Pełnomocnictwo ZUS wysłane do Sądu Najwyższego po terminie. Zażalenie oddalone

Sąd Apelacyjny w Łodzi III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

postanowieniem z 29 kwietnia 2025 r., III AUa 649/24, w sprawie z odwołania M. P.

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w Gdańsku w przedmiocie

zwrotu nienależnie pobranego świadczenia, odrzucił skargę kasacyjną organu

rentowego.

Wcześniej Sąd Apelacyjny oddalił apelację organu rentowego wniesioną od

wyroku Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim, którym zmieniono decyzję

organu rentowego nakładającą na odwołującą się obowiązek zwrotu nienależnie

pobranych świadczeń. Odpis tego wyroku wraz z uzasadnieniem doręczono

pełnomocnikowi organu rentowego 14 lutego 2025 r.

II UZ 23/26

2

Dnia 1 kwietnia 2025 r. wpłynęła do Sądu Apelacyjnego skarga kasacyjna

organu rentowego sporządzona przez radcę prawnego, do której załączono

pełnomocnictwo upoważniające autora skargi kasacyjnej do reprezentowania

organu rentowego „przed sądami powszechnymi”. Sąd Apelacyjny wezwał

pełnomocnika ZUS do usunięcia braku formalnego poprzez złożenie

pełnomocnictwa wykazującego umocowanie do działania przed Sądem

Najwyższym. W wykonaniu wezwania pełnomocnik organu rentowego złożył

stosowne pełnomocnictwo wprost do Sądu Najwyższego, który to następnie

przekazał je właściwemu Sądowi 25 kwietnia 2025 r.

Sąd Apelacyjny odrzucił skargę kasacyjną ZUS z uwagi na nieuzupełnienie

braków formalnych skargi w terminie. Termin do wniesienia skargi kasacyjnej

upłynął z dniem 14 kwietnia 2025 r., natomiast brakujące pełnomocnictwo wpłynęło

do właściwego Sądu dopiero 25 kwietnia 2025 r.

W zażaleniu organ rentowy zarzucił naruszenie: 1/ art. 398 6 § 2 k.p.c. w

związku z art. 391 § 1 k.p.c. przez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że w

przedmiotowej sprawie doszło do nieusunięcia braków formalnych skargi

kasacyjnej w terminie, podczas gdy uzupełnienie braku formalnego poprzez

wysłanie pełnomocnictwa wykazującego umocowanie do działania w postępowaniu

kasacyjnym zostało wniesione w zakreślonym terminie (wezwanie do usunięcia

braków formalnych zostało doręczone w dniu 7 kwietnia 2025 r., natomiast pismo

procesowe pozwanego zostało nadane listem poleconym w dniu 9 kwietnia 2025

r.); 2/ art. 39821 k.p.c. w związku z art. 369 § 3 k.p.c. przez niezastosowanie i

uznanie, że złożenie odpisu pełnomocnictwa umocowującego do działania w

postępowaniu kasacyjnym bezpośrednio do Sądu Najwyższego, jest czynnością

dokonaną z udziałem niewłaściwego Sądu i błędne przyjęcie za datę wpływu odpis

pełnomocnictwa w wykonaniu wezwania, dopiero daty przesłania pisma

procesowego wraz z odpisem pełnomocnictwa z Sądu Najwyższego do Sądu

Apelacyjnego, podczas gdy na gruncie stanu faktycznego sprawy datą wykonania

wezwania w postaci uzupełnienia braku formalnego w postaci odpisu właściwego

odpisu pełnomocnictwa należy uznać datę nadania listu poleconego tj. 9 kwietnia

2025 r. pomimo skierowania listu bezpośrednio do Sądu Najwyższego, który nie

jest sądem niewłaściwym (drugi dzień po doręczeniu wezwania).

II UZ 23/26

3

W oparciu o powyższe zarzuty organ rentowy wniósł o zmianę zaskarżonego

postanowienia w całości poprzez jego uchylenie i nadanie biegu skardze

kasacyjnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie jest zasadne.

W art. 3985 § 1 k.p.c. został wskazany sąd, do którego należy wnieść skargę

kasacyjną, oraz termin, w jakim czynność ta powinna być dokonana. Według tego

przepisu, skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie,

w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia orzeczenia z uzasadnieniem stronie

skarżącej. Datą wniesienia skargi kasacyjnej jest data, w której skarga została

złożona w sądzie właściwym (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 4 września

2014 r., II CZ 51/14). W wypadku wniesienia środka odwoławczego do

niewłaściwego sądu i przekazania go następnie właściwemu sądowi, do oceny

zachowania terminu do wniesienia tego środka miarodajna jest data nadania go

przez sąd niewłaściwy do sądu właściwego, a nie data nadania na adres sądu

niewłaściwego (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z 28 października 2010 r.,

II UZ 24/10, oraz z 28 czerwca 2019 r. IV CZ 52/19).

Powyższe tyczy się również braków formalnych skargi kasacyjnej. Nie ma

zatem znaczenia, w jakiej dacie skarga kasacyjna została złożona do sądu

niewłaściwego, czy też w jakiej dacie zostały uzupełnione braki formalne skargi

kasacyjnej poprzez wysłanie ich na adres niewłaściwego sądu, lecz data, w której,

czy to skarga, czy też pismo procesowe uzupełniające jej braki formalne, wpłynęły

do sądu właściwego.

W sprawie niniejszej profesjonalny pełnomocnik organu rentowego przesłał

pismo procesowe wraz z brakującym pełnomocnictwem bezpośrednio do Sądu

Najwyższego. Sąd Najwyższy natomiast odesłał je do Sądu Apelacyjnego,

ponieważ to tam, zgodnie z art. 3985 § 1 k.p.c., pismo takie powinno zostać

wysłane. Ponieważ miało to miejsce po upływie terminu do wniesienia skargi

kasacyjnej, Sąd drugiej instancji prawidłowo odrzucił tę skargę.

II UZ 23/26

4

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 w związku z art.

3941 § 3 k.p.c. oddalił zażalenie.

[a.ł]