Kasacja oskarżycielki posiłkowej na niekorzyść skazanego za zabójstwo bez rozpoznania

Sąd Okręgowy Warszawa - Praga w Warszawie wyrokiem z dnia 21 maja

2025 r., sygn. akt II AKa 481/24 uznał oskarżonego R.M. za winnego zabójstwa

D.B., tj. popełnienia czynu z art. 148 § 1 k.k. i wymierzył mu karę 25 lat

II KK 522/25

2

pozbawienia wolności. Rozstrzygnął również o odpowiedzialności karnej dwóch

innych oskarżonych.

Po rozpoznaniu apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych,

prokuratora oraz pełnomocników oskarżycielki posiłkowej, Sąd Apelacyjny w

Warszawie wyrokiem z dnia 21 maja 2025 r., sygn. akt II AKa 481/24, zmienił

zaskarżony wyrok, przy czym w odniesieniu do R.M. w ten sposób, że ustalił, iż

przypisanego mu czynu dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu kary 2 lat 6 miesięcy

pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Sochaczewie z

dnia 16 lipca 2013 r. sygn. II K 221/12 za umyślne przestępstwo podobne z art. 280

§ 1 k.k., nadto przyjął, że swoim zachowaniem przekroczył granice obrony

koniecznej, czym wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 148 § 1 k.k. w brzmieniu

obowiązującym przed dniem 1 października 2023 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. w zw. z

art. 64 § 1 k.k. w zw. z art.25 § 2 k.k. i za to wymierzył R.M. karę 15 lat pozbawienia

wolności. Wyrok zawiera również inne rozstrzygnięcia.

Kasację od prawomocnego wyroku Sądu odwoławczego wniósł pełnomocnik

oskarżycielki posiłkowej. Zaskarżył wyrok w części dotyczącej R.M. na niekorzyść

tego skazanego, zarzucając rażące naruszenie prawa, które miało istotny wpływ na

treść orzeczenia, tj. art. 7 k.p.k. i art. 433 § 2 k.p.k. oraz art. 457 § 3 k.p.k.

(skarżący przekonywał, że okoliczności zdarzenia wykluczały „całościową ocenę

działania oskarżonego w warunkach określonych w art. 25 § 2 k.k., jak to przypisał

sąd odwoławczy”). Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku co do wymienionego

skazanego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi

Apelacyjnemu w Warszawie.

W odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Regionalnej wniósł o jej

oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.

W Sądzie Apelacyjnym w Warszawie kasacja została przyjęta i wraz z

aktami sprawy przedstawiona do rozpoznania Sądowi Najwyższemu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Autor kasacji, ale też prokurator udzielający na nią odpowiedzi i

Przewodnicząca Wydziału, która stwierdziła, że kasacja „odpowiada warunkom

formalnym” i na podstawie art. 530 § 1 k.p.k. zarządziła jej przyjęcie (k. 2533 akt

sprawy), najwyraźniej nie dostrzegli, że art. 523 § 3 k.p.k. stanowi, iż kasację na

II KK 522/25

3

niekorzyść można wnieść jedynie w razie uniewinnienia oskarżonego albo

umorzenia postępowania. Zatem a contrario nie jest dopuszczalne wniesienie

kasacji na niekorzyść, gdy osoba, której dotyczy kasacja, została prawomocnie

skazana, jak to ma miejsce w przypadku R.M. Co prawda art. 523 § 4 k.p.k. stanowi,

że ograniczenie to nie dotyczy kasacji wniesionej z powodu uchybień wymienionych

w art. 439 k.p.k. oraz przez podmioty wymienione w art. 521 k.p.k., ale w kasacji

wniesionej przez pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej nie sygnalizowano, iż

zaistniało uchybienie wskazane w art. 439 k.p.k.

Mając zatem na uwadze, że przedmiotowa kasacja autorstwa strony jest

niedopuszczalna z mocy ustawy, wobec czego jej przyjęcie w Sądzie Apelacyjnym

w Warszawie było nieprawidłowe, Sąd Najwyższy orzekł jak w pkt 1 postanowienia,

co skutkowało w pkt 2 obciążeniem oskarżycielki posiłkowej kosztami procesu za

postępowanie kasacyjne, zgodnie z art. 637a k.p.k. oraz art. 637 § 1 w zw. z art.

636 § 1 k.p.k.

[WB]

[r.g.]