Sąd Najwyższy wyłączył sędziego A.B. z kasacji od wyroku w sprawie W.G. i Z.W.

Do Sądu Najwyższego wpłynęły kasacje obrońców skazanych W.G. i Z.W.

od wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 14 sierpnia 2025 r., sygn. akt V Ka

357/25, zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Chełmie z dnia 31 grudnia

2024 r., sygn. akt II K 114/20. Z uwagi na wymierzenie skazanym tylko kar grzywny,

jedynym zarzutem podniesionym w obu kasacjach był zarzut bezwzględnej

przyczyny odwoławczej określonej w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., mającej zaistnieć z

powodu udziału w składzie orzekającym Sądu Okręgowego w Lublinie sędziów

powołanych do pełnienia urzędu na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa

ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o

II KK 542/25

2

zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.

U. z 2018 r., poz. 3; dalej – ustawa z dnia 8 grudnia 2017 r.).

Sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt II KK 542/25 i przydzielona do

referatu sędzi SN A.D. Obrońca skazanego W. G. złożył wniosek o wyłączenie tej

sędzi od udziału w sprawie, uzasadniając go istnieniem uzasadnionych wątpliwości

co do jej bezstronności, wynikających faktu, że do pełnienia urzędu na stanowisku

sędziego Sądu Najwyższego została powołana w trybie kwestionowanym w

apelacji, tj. na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w sposób

określony przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. Sąd Najwyższy

postanowieniem z dnia 4 lutego 2026 r. wyłączył sędzię A.D. od udziału w

rozpoznaniu sprawy II KK 542/25.

Następnie w trybie losowego przydziału przedmiotowa sprawa trafiła do

referatu sędziego SN I.Z., który na wniosek obrońcy W. G. postanowieniem Sądu

Najwyższego z dnia 9 kwietnia 2026 r. został wyłączony od udziału w rozpoznaniu

sprawy z takich samych powodów co sędzia A.D.

Po przeprowadzeniu kolejnej procedury losowania sprawa została

przypisana do referatu sędziego SN A.B. Obrońca skazanego W. G. konsekwentnie

wystąpił o wyłączenie również tego sędziego od rozpoznania sprawy. W piśmie

zbliżonym treścią do poprzednich pism inicjujących wyłączenie sędziów:

- jako podstawę prawną wniosku powołał art. 41 § 1 k.p.k.,

- wskazał, że sędzia A.B. do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Sądu

Najwyższego został powołany na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa

ukształtowanej w trybie określonym ustawą z dnia 8 grudnia 2017 r.,

- wskazał, że w odniesieniu do wymienionego sędziego zachodzi okoliczność

rodząca uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności, bowiem wniesiona

kasacja zawiera zarzut zaistnienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439

§ 1 pkt 2 k.p.k., sygnalizujący nienależytą obsadę sądu drugiej instancji, będącą

skutkiem udziału w procesie nominacyjnym sędziów orzekających Krajowej Rady

Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym ustawą z dnia 8 grudnia 2017 r.

„Oznacza to, że sędzia Sądu Najwyższego A.B. sam powołany na urząd w

analogicznym trybie, miałby rozstrzygać, czy udział sędziego powołanego na

II KK 542/25

3

wniosek nowej KRS w składzie sądu meriti stanowi bezwzględną przyczynę

odwoławczą”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Wniosek obrońcy W. G. o wyłączenie sędziego A.B. od udziału w sprawie

kasacyjnej o sygn. akt II KK 542/25 zasługiwał na uwzględnienie. Nie sposób

odrzucić twierdzenia, że w sytuacji, gdy w kasacji obrońca podniósł zarzut

zaistnienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej określonej w art. 439 § 1 pkt 2

k.p.k. z powodu udziału w składzie orzekającym Sądu odwoławczego sędziów

powołanych do pełnienia urzędu na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa

ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r., a

sędzia A.B. do pełnienia urzędu również został powołany na wniosek tego organu,

to zachodzi uzasadniona obawa, że rozpoznanie sprawy z jego udziałem nie byłoby

w pełni obiektywne. Jest bowiem wysoce prawdopodobne, że oceniając zarzut

kasacji, sędzia miałby w polu widzenia własny status zawodowy, który podałby w

wątpliwość, gdyby podzielił argumentację obrońcy w zakresie wspomnianego

uchybienia. Zatem odpowiednio stosowana zasada nemo iudex in causa sua

przemawia za uwzględnieniem przedmiotowego wniosku. Podejmując decyzję,

należało również mieć w polu widzenia uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu

Najwyższego z dnia 2 czerwca 2022 r., I KZP 2/22, w której m.in. wskazano, że

środek odwoławczy zawierający zarzuty dotyczące uchybienia w procedurze

powołania sędziego nie może być rozpoznany przez sąd, w skład którego wchodzi

osoba powołana w takiej samej procedurze. Niewątpliwie odnosi się to również do

rozpoznania nadzwyczajnego środka zaskarżenia.

Chociaż wniosek o wyłączenie sędziego A.B. od udziału w sprawie pochodzi

tylko od obrońcy skazanego W. G., uznano za słuszne wyłączenie sędziego „od

udziału w sprawie o sygn. akt II KK 542/25”, tj. także w sprawie kasacyjnej

skazanego Z. W., bowiem sprawa obu skazanych powinna być rozpoznana w

jednym postępowaniu. Nadto nie można było pominąć, że względy, które

przemawiały za wyłączeniem sędziego A.B. od udziału w sprawie skazanego W.

G., były aktualne także w odniesieniu do skazanego Z. W.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.

[WB]

II KK 542/25

4

[r.g.]