Organ rentowy cofnął skargę kasacyjną w sprawie renty rodzinnej Z.T.

Sąd Apelacyjny w Szczecinie, wyrokiem z 15 września 2023 r. (sygn. akt III

AUa 648/22), oddalił apelację organu rentowego od wyroku Sądu Okręgowego w

Szczecinie z 19 lipca 2022 r. (sygn. akt VI U 1119/21), wydanego w sprawie Z.T.

przeciwko Dyrektorowi Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw

Wewnętrznych i Administracji w Warszawie, o wysokość renty rodzinnej.

II USKP 107/26

2

Organ rentowy wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w

Szczecinie z 15 września 2023 r., a następnie pismem z 25 października 2024 r.,

cofnął swoją skargę kasacyjną.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 39821 k.p.c., jeżeli nie ma szczególnych przepisów o

postępowaniu przed Sądem Najwyższym, do postępowania tego stosuje się

odpowiednio przepisy o apelacji. Odpowiednie zastosowanie w postępowaniu

kasacyjnym znajduje więc między innymi art. 391 § 2 zd. pierwsze k.p.c., zgodnie z

którym w razie cofnięcia apelacji sąd drugiej instancji umarza postępowanie

apelacyjne i orzeka o kosztach jak przy cofnięciu pozwu.

Cofnięcie skargi kasacyjnej stanowi czynność procesową, która nie podlega

weryfikacji sądowej i prowadzi do umorzenia postępowania przed Sądem

Najwyższym. Pomimo tego, że w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń

społecznych, cofnięcie środków odwoławczych podlega ocenie z punktu widzenia

przesłanek określonych w art. 469 k.p.c., a zatem nie może być skuteczne

wówczas, gdyby czynność ta naruszała słuszny interes pracownika

(ubezpieczonego), to cofnięcie nadzwyczajnych środków zaskarżenia nie podlega

takiej ocenie (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z 6 października 2021

r., I USK 486/21, LEX nr 3520343 i z 22 marca 2022 r., I PSK 11/22, LEX nr

3405597).

Uwzględniając treść pisma skarżącego organu rentowego, Sąd Najwyższy -

na podstawie art. 391 § 2 k.p.c. w związku z art. 39821 k.p.c. - orzekł jak w

sentencji.

DS.

[SOP]

II USKP 107/26

3