Sąd Najwyższy oddalił kasację i utrzymał skazanie ojca za seksualne wykorzystanie córki

Sąd Okręgowy w Radomiu, wyrokiem z 30 września 2025 r., po rozpoznaniu

trzech apelacji: oskarżyciela publicznego oraz kuratora małoletniej (żądali

orzeczenia obligatoryjnego środka karnego z art. 41a § 2 k.k. a kurator

kwestionowała wymierzenie niewspółmiernie niskiej kary) i obrońcy (podważał

ustalenia faktyczne), zmienił wyrok Sądu Rejonowego w Radomiu z 23 grudnia

2024 r. i ostatecznie K. K. został uznany za winnego popełnienia czynu

zabronionego z art. 200 § 1 k.k. i skazany na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności,

dwóch lat ograniczenia wolności, polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej

kontrolowanej pracy na cele społeczne i dwa środki karne z art. 41 § 1a k.k. i z art.

41a § 2 k.k. oraz nawiązkę z art. 46 § 2 k.k.

Kasację od wyroku Sądu odwoławczego złożył obrońca. Podniósł w niej

rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenie naruszenie prawa materialnego

tj. art. 200 § 1 k.k. przez jego zastosowanie oraz procesowego z art. 433 § 2 k.p.k.

w zw. z art. 457 § 3 k.p.k., polegające na przeprowadzeniu niepełnej kontroli

odwoławczej i wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego i

utrzymanego nim w mocy wyroku Sądu Rejonowego i przekazanie sprawy do

ponownego rozpoznania w postepowaniu pierwszoinstancyjnym.

Odpowiedzi na kasację wnieśli oskarżyciel publiczny i kurator małoletniej

pokrzywdzonej i oboje zażądali oddalenia jej jako oczywiście bezzasadnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja była oczywiście bezzasadna w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k.

Żaden z zarzutów wskazanych w nadzwyczajnym środku zaskarżenia nie

znalazł oparcia w rzeczywistości biorąc pod uwagę, że procedowanie Sądu

Okręgowego, w wyniku którego stan faktyczny ustalony na etapie

pierwszoinstancyjnym na podstawie rzetelnie zgromadzonego materiału

dowodowego zarówno osobowego, jak i rzeczowego, oraz dokonana subsumpcja

czynu zostały zaaprobowane, przebiegło bez zarzutu, tzn. Sąd ad quem

II KK 240/26

3

przeprowadzając kontrolę instancyjną odniósł się do wszystkich bez wyjątku

zarzutów apelacji i wyjaśnił czym się kierował, wydając reformatoryjny wyrok oraz

które i dlaczego zarzuty zwykłych środków odwoławczych uznał za zasadne albo

niezasadne.

Nie można zgodzić się z autorem kasacji, że doszło do błędnej kwalifikacji

prawnej czynu, który szczegółowo opisany najpierw w zarzucie a następnie w

pisemnych motywach wyroku Sądu Rejonowego w Radomiu bez wątpienia

odpowiada znamionom występku seksualnego wykorzystania małoletniego (art.

200 § 1 k.k.).

Wątpliwości obrońcy co do ustalonego stanu faktycznego w zasadzie mają

wyłącznie dyskusyjny a wręcz opozycyjny charakter w stosunku do prawidłowego

procedowania obu sądów pierwszej drugiej instancji i stanowią przyjętą linię obrony.

Stwierdzając, że Sąd odwoławczy nie naruszył w sposób rażący żadnego z

przepisów statuujących procedowanie odwoławcze, Sądowi Najwyższemu, który

nie jest wszak trzecią instancją uprawnioną do ponownego badania sprawy pod

kątem uchybienia z art. 438 pkt 3 k.p.k., nie pozostawało nic innego jak odesłać

stronę do lektury orzeczenia Sądu Okręgowego dokonanej w kontekście pisemnych

motywów wyroku Sądu Rejonowego i przez pryzmat wniesionych apelacji. Wynika

stamtąd jasno, że córka skazanego nie miała żadnych powodów, aby niezasadnie

obciążać ojca a cały stan faktyczny ustalono na podstawie korelujących ze sobą

dowodów. Zeznanie pokrzywdzonej charakteryzuje spójność oraz szczegółowość

daleka od konfabulacji a uzupełniają je relacje przedstawicieli szkoły a także treść

sms’a wysłany do matki w nocy z domu ojca.

Z powyższych powodów Sąd Najwyższy orzekł jak w dyspozytywnej części

postanowienia, oddalając kasację jako oczywiście bezzasadną w rozumieniu art.

535 § 3 k.p.k., zaś mając na względzie treść art. 636 § 1 k.p.k. i 637a k.p.k.,

obciążył skazanego obowiązkiem pokrycia kosztów sądowych za postępowanie

kasacyjne.

[J.J.]

[a.ł]

II KK 240/26

4