Zarzut rzutu pałką w policjanta. SN uchylił wyrok za zły skład apelacji

T. J. stanął pod zarzutem popełnienia przestępstwa z art. 223§1 k.k. w zb. z

art. 222§1 k.k. w zb. z art. 224§2 k.k. w zw. z art. 11§2 k.k., polegającego na tym, że:

- dnia 23 sierpnia 2022 roku przy ulicy […] w W.., działając wspólnie i w

porozumieniu z S. K. oraz używając niebezpiecznego przedmiotu w postaci twardej,

drewnianej pałki, dopuścił się czynnej napaści na funkcjonariusza Policji S. R.,

podczas i w związku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych, w ten

sposób, iż naruszając nietykalność cielesną ww. funkcjonariusza Policji, rzucił w

niego trzymanym uprzednio w ręku niebezpiecznym przedmiotem, czym zastosował

przemoc w celu zmuszenia funkcjonariusza publicznego do zaniechania prawnej

czynności służbowej w postaci legitymowania O. W..

W tym samym postępowaniu S. K. stanął pod zarzutem popełnienia występku

z art. 223§1 k.k. w zb. z art. 226§1 k.k. w zb. z art. 224§2 k.k. w zw. z art. 11§2 k.k.,

polegającego na tym, że:

- dnia 23 sierpnia 2022 roku przy ulicy […] w W.., działając wspólnie i w

porozumieniu z używającym niebezpiecznego przedmiotu w postaci twardej,

drewnianej pałki T. J., dopuścił się czynnej napaści na funkcjonariusza Policji S. R.,

podczas i w związku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych, podczas

której znieważał ww. funkcjonariusza słowami powszechnie uważanymi za obelżywe,

czym stosował przemoc w celu zmuszenia funkcjonariusza publicznego do

zaniechania prawnej czynności służbowej w postaci legitymowania O. W..

Wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Północ w Warszawie z dnia

23 czerwca 2023r., wydanym w sprawie o sygn. akt IV K 1302/22, T. J. i S. K. zostali

uznani, w ramach zarzucanych im czynów, za winnych tego, że:

- w dniu 23 sierpnia 2022 roku przy ulicy […] w W.., działając wspólnie i w

porozumieniu, w celu zmuszenia funkcjonariusza Policji S. R. do zaniechania

prawnej czynności służbowej podjętej wobec O. W., użyli wobec niego przemocy

polegającej na rzuceniu w jego kierunku drewnianej sztachety, która uderzyła go w

łydkę nie powodując obrażeń ciała, przy czym S. K. nadto w tym samym miejscu i

czasie znieważył ww. funkcjonariusza słowami powszechnie uważanymi za

obelżywe podczas i w związku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych,

II KK 313/26

3

tj. przestępstwa z art. 224§2 k.k. w stosunku do oskarżonego T. J., oraz

przestępstwa z art. 224§2 k.k. w zb. z art. 226§1 k.k. w zw. z art. 11§2 k.k. w stosunku

do oskarżonego S. K..

Za tak opisane czyny Sąd Rejonowy:

- na mocy art. 224§2 k.k. w zw. z art. 37a§1 k.k. wymierzył T. J. karę roku

ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej

pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin miesięcznie, zaś

- S. K., na podstawie art. 224§1 k.k. w zw. z art. 11§3 k.k. w zw. z art. 37a§1

k.k. karę 10 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania

nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w

stosunku miesięcznym.

Sąd orzekł ponadto wobec oskarżonych, na mocy art. 46§1 k.k.,

zadośćuczynienie na rzecz pokrzywdzonego S. R. poprzez zapłatę solidarnie kwoty

2.000 złotych, a także rozstrzygnął o stosownym zaliczeniu na poczet orzeczonej

kary okresu zatrzymania w sprawie oraz o kosztach postępowania.

Apelację od powyższego wyroku wywiódł prokurator, stawiając w niej zarzuty

obrazy przepisów prawa materialnego, w tym, w stosunku do obydwu oskarżonych,

błędną wykładnię art. 223§1 k.k. i w konsekwencji wyeliminowanie go z kwalifikacji

prawnej przypisanych im czynów.

Wyrokiem wydanym w dniu 23 grudnia 2025r. w sprawie o sygn. akt

VI Ka 1114/23, Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie zmienił zaskarżony

wyrok w ten sposób, że kwalifikację prawną czynu przypisanego T. J. uzupełnił o art.

