Zażalenie pozwanego oddalone, skarga kasacyjna bez wniosku kasacyjnego została odrzucona

Postanowieniem z 27 marca 2025 r. Sąd Okręgowy w Bielsku-Białej odrzucił

skargę kasacyjną pozwanego od wyroku tego Sądu z 5 grudnia 2024 r. jako

niespełniającą wymagania określonego w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.

W zażaleniu na powyższe postanowienie pozwany zarzucił naruszenie

art. 3986 § 2 k.p.c. poprzez dowolną i błędną ocenę treści skargi kasacyjnej,

polegającą na uznaniu, że nie zawiera ona wniosku o uchylenie lub uchylenie

i zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia i zmiany oraz

podniósł, że wniosek o uchylenie całości wyroku zawarty został w treści skargi

kasacyjnej dwukrotnie: w ostatnim akapicie punktu 3. uzasadnienia oraz w punkcie

4. uzasadnienia, co jest wskazaniem wystarczająco precyzyjnym, bez konieczności

stosowania zabiegów interpretacyjnych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

III CZ 100/26

2

W orzecznictwie Sądu Najwyższego wielokrotnie podkreślano, że skarga

kasacyjna powinna być tak zredagowana, aby nie stwarzała żadnych wątpliwości

interpretacyjnych, a zakres zaskarżenia i jego wnioski nie mogą być określane

przez Sąd Najwyższy w drodze zabiegów interpretacyjnych i analizy sformułowań,

którymi posłużył się autor skargi. Bezwzględnym wymaganiem jest również,

aby zakres zaskarżenia i wniosek o uchylenie lub o uchylenie i zmianę orzeczenia

były ze sobą ściśle skorelowane, przy czym brak tej korelacji skutkuje odrzuceniem

skargi (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego: z 27 listopada 2015 r.,

V CSK 290/15, niepubl.; z 3 czerwca 2016 r., IV CSK 796/15, niepubl.; z 11 sierpnia

2021 r., V CSKP 131/21, niepubl.; 14 listopada 2024 r., III CZ 102/24, niepubl.;

z 15 listopada 2024 r., I CSK 1834/23, niepubl.).

Pozwany zaskarżył skargą kasacyjną wyrok z 5 grudnia 2024 r. w części,

w punktach I.1., I.3., III. oraz IV. W uzasadnieniu podstaw skargi kasacyjnej

wskazał zaś, że wskazane w tych podstawach naruszenia miały istotny wpływ

na treść orzeczenia i „przemawiają za jego uchyleniem w całości” oraz

że naruszenia (podstawowych reguł odpowiedzialności deliktowej oraz wydanie

orzeczenia z pominięciem prawomocnych ustaleń sądu karnego) „miały istotny

wpływ na treść orzeczenia, prowadząc do jego oczywistej niesprawiedliwości

i konieczności uchylenia”.

Sąd Najwyższy dopuszczał w swym orzecznictwie możliwość odstępstwa

od wymagania określonego w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., jeżeli wnioski kasacyjne

dadzą się wyprowadzić w sposób oczywisty już z treści wniesionej skargi

kasacyjnej, mianowicie, jeżeli z części wstępnej skargi wynika wyraźnie,

że zaskarżono wyrok „w całości”, to tym samym sformułowany na następnej stronie

wniosek kasacyjny o „uchylenie wyroku (tego Sądu) i przekazanie sprawy

do ponownego rozpoznania” nie powinien budzić wątpliwości odnośnie do jego

zakresu (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 12 grudnia 2013 r., V CZ 71/13,

niepubl.); zaś wniosek o „uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości

i orzeczenie co do istoty poprzez orzeczenie o przywrócenie stanu poprzedniego”

może być kwalifikowany jako wniosek o uchylenie i zmianę zaskarżonego

postanowienia w całości (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 16 grudnia 2010

r., I CZ 150/10, niepubl.).

III CZ 100/26

3

W przedmiotowej sprawie nie ma jednak wniosków kasacyjnych. Takim

wnioskiem nie jest bowiem zawarte w konkluzjach uzasadnienia podstaw skargi

kasacyjnej wskazanie, że zarzucane w nich uchybienia przemawiają za uchyleniem

wyroku w całości czy też czynią koniecznym uchylenie wyroku. Traktować można

je bowiem jedynie jako poparcie wniosków kasacyjnych, o ile zostałyby zawarte

w skardze kasacyjnej. Na ich podstawie Sąd Najwyższy nie jest natomiast

uprawniony samodzielnie formułować wniosków kasacyjnych za skarżącego,

zwłaszcza jeśli uwzględnić, że rozważane sformułowania nie zostały skorelowane

z zakresem zaskarżenia wyroku skargą kasacyjną, a w świetle treści wydanego

rozstrzygnięcia ich prawidłowa treść wymagałyby z jednej strony zmiany, z drugiej

zaś samodzielnego uzupełnienia przez Sąd Najwyższy.

Z tych względów, na podstawie art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.,

Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.

(K.L.)

[a.ł]