Sąd Najwyższy utrzymał odmowę przyjęcia osobistej kasacji skazanego bez adwokata

Sąd Rejonowy wyrokiem łącznym wydanym w sprawie o sygn. akt III K

210/25 w dniu 13 czerwca 2025 r. rozwiązał karę łączną pozbawienia wolności

wymierzoną skazanemu A.K. wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego Lublin -

Wschód w Lublinie z siedzibą w Świdniku z dnia 19 grudnia 2023 r. wydanym w

II KZ 30/26

2

sprawie o sygn. akt III K 1055/23 i na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. w

zw. z art. 91 § 1 k.k. orzeczone wobec skazanego kary pozbawienia wolności

połączył i wymierzył karę łączną 7 lat pozbawienia wolności. Na podstawie art. 577

k.p.k. na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności zaliczył skazanemu

okresy odbywania kar pozbawienia wolności. W myśl art. 576 § 1 k.p.k. stwierdził,

że w zakresie nieobjętym wyrokiem łącznym wyroki z dnia 5 sierpnia 2021 roku

(sygn. akt II K 205/20) oraz z dnia 16 marca 2023 r. (sygn. akt II K 1629/21) ulegają

odrębnemu wykonaniu. Nadto, zasądził od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii

Adwokackiej w L. adwokat A.S. kwotę 354,24 złote tytułem kosztów nieopłaconej

pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu oraz zwolnił skazanego w całości

od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych.

Wyrok ten, po rozpoznaniu apelacji obrońcy oskarżonego, orzeczeniem

Sądu Okręgowego w Lublinie z 22 października 2025 r. został zmieniony w ten

sposób, że orzeczoną karę łączną pozbawienia wolności obniżono do 6 lat, w

pozostałej części utrzymano wyrok w mocy.

W dniach: 5, 7 listopada 2025 r. oraz 9 stycznia 2026 r. do Sądu

Okręgowego w Lublinie wpłynęły kasacje sporządzone przez skazanego. W

związku z czym, zarządzeniem z dnia 23 marca 2026 r. A.K. został wezwany do

uzupełnienia braku formalnego osobistych kasacji w terminie 7 dni. Wezwanie to

otrzymał w dniu 27 marca 2026 r.

Zarządzeniem z 20 kwietnia 2026 r. sygn. akt sygn. akt XI Ka 849/25

Zastępca Przewodniczącego VI Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu

Okręgowego w Elblągu, na podstawie art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 120 § 2 k.p.k.

w zw. z art. 526 § 2 k.p.k., odmówił przyjęcia kasacji wniesionej przez skazanego,

albowiem nie uzupełnił on w zakreślonym terminie braków formalnych osobistej

kasacji, wniesionej od wyroku łącznego Sądu Okręgowego w Lublinie z 22

października 2025 r. wydanego w sprawie o sygn. akt XI Ka 849/25, zmieniającego

wyrok Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie z 13 czerwca 2025 r. sygn. akt

III K 210/25.

Na powyższą decyzję procesową zażalenie złożył A.K., który nie podniósł

żadnych zarzutów podważających opisany przebieg postępowania, ani też oceny

II KZ 30/26

3

prawnej zaistniałych faktów. Lakoniczny w swej treści środek odwoławczy

sprowadza się w istocie do stwierdzenia, iż się z nim nie zgadza.

Wprawdzie skarżący nie sformułował wniosku odwoławczego, jednak z treści

zażalenia wynika, że wniósł on o uchylenie zaskarżonego zarządzenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zażalenie nie jest zasadne i dlatego nie mogło zostać uwzględnione.

Na wstępie wskazać należy skarżącemu, że w ramach postępowania

zażaleniowego Sąd Najwyższy kontroluje wyłącznie prawidłowość postępowania

okołokasacyjnego oraz sposób jego zakończenia. Tymczasem w realiach

przedmiotowej sprawy incydentalnej skazany w ogóle nie wykazał, że zaskarżone

zarządzenie dotknięte jest uchybieniami, które mogłyby doprowadzić do jego

uchylenia lub zmiany.

Przede wszystkim przypomnieć należy, że w sytuacji, gdy z mocy wyraźnego

przepisu ustawy obowiązuje wymóg sporządzenia i podpisania dokumentu

procesowego przez osobę o szczególnych kwalifikacjach określonych w tejże

ustawie, niezachowanie tego wymogu stanowi brak formalny i nie pozwala

organowi procesowemu na przyjęcie dokumentu, który został sporządzony bez jego

zachowania. I tak, stosownie do treści art. 526 § 2 k.p.k., jeżeli kasacja nie

pochodzi od wskazanych w tym przepisie podmiotów (prokuratora, Prokuratora

Generalnego, Rzecznika Praw Obywatelskich albo Rzecznika Praw Dziecka),

powinna być sporządzona i podpisana przez adwokata, radcę prawnego albo radcę

Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej. W związku z tym osobista

kasacja skazanego nie realizuje wskazanego wyżej przymusu adwokacko-

radcowskiego, a zatem obciążona jest brakiem formalnym, który uniemożliwia

nadanie jej biegu, niezależnie od faktu czy autor zachowała termin do jej wniesienia.

Z treści art. 530 § 2 k.p.k. wynika, że w takim przypadku (wniesienia osobistej

kasacji), prezes sądu (przewodniczący wydziału, upoważniony sędzia) winien

wezwać stronę do uzupełnienia wymienionego braku (przymus adwokacko-

radcowski) w terminie 7 dni, pod rygorem odmowy przyjęcia kasacji. Dopiero, gdy

strona nie usunie tego braku w zakreślonym terminie, aktualizują się podstawy do

wydania zarządzenia o odmowie przyjęcia tego środka zaskarżenia. W niniejszej

sprawie A.K. został prawidłowo pouczony o jej uprawnieniach i obowiązkach, wraz

II KZ 30/26

4

ze wskazaniem konsekwencji niestosowania się do wydanego zarządzenia. Jeśli

zatem pomimo upływu wyznaczonego terminu, nie została wniesiona kasacja

sporządzona stosownie do wymagań wynikających z art. 526 § 2 k.p.k., to w tej

sytuacji Zastępca Przewodniczącego XI Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu

Okręgowego w Lublinie, wobec niewykonania przez skazanego zarządzenia o

usunięciu braków formalnych osobistej kasacji - zgodnie z art. 530 § 2 k.p.k. -

zasadnie odmówił mu przyjęcia, zaś zawarte w wywiedzionym zażaleniu ogólne

stanowisko, jak już wyżej wskazano - nie stanowi in concreto podstawy do

uwzględnienia środka zaskarżenia.

W tym miejscu, jedynie na marginesie odnotować wypada, że kasacja

w stosunku do A.K. od orzeczenia Sądu Okręgowego w Lublinie z 22 października

2025 r. wydanego w sprawie o sygn. akt XI Ka 849/25 została złożona przez

obrońcę skazanego adwokat A.S.

Reasumując, skoro sporządzona przez A.K. kasacja jest dotknięta

wskazanym wyżej brakiem formalnym, który nie został w trybie art. 120

§ 1 k.p.k. usunięty w terminie (zakreślonym zarządzeniem z 23 marca 2026 r.),

to w konsekwencji prawidłowo wydano zarządzenie o odmowie jej przyjęcia.

Mając na uwadze zaprezentowane powyżej względy Sąd Najwyższy, orzekł

jak na wstępie.

[WB]

[a.ł]