Sąd Najwyższy połączył zażalenia na areszt dwóch oskarżonych do wspólnego rozpoznania

Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 22 lipca 2026 r., sygn. akt II KK 122/26, na

podstawie art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 536 k.p.k., uchylił w odniesieniu do

oskarżonych T. R. i W. S. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 9 marca 2022

r., sygn. akt II AKa 104/21 i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania Sądowi

Apelacyjnemu w Warszawie (k. 331).

Jednocześnie postanowieniem z dnia 22 lipca 2026 r., na podstawie art. 538

§ 2 k.p.k. w zw. z art. 249 § 1 k.p.k. i art. 258 § 2 k.p.k., zastosował wobec obu

II KZ 39/26

2

oskarżonych – T. R. oraz W. S. środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego

aresztowania na okres 3 miesięcy – do dnia 20 października 2026 r., przyjmując, iż

trwanie tego środka zapobiegawczego należy liczyć od 22 lipca 2026 r. godz. 11.30

(art. 127b oraz art. 127c k.p.k.).

Na powyższe postanowienie zażalenie złożył obrońca oskarżonego T. R. –

adw. T. K. i sprawa z jego zażalenia została zarejestrowana pod sygn. akt II KZ

39/26. Nadto, zażalenie wniósł także obrońca oskarżonego W. S. – adw. R. W. i

sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt II KZ 38/26.

Nie ulega wątpliwości, że Sąd Najwyższy orzekł o areszcie wobec obu

oskarżonych w jednej sprawie, a także jednym postanowieniem, w znacznej mierze

opierając się na takiej samej argumentacji. Pomimo zatem faktu, że z oczywistych

względów wniesione zostały dwa zażalenia, zasadne jest połączenie niniejszej

sprawy ze sprawą, która zawisła przed Sądem Najwyższym wcześniej, a więc ze

sprawą II KZ 38/26.

Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak na wstępie.

[J.J.]

[a.ł]