Wniosek o uzasadnienie wyroku dopiero w lipcu. SN utrzymał odmowę przywrócenia terminu

Postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2026 r., sygn. akt VI Ka 556/25, Sąd

Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie nie uwzględnił wniosku skazanej o

przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie na piśmie i doręczenie

uzasadnienia wyroku tego Sądu z dnia 20 marca 2026 r., sygn. akt VI Ka 556/25.

Odpis ww. postanowienia doręczono J. L. w dniu 17 września 2026 r., k. 1208, t. VI).

Skazana w korespondencji nadanej w dniu 24 września 2026 r. (k.1211, t. VI)

wniosła do Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie pismo potraktowane

jako zażalenie na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do złożenia

II KZ 53/26

2

wniosku o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia wyroku. Skazana nie

podniosła w nim jednak żadnego zarzutu, a jedynie powołała się na brak

świadomości prawnej oraz współpracę ze swoim obrońcą.

Sąd Najwyższy rozważy, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 126 § 1 k.p.k., jeżeli niedotrzymanie terminu zawitego nastąpiło

z przyczyn od strony niezależnych, strona w zawitym terminie 7 dni od daty ustania

przeszkody może zgłosić wniosek o przywrócenie terminu, dopełniając jednocześnie

czynności, która miała być w terminie wykonana; to samo stosuje się do osób

niebędących stronami. W kwestii przywrócenia terminu orzeka postanowieniem

organ, przed którym należało dokonać czynności (art. 126 § 2 k.p.k.).

Kwestionowanie rozstrzygnięcia w kwestii przywrócenia terminu na dokonanie

czynności procesowej wymaga wykazania wadliwości Sądu orzekającego w tym

przedmiocie, w kontekście analizy podstaw przywrócenia terminu. W orzecznictwie

ugruntowane jest stanowisko, zgodnie z którym: „to na stronie wnoszącej o

przywrócenie terminu zawitego ciąży obowiązek wskazania wszystkich okoliczności,

które uniemożliwiły jej dokonanie czynności procesowej w przewidzianym terminie,

a także uprawdopodobnienie, że nastąpiło to z przyczyn od strony niezależnych, tj.

przekonywującego uzasadnienia zaistniałego uchybienia i wskazania podstaw

swoich twierdzeń” (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 lutego 2021 r., II KZ

1/21, LEX nr 3123455; zob. też np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 lipca

2019 r., V KZ 25/19, LEX nr 2699520).

Przenosząc powyższe zapatrywanie prawne na grunt realiów procesowych

należy zauważyć, że Sąd Okręgowy miał podstawy do nieuwzględnienia wniosku o

przywrócenie terminu, zasadnie uznając, że skazana nie wykazała, iż niedochowanie

terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie było przez nią niezawinione. Sąd ten

trafnie zauważył, że pomimo wydania wyroku przez Sąd odwoławczy w dniu 20

marca 2026 r., skazana podjęła inicjatywę ukierunkowaną na uzyskanie

uzasadnienia tego orzeczenia dopiero w lipcu 2026 r. Nie bez racji wskazał również,

że bez znaczenia dla sprawy miała kwestia współpracy z obrońcą, skoro wniosek o

sporządzenie uzasadnienia jest czynnością niesformalizowaną, którą skazana mogła

zrealizować samodzielnie, zwłaszcza że wcześniej występowała do sądów z różnymi

pismami. Zasadnie też Sąd Okręgowy zaakcentował, że ciężar dowodu wykazania

przyczyn niedotrzymania terminu zawitego spoczywa na stronie, która wnosi o jego

II KZ 53/26

3

przywrócenie, co było istotne w kontekście powoływania się skazanej na swój stan

zdrowia, bez wykazania jednak konkretnych okoliczności, które mogłyby potwierdzić,

że jej zwłoka w wystąpieniu z wnioskiem o uzasadnienie wyroku Sądu

odwoławczego wynikała z niedyspozycji zdrowotnej.

Mając na uwadze powyższe rozważania, wobec niestwierdzenia okoliczności,

o których mowa w art. 439 § 1 k.p.k., Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.

[J.J.]

[a.ł]