Skazany wskazywał na sędzię z nominacji KRS. SN nie wszczął wznowienia z urzędu

A. R. w dnu 8 października 2025 r. nadał w zakładzie karnym pismo potraktowane

jako wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem

Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 30 grudnia 2019 r., sygn. akt II AKa 55/19,

utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 8 listopada 2018 r., sygn.

akt IV K 312/17. Wskazał, że w sprawie wystąpiła bezwzględna przyczyna odwoławcza

określna w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. z uwagi na zasiadanie w składzie Sądu I instancji sędzi

powołanej w procedurze nominacyjnej w udziałem Krajowej Rady Sądownictwa w składzie

ukształtowanym w trybie przepisów ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o

Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 3).

II KO 211/25

2

Należy zauważyć, że zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego

począwszy od uchwały trzech połączonych Izb: Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych z dnia 23 stycznia 2020 r. (BSA I-4110-1/20, OSNK z 2020 r., z. 2, poz. 7):

„nienależyta obsada sądu w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. albo sprzeczność składu

sądu z przepisami prawa w rozumieniu art. 379 pkt 4 k.p.c. zachodzi także wtedy, gdy w

składzie sądu bierze udział osoba powołana na urząd sędziego w sądzie powszechnym

albo wojskowym na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie

określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej

Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 3), jeżeli

wadliwość procesu powoływania prowadzi, w konkretnych okolicznościach (podkr. –

SN), do naruszenia standardu niezawisłości i bezstronności w rozumieniu art. 45 ust. 1

Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej

oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności”.

Stanowisko to zostało powtórzone w późniejszych orzeczeniach Sądu Najwyższego, w tym

zwłaszcza w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2022 r., I KZP 2/22 (OSNK

2022/6/22) oraz zostało potwierdzone w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw

Człowieka (zob. np. wyrok z dnia 22 lipca 2021 r. w sprawie Reczkowicz przeciwko Polsce,

skarga nr 43447/19) oraz judykatach Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (zob.

m.in. zob. wyroki TSUE w sprawach: C-585/18 i in., C-824/18, C-791/19, C-487/19). W

kontekście analizowanej problematyki, jeżeli chodzi o sędziów sądów powszechnych, nie

może być zatem mowy o jakimkolwiek automatyzmie, lecz należy wykazać okoliczności,

które mogłyby rzutować na niespełnienie przez sąd orzekający z ich udziałem standardu

niezawisłości i bezstronności. Tymczasem Sądowi Najwyższemu nie są znane okoliczności,

które podważałyby posiadanie przez wskazanej we wniosku sędzi atrybutów niezawisłości i

bezstronności, jak też nie wykazał ich sam skazany. Trzeba też podkreślić, że sędzia X.Y.

uzyskała nominację na urząd sędziego Sądu Rejonowego przed uchwaleniem ustawy z

dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych

innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 3).

Na powyższe zarządzenie zażalenie nie przysługuje.

[J.J.]

[a.ł]

II KO 211/25

3