222§1 k.k., za podstawę skazania przyjął art. 224§2 k.k. w zb. z art. 222§1 k.k. w zw.

z art. 11§2 k.k., zaś za podstawę wymiaru kary wobec tego oskarżonego przyjął art.

224§2 k.k. w zw. z art. 11§3 k.k. w zw. z art. 37a§1 k.k.

W pozostałej części, wobec obu oskarżonych, Sąd utrzymał wyrok w mocy.

Obecnie kasację od tego wyroku wniósł Prokurator Generalny, zaskarżając go

w całości na niekorzyść oskarżonych, formułując zarzut rażącego i mającego istotny

wpływ na treść wyroku naruszenia prawa karnego procesowego, a mianowicie

art. 29§1 k.p.k. w zw. z art. 449§2 k.p.k., polegającego na rozpoznaniu apelacji

oskarżyciela publicznego od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Północ

w Warszawie z dnia 23 czerwca 2023 roku w składzie jednego sędziego, podczas

gdy postępowanie przygotowawcze prowadzone przeciwko T. J. i S. K. zostało

zakończone w formie śledztwa, co obligowało Sąd odwoławczy do orzekania w

II KK 313/26

4

składzie trzech sędziów i spowodowało bezwzględną przyczynę odwoławczą z art.

439§1 pkt 2 k.p.k.

Stawiając powyższy zarzut skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku

w całości i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu Warszawa-Praga w Warszawie

do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym w składzie trzech

sędziów.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja wywiedziona przez Prokuratora Generalnego okazała się zasadna,

w sprawie bowiem w istocie doszło do wywołania bezwzględnej przesłanki

odwoławczej określonej w art. 439§1 pkt 2 k.p.k.

Zgodnie z art. 29§1 k.p.k. na rozprawie apelacyjnej sąd orzeka w składzie

trzech sędziów, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Odstępstwo zaś od tej zasady

przewiduje art. 449§1 k.p.k., który stanowi, że jeżeli postępowanie przygotowawcze

zakończyło się w formie dochodzenia oraz w sprawach z oskarżenia prywatnego,

sąd odwoławczy orzeka na rozprawie jednoosobowo, chyba że zaskarżone

orzeczenie sąd pierwszej instancji wydał w innym składzie niż w składzie jednego

sędziego.

Analiza akt sprawy wskazuje na to, że w dniu 21 października 2022r., w

związku ze zmianą zarzutów wobec podejrzanych, wszczęte zostało śledztwo (k. 93)

i w tej formie postępowania zostało zakończone (k. 139). To oznacza, że sąd

odwoławczy powinien rozpoznać sprawę w składzie trzyosobowym.

Na marginesie wspomnieć wypada, że w niniejszej sprawie zastosowania nie

znajdował art. 14fa ust. 1 Ustawy z dnia 20 marca 2020r. o szczególnych

rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem

COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych

(tekst jedn.: Dz. U. z 2020r., poz. 1842, z późn. zm.), który przewidywał, że w okresie

obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, ogłoszonego

z powodu COVID-19, oraz w okresie roku po ich odwołaniu w sprawach

rozpoznawanych według przepisów ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks

postępowania karnego, na rozprawie apelacyjnej sąd orzeka w składzie jednego

sędziego, jeżeli w pierwszej instancji sąd orzekał w takim samym składzie, bowiem

dotyczył on przestępstw zagrożonych karą pozbawienia wolności, której górna

granica nie przekracza 5 lat, podczas gdy oskarżonym zarzucono popełnienie

występku z art. 223§1 k.k., zagrożonego karą do 10 lat pozbawienia wolności.

II KK 313/26

5

W związku ze stwierdzeniem zaistnienia uchybienia z art. 439§1 pkt 2 k.p.k.

należało uchylić zaskarżony wyrok w całości i przekazać sprawę do ponownego

rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.

Procedując powtórnie Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie

rozpozna sprawę w składzie odpowiadającym obowiązującym przepisom.

Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy orzekł jak w wyroku.

[J.J.]

[r.g.]

Przewodniczący: SSN Tomasz Artymiuk

Sędziowie: SN Jerzy Grubba

SN Eugeniusz Wildowicz