Sąd Najwyższy odmówił wskazania sądu w sprawie o rozwód, bo pozwana mieszka w Polsce

Postanowieniem z dnia 6 lipca 2026 r. Sąd Okręgowy w Poznaniu zwrócił się

do Sądu Najwyższego na podstawie art. 45 k.p.c. o oznaczenie sądu, przed który

należy wytoczyć powództwo w sprawie o rozwód. Wskazał, że strony są obywatelami

polskimi, jednak nie zamieszkiwali wspólnie na terenie Polski, a w Anglii, gdzie

znajdowało się ich centrum życiowe. Podniósł, że obecnie pozwana na stałe mieszka

w Polsce, a powód w Anglii.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 45 § 1 k.p.c. jeżeli na podstawie przepisów kodeksu nie można

w świetle okoliczności sprawy ustalić właściwości miejscowej, Sąd Najwyższy

oznaczy sąd, przed który należy wytoczyć powództwo. W myśl art. 45 § 2 k.p.c.

o oznaczenie sądu, przed który należy wytoczyć powództwo, występuje sąd, do

którego wpłynął pozew.

W okolicznościach sprawy taka sytuacja nie ma jednak miejsca, zważywszy,

że oznaczenie na podstawie art. 45 k.p.c. sądu właściwego do rozpoznania

powództwa, jest uzasadnione dopiero w razie jednoznacznego stwierdzenia, że

żadna ze stron nie ma miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

i nie jest możliwe ustalenie właściwości miejscowej sądu na podstawie art. 41 k.p.c.

Sąd Okręgowy wskazał tymczasem w motywach postanowienia, że pozwana

zamieszkuje na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, co wynika też z treści pozwu.

Pozwala to na ustalenie sądu właściwego miejscowo na podstawie art. 41 zdanie

drugie k.p.c.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, uznawszy za zasadne

sporządzenie zwięzłych motywów tego rozstrzygnięcia (art. 357 § 5 k.p.c.).

(K.G.)

[SOP]

III CO 841/26

3