Sąd Najwyższy odmówił przekazania innemu sądowi zażalenia Rzecznika Dyscyplinarnego

Sąd Rejonowy wystąpił w trybie art. 37 k.p.k. do Sądu Najwyższego o

przekazanie rozpoznania sprawy zażalenia Rzecznika Dyscyplinarnego Sędziów

Sądów Powszechnych P.S. na umorzenie postępowania w sprawie wywierania na

niego oraz wskazanych w postanowieniu Zastępców Rzecznika Dyscyplinarnego

Sędziów Sądów Powszechnych gróźb bezprawnych na czynności urzędowe

II KO 134/26

2

prowadzone przez te podmioty we wskazanych w postanowieniu sprawach

dyscyplinarnych.

Sąd Rejonowy w Piasecznie jak podstawę wystąpienia wskazał, że były

Rzecznik Dyscyplinarny Sędziów Sądów Powszechnych orzeka na co dzień w

Sądzie Apelacyjnym w Warszawie, a na obszarze właściwości tego sądu funkcjonuje

sąd, któremu przekazano tę sprawę w trybie art. 37 k.p.k., co przy istniejącym

nadzorze administracyjnym, który sprawuje Sąd Apelacyjny w Warszawie nad

Sądem Rejonowym w Piasecznie, uzasadnia przekazanie sprawy innemu sądowi

równorzędnemu, gdyż pozwoli to uniknąć paraliżu decyzyjnego i przewlekłości

postępowania. Wskazano też, że kolejni sędziowie sądu wyznaczonego składają

wnioski o wyłączenie ich od orzekania w tej sprawie. Dalsze procedowanie w tej

sprawie przez wyznaczony sąd mogłoby wywołać w odbiorze społecznym

uzasadnione wątpliwości co możliwości rozpoznania tej sprawy w tym sądzie w

sposób obiektywny.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Wniosek nie jest zasadny.

Okoliczności wskazane we wnioski w żadnym wypadku nie uzasadniają konieczności

przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu, gdyż nie są to okoliczności

mogące stanowić jakiekolwiek zagrożenie dla dobra wymiaru sprawiedliwości.

Sędzia, który złożył zażalenie w tej sprawie jest sędzią Sądu Apelacyjnego w

Warszawie, nie wchodzi w skład kierownictwa tego sądu, dlatego obawy sądu

związane z nadzorem administracyjnym sprawowanym przez Sąd Apelacyjny w

Warszawie nad sądem, któremu sprawę przekazano - są iluzoryczne.

Nadto podnieść należało, że przekazanie sprawy jest możliwe gdy cały sąd jest

„nieodpowiedni” do rozpoznania konkretnej sprawy, a takiej okoliczności we

wniosku nie wskazano. Fakt składania przez sędziów wniosków o wyłączenie od

rozpoznania tej sprawy- dotychczas zresztą nierozpoznanych ( tak przynajmniej

wynika z treści wystąpienia) - nie stanowi przesłanki zastosowania instytucji z art. 37

k.p.k. W sytuacji wyłączenia wszystkich sędziów zaistnieje konieczność przekazania

sprawy innemu sądowi równorzędnemu, ale już na innej podstawie prawnej ( art. 43

k.p.k.). Przekazanie sprawy temu sądowi w trybie art. 37 k.p.k. z sądu pierwotnie

właściwego miejscowo, nastąpiło ze względu na fakt orzekania w tamtym sądzie

II KO 134/26

3

przez jednego z pokrzywdzonych sędziów wskazanych w zaskarżonym

postanowieniu, a ta okoliczność nie odnosi się do tego sądu.

Zatem w tej sprawie nie występują realnie żadne okoliczności, które mogłyby

zasadnie stwarzać przekonanie o braku warunków do obiektywnego rozpoznania

sprawy w danym wyznaczonym sądzie.

Z tych względów postanowiono jak na wstępie.

[WB]

[a.ł]