SN oddalił kasację skazanego za młynki do marihuany i obciążył go kosztami postępowania

Kasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna w stopniu

oczywistym.

Sformułowane w kasacji zarzuty wskazują na naruszenie przez Sąd

Okręgowy art. 433§2 k.p.k. w zw. z art. 457§3 k.p.k., które przejawiało się

dokonaniem nierzetelnej, lakonicznej i powierzchownej kontroli odwoławczej.

III KK 274/26

2

W pierwszym zarzucie autor kasacji podniósł, że uchybienie Sądu polegało

na zaniechaniu pogłębionej analizy prawnej znamion zarzuconego oskarżonemu

czynu zabronionego z art. 54 ust. 1 Ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o

przeciwdziałaniu narkomanii (dalej: u.o.p.n.), „co wyrażało się w ogólnikowym i w

żaden sposób nieuzasadnionym stwierdzeniu, że samo posiadanie przez S.R.

trzech przyrządów w postaci młynków do kawy — przy ustaleniu, iż służyły mu do

rozdrabniania liści marihuany na własne potrzeby konsumpcyjne — wyczerpuje

znamię <<przeznaczenia do niedozwolonego przetwarzania lub przerobu środków

odurzających>> w rozumieniu tego przepisu (…)”.

Choć w istocie, jak podniósł obrońca, Sąd wyraził niefortunną opinię, jakoby

samo posiadanie młynków świadczyło o tym, że używane były do wyrobu

narkotyków. Zdanie takie byłoby w oczywisty sposób nieprawdziwe. Jednak Sąd

Odwoławczy już w następnym zdaniu wskazuje, że nie chodziło o wyrób, lecz o

„przerób środków odurzających”. Zgodzić się bowiem należy, że rozdrabnianie

może być potraktowane jako „nadawanie tym środkom lub substancjom nowej

postaci” (vide: wyrok SN z dnia 9 kwietnia 2025r., III KK 1/25). Nie ulega zaś

wątpliwości, że skazany posiadał owe młynki właśnie po to, by nadać posiadanej

marihuanie postać handlową.

Dodatkowo zauważyć wypada za omawiany czyn S.R. skazany został na

karę 3 miesięcy pozbawienia wolności, która w istocie nie miała wpływu na

ukształtowanie kary łącznej, a wręcz została całkowicie pochłonięta przy jej

wymierzaniu. Nie można tu tracić z pola widzenia, że skazanemu przypisano czyny

o zupełnie różnym charakterze, skierowane przeciwko różnym dobrom chronionym,

co sprzeciwia się stosowaniu zasady pełnej absorpcji przy wymierzaniu kary

łącznej.

Drugi z zarzutów kasacyjnych, w którym wskazano na naruszenie art. 433§2

k.p.k. w zw. z art. 457§3 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. został niewłaściwie

skonstruowany. Zarzut apelacyjny odnoszący się do przestępstwa z art. 178b k.k. w

zw. z art. 244 k.k. w zw. z art. 11§2 k.k. stanowił zarzut błędnych ustaleń

faktycznych, nie zaś niewłaściwej oceny dowodów odnoszących się do tego czynu

zarzucanemu skazanemu. Ustalenia faktyczne są zaś przestrzenią, która nie

podlega kontroli Sądu Najwyższego (art. 523§1 k.p.k.).

III KK 274/26

3

Zupełnie na marginesie można więc jedynie wspomnieć, że rozpoznając

zarzut apelacyjny Sąd Odwoławczy uwzględnił zarówno zeznania funkcjonariuszy

Policji, jak też okoliczności związane z rzekomym sprawstwem Ł.P. Depozycje tego

drugiego zostały przez Sąd I instancji uznane za całkowicie niewiarygodne, co Sąd

II instancji zaaprobował, zaś jego rozważania w tym zakresie pozostają rzeczowe i

osadzone w realiach przedmiotowej sprawy.

W kolejnym zarzucie kasacyjnym (pkt III) skarżący wskazał, że uchybienie

prawidłowej kontroli instancyjnej miało przejawiać się w „nierzetelnej, lakonicznej

i powierzchownej kontroli odwoławczej (powielającej jedynie rozważania Sądu

Rejonowego w Drawsku Pomorskim) oraz zaniechaniu należytej analizy

materialnoprawnych przesłanek zastosowania konstrukcji błędu co do okoliczności

wyłączającej bezprawność, w tym rzetelnej oceny czy błąd ten w rzeczywistości był

dla oskarżonego usprawiedliwiony w rozumieniu art. 29 k.k. in fine w świetle

indywidualnych właściwości sprawcy i dostępnych mu środków weryfikacji stanu

prawnego”.

Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu przypomnieć trzeba,

że oceniając prawidłowość przeprowadzenia kontroli instancyjnej należy mieć na

względzie, że sposób wykonania obowiązku z art. 457§3 k.p.k. w odniesieniu do

zarzutów i wniosków apelacji (art. 433§2 k.p.k.) jest pochodną, z jednej strony,

jakości i kompletności wywodu zawartego w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji,

a z drugiej strony, treści zarzutów apelacji oraz argumentacji, która ma wspierać

te zarzuty. Jeżeli Sąd I instancji w swoim uzasadnieniu dokona wszechstronnej

i kompleksowej oceny wszystkich istotnych okoliczności, tak w zakresie ustaleń

faktycznych, będących konsekwencją szczegółowo wykazanej oceny materiału

dowodowego, jak i w sposób pełny przedstawi argumentację prawną, to oparcie

zarzutów apelacji na tych elementach, które były już wszechstronnie i kompleksowo

rozważone przez Sąd I instancji, co wynika z uzasadnienia wyroku, uprawnia Sąd

Odwoławczy do ograniczenia swojego uzasadnienia w znacznym zakresie do

odesłania do tej argumentacji (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 kwietnia

2018r., sygn. akt V KK 384/17).

A nawet, gdyby uznać, że Sąd Odwoławczy powinien odnieść się bardziej

szczegółowo do podniesionych w apelacji wątpliwości, to postępowania Sądu,

III KK 274/26

4

wobec aktualnego brzmienia art. 537a k.p.k., nie można uznać za uchybienie, które

mogło skutkować, samo w sobie, wzruszeniem orzeczenia.

Jak wynika z lektury uzasadnienia orzeczenia Sądu Odwoławczego, podzielił

on stanowisko Sądu Rejonowego co do konieczności zachowania przez skazanego

minimalnej staranności przy zakupie broni palnej, bowiem powszechnie wiadomym

jest, że jej posiadanie co do zasady wymaga stosownego pozwolenia, zaś

zaniechanie dokładnej weryfikacji przez skazanego, czy broń, którą zdecydował się

zakupić, wymaga takiego zezwolenia, świadczy o zlekceważeniu przez niego

obowiązującego porządku prawnego.

Twierdzenia obrony dotyczące konieczności uwzględnienia przez Sąd

indywidualnych właściwości sprawcy i dostępnych środków weryfikacji stanu

prawnego są oczywiście trafne, niemniej w realiach niniejszej sprawy pozostają one

bez wpływu na oceny poczynione przez Sąd. Nic bowiem nie wskazuje na to (i nie

podnosi tego nawet obrona), by indywidualne właściwości skazanego w jakikolwiek

sposób utrudniały mu poczynienie stosