Skazany powołał się na status sędziego z KRS. SN nie rozpoznał wniosku o wznowienie

Skazany S. pismem z dnia 20 października 2025 r. złożył wniosek w trybie

art. 9 § 2 k.p.k., sygnalizując potrzebę wznowienia z urzędu postępowania

zakończonego postanowieniem Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 26

sierpnia 2025 r., sygn. akt II AKzw 339/25, utrzymującym w mocy postanowienie

Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2025 r., sygn.

akt VIII Kow 291/24, z uwagi na wystąpienie jednej z bezwzględnych przyczyn

odwoławczych, określonej w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. Wskazał, że w składzie Sądu

Apelacyjnego w Warszawie zasiadał sędzia X. Y., powołany na urząd sędziego ww.

II KO 233/25

2

Sądu na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa, ukształtowanej przepisami ustawy z

dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz

niektórych innych ustaw (Dz.U.2018.3), której pozycja ustrojowa, sposób

ukonstytuowania, powołanie składu oraz funkcjonowanie powodują, że nie jest to

organ niezależny od władzy ustawodawczej i wykonawczej przy wykonywaniu

zadań określonych w art. 186 Konstytucji RP, co prowadzi do fundamentalnej

wadliwości powołania sędziego X. Y. na urząd sędziego Sądu Apelacyjnego w

Warszawie, a w konsekwencji brakiem statusu sędziego tego Sądu.

Jak wskazuje się w literaturze: „instytucja wznowienia postępowania – z

uwagi na podstawy wznowienia wskazane w przepisach art. 540–540b – ma

zastosowanie głównie do postępowań zakończonych prawomocnym orzeczeniem

rozstrzygającym o odpowiedzialności karnej. Ponadto dopuszcza się wznowienie

postępowania co do orzeczeń, które w inny sposób rozstrzygają o istocie procesu.

(…) Ustawowe pojęcie «orzeczenie kończące postępowanie sądowe» jest zwrotem

szerszym niż używane w orzecznictwie określenie «orzeczenie rozstrzygające w

przedmiocie odpowiedzialności karnej oskarżonego». Decydujące znaczenie ma tu

charakter danego orzeczenia co do jego skutków prawnych. Muszą być one

ostateczne i definitywnie zamykać rozpoznanie danej merytorycznej kwestii w

nurcie zasadniczym, ubocznym albo następczym procesu” (D. Świecki, Kodeks

postępowania karnego. Tom II. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2025, teza 4 do

art. 540). Gdy chodzi o postępowanie wykonawcze, to zgodnie przyjmuje się, że

„wznowienie postępowania jest możliwe co do postanowień wydawanych w toku

postępowania wykonawczego tylko w takim zakresie, jaki wykracza poza

możliwości ich reasumpcji w trybie art. 24 k.k.w.” (postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 8 kwietnia 2016 r., II KO 7/16, OSNKW 2016/7/46, LEX nr

2075753). W tym kontekście należy stwierdzić, że oczywiste jest to, iż orzeczenie w

przedmiocie przerwy w wykonaniu kary może być zmienione w każdym czasie, o ile

tylko ujawnią się okoliczności uzasadniające potrzebę jej udzielenia, a zatem

postępowanie zakończone postanowieniem o odmowie udzielenia przerwy nie

może być przedmiotem postępowania wznowieniowego (zob. D. Świecki, ibidem,

teza 4, pkt 13). Z tego względu inicjatywę skazanego należało uznać za

niedopuszczalną w tym przedmiocie.

II KO 233/25

3

Na powyższe zarządzenie zażalenie nie przysługuje.

[J.J.]

[r.g.]