraz

art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej; 2) rażące naruszenie: a) art. 71 § 1 k.p.k. oraz

art. 313 § 1 k.p.k.; b) art. 7 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s.; c) art. 8 k.p.k. w zw. z

art. 6 k.p.k., art. 4 § 2 k.k.s. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s.; 3) rażące naruszenie art. 70

§ 6 pkt 1 w zw. z art. 70c Ordynacji podatkowej; 4) rażącą niewspółmierność

II KK 163/26

3

orzeczonej kary pozbawienia wolności bez warunkowego jej zawieszenia na okres

próby.

Zarzucając powyższe, obrońca wniósł o:

1. uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania na podstawie art.

439 § 1 pkt 9 k.p.k., art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s., art. 44

§ 2 k.k.s.;

2. ewentualnie, uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi

okręgowemu do ponownego rozpoznania.

Nadto, obrońca wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia,

motywując ten wniosek wagą podniesionego zarzutu przedawnienia.

Odpowiedź na kasację obrońcy skazanego wywiódł prokurator Prokuratury

Okręgowej w Warszawie, wnosząc o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.

Oskarżyciel publiczny nie odniósł się do wniosku obrońcy skazanego dotyczącego

wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wniosek obrońcy D. D. był zasadny o tyle, że doprowadził do wstrzymania

wykonania zaskarżonego wyroku i utrzymanego nim w mocy orzeczenia sądu a

quo w odniesieniu do tegoż skazanego.

Możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego kasacją orzeczenia ma

charakter wyjątkowy, jako odstępstwo od reguły wyrażonej w art. 9 § 2 k.k.w.

Ustawodawca w art. 532 k.p.k. nie wskazał przesłanek uprawniających do podjęcia

tego rodzaju decyzji, pozostawiając ją do uznania Sądu Najwyższego. Nie budzi

jednak wątpliwości, że decyzja taka będzie uzasadniona wówczas, gdy wykonanie

kary przed rozpoznaniem kasacji spowodowałoby dla skazanego zbyt poważne i w

zasadzie nieodwracalne następstwa (zob. m.in. postanowienie SN z dnia 5 stycznia

2024 r., V KK 396/23; postanowienie SN z dnia 22 stycznia 2020 r. III KK 5/20;

postanowienie SN z dnia 18 listopada 2003 r. IV KK 347/03, OSNwSK 2003, Nr 1,

poz. 2465). Tego rodzaju skutek może mieć miejsce zarówno w sytuacji oczywistej

zasadności podniesionych zarzutów kasacyjnych, jak i stwierdzenia przez Sąd

Najwyższy z urzędu – i to jeszcze przed merytorycznym rozpoznaniem sprawy –

jednej z tzw. bezwzględnych przyczyn odwoławczych wskazanych w art. 439 § 1

II KK 163/26

4

k.p.k., które w świetle art. 536 k.p.k. winny skutkować uchyleniem zaskarżonego

wyroku poza granicami zaskarżenia i podniesionych zarzutów. Drugi z

wymienionych przypadków zachodzi w niniejszej sprawie.

Analiza przedłożonych akt wskazuje, że w sprawie skazanego D. D.

postępowanie przygotowawcze było prowadzone i zakończyło się w formie

śledztwa. W tym stanie rzeczy nie istniała zatem możliwość ukształtowania składu

sądu odwoławczego w odstępstwie od reguły wskazanej w art. 29 § 1 k.p.k. i

wyznaczenia składu jednoosobowego na zasadzie wyjątku przewidzianego w art.

449 § 2 k.p.k., a w takim właśnie składzie sąd ad quem rozpoznał apelację obrońcy

D. D.. Pozytywna weryfikacja tej okoliczności winna zatem implikować konkluzję o

zaistnieniu bezwzględnej przyczyny odwoławczej w postaci nienależytej obsady

sądu, o której mowa w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., skutkującej koniecznością uchylenia

wyroku zaskarżonego kasacją i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania

sądowi odwoławczemu. Nie przesądzając w tym przedmiocie ostatecznego

rozstrzygnięcia, które zapadnie w składzie kolegialnym po szczegółowej analizie

akt sprawy, postąpienie takie rysuje się jako realne.

Z tych też względów należało wstrzymać wykonanie zaskarżonego wyroku.

[J.J.]

[r.g.]