Sąd Najwyższy nie wyznaczył sądu do rozwodu, bo miejsce zamieszkania powódki wystarcza

Postanowieniem z 9 czerwca 2026 r. Sąd Okręgowy w Sieradzu zwrócił się

do Sądu Najwyższego na podstawie art. 45 k.p.c. o oznaczenie sądu właściwego

do rozpoznania sprawy z powództwa L.C. przeciwko Ł.G. o rozwód. W

uzasadnieniu Sąd Okręgowy wskazał, że strony ostatni raz wspólnie zamieszkiwały

na terenie Senegalu, a ich ostatnie wspólne miejsce zamieszkania w Polsce nie jest

znane. Sąd stwierdził ponadto, że pozwany nie ma miejsca zamieszkania ani

zwykłego pobytu na terytorium Polski.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Oznaczenie przez Sąd Najwyższy, w trybie art. 45 k.p.c., sądu właściwego

do rozpoznania powództwa jest uzasadnione dopiero w razie jednoznacznego

stwierdzenia, że nie jest możliwe ustalenie właściwości miejscowej sądu

III CO 762/26

2

na podstawie art. 41 k.p.c. (zob. postanowienie SN z 26 stycznia 2022 r., III CO

125/22).

W sprawie o rozwód właściwość miejscową należy ustalić zgodnie z art. 41

k.p.c. Stanowi on, że powództwo ze stosunku małżeństwa wytacza się wyłącznie

przed sądem, w którego okręgu małżonkowie mieli ostatnie wspólne miejsce

zamieszkania, jeżeli choć jedno z nich w tym okręgu ma jeszcze miejsce

zamieszkania lub zwykłego pobytu. Z braku takiej podstawy wyłącznie właściwy jest

sąd miejsca zamieszkania strony pozwanej, a jeżeli i tej podstawy nie ma – sąd

miejsca zamieszkania powoda.

W niniejszej sprawie nie zachodzi potrzeba oznaczenia sądu właściwego

przez Sąd Najwyższy, skoro powódka wskazała w pozwie swoje miejsce

zamieszkania w S., a Sąd Okręgowy nie ustalił, aby wskazanie to nie odpowiadało

rzeczywistości. Oznacza to, że możliwe jest określenie właściwości miejscowej

sądu na podstawie art. 41 zd. 2 in fine k.p.c.

(E.M.)

[SOP]