Obrońca kwestionował wielomiesięczne przerwy w rozprawie. SN oddalił kasację J. S.

II KK 66/26

2

Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie wyrokiem z dnia 11

czerwca 2024 roku, sygn. akt X K 656/13, uznał J. S. za winnego tego, że w okresie

od dnia 31 sierpnia 2012 roku do przełomu 22 i 23 stycznia 2013 roku w W.,

działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, dopuścił się szeregu kradzieży z

włamaniem oraz ich usiłowań, jak również dopuścił się czynu polegającego na

niepowrocie do jednostki penitencjarnej . Sąd przyjął, iż oskarżony działał w

warunkach powrotu do przestępstwa określonych w art. 64 § 1 k.k. oraz uczynił

sobie z popełniania przestępstw stałe źródło dochodu w rozumieniu art. 65 § 1 k.k.,

i za te czyny wymierzył mu karę łączną 10 lat pozbawienia wolności, orzekając

równocześnie obowiązek naprawienia szkody na rzecz licznych pokrzywdzonych.

Powyższy wyrok został zaskarżony apelacjami oskarżonego oraz jego

obrońcy, jednak Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem z dnia 11 czerwca 2025

roku, sygn. akt IX Ka 305/25, utrzymał zaskarżone orzeczenie w mocy.

Od tego prawomocnego wyroku sądu odwoławczego kasację wywiódł

obrońca skazanego, zaskarżając go w całości na korzyść J. S. . Wyrokowi temu

zarzucił rażącą obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć istotny wpływ na

wynik sprawy, a to art. 433 § 2 k.p.k. poprzez nienależyte rozpoznanie przez Sąd

odwoławczy zarzutu apelacyjnego dotyczącego obrazy art. 404 § 2 k.p.k. w zw. z

art. 45 ust. 1 Konstytucji RP i art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka

oraz art. 2 § 1 pkt 4 k.p.k., polegające na niewystarczającym odniesieniu się do

prowadzenia przez Sąd pierwszej instancji rozprawy odroczonej w dalszym ciągu,

mimo wystąpienia wielomiesięcznych przerw pomiędzy czynnościami, co zdaniem

skarżącego winno skutkować powtórzeniem czynności dowodowych i doprowadziło

do naruszenia zasad koncentracji materiału oraz bezpośredniości . Nadto podniósł

zarzut rażącej obrazy art. 170 § 1 pkt 2 i 5 k.p.k. poprzez oddalenie przez Sąd

odwoławczy wniosków dowodowych skazanego i jego obrońcy o uzyskanie danych

teleinformatycznych, opinii biegłego antropologa w celu identyfikacji twarzy osób

zarejestrowanych przez monitoringi oraz o ustalenie miejsca pobytu świadka M. G. ,

co w ocenie obrony naruszyło prawo skazanego do obrony . Prokurator w pisemnej

odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.

II KK 66/26

3

Kasacja obrońcy skazanego J. S. jest oczywiście bezzasadna i jako taka

podlegała oddaleniu na posiedzeniu bez udziału stron.

Analiza podniesionych zarzutów prowadzi do wniosku, iż stanowią one w

istocie powtórzenie argumentacji zawartej uprzednio w apelacji, z modyfikacją

zmierzającą jedynie do nadania skardze formy kasacyjnej. Sąd Okręgowy w

Warszawie przeprowadził rzetelną i wszechstronną kontrolę instancyjną, w sposób

wyczerpujący odnosząc się do postawionych zarzutów.

Za chybiony należało uznać zarzut naruszenia art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art.

404 § 2 k.p.k. Sąd odwoławczy słusznie ocenił, iż tryb prowadzenia rozprawy przed

Sądem pierwszej instancji był uzasadniony realiami sprawy. Wyznaczenie wielu

terminów rozpraw wynikało z wyjątkowej obszerności materiału dowodowego oraz

konieczności przesłuchania wielu świadków, a czas trwania procesu był dodatkowo

determinowany postawą samego oskarżonego, który utrudniał m.in. uzyskanie

opinii psychiatrycznej, oraz obiektywnymi przeszkodami wynikającymi z okresu

pandemii. Skarżący nie wykazał, aby zaniechanie prowadzenia rozprawy od

początku miało jakikolwiek konkretny i negatywny wpływ na treść orzeczenia, a o

naruszeniu art. 404 § 2 k.p.k. decydują zawsze okoliczności danej sprawy, a nie

sam fakt upływu czasu .

Równie bezzasadny jest zarzut dotyczący oddalenia wniosków dowodowych

na podstawie art. 170 § 1 k.p.k. Sąd odwoławczy trafnie uznał, że decyzje

procesowe Sądu pierwszej instancji w tym zakresie były prawidłowe. Uzyskanie

danych teleinformatycznych od operatorów po upływie 12 lat od daty czynów było

technicznie niemożliwe. Z kolei przeprowadzenie dowodu z opinii antropologa

słusznie uznano za bezcelowe, skoro z oględzin nagrań wynikało, iż sprawcy byli

zamaskowani kapturami, a jakość zapisu uniemożliwiała sformułowanie

wiarygodnych wniosków identyfikacyjnych. Także ustalanie miejsca pobytu świadka

M. G. nie przyczyniłoby się do ustalenia prawdy obiektywnej, gdyż jego zeznania

nie stanowiły podstawy kluczowych ustaleń w sprawie.

II KK 66/26

4

Skarżący nie zdołał wykazać, aby oddalenie tych wniosków skutkowało

rażącym naruszeniem prawa do obrony lub miało istotny wpływ na treść wyroku, co

czyni kasację bezzasadną w stopniu oczywistym.

[J.J.]

[a.ł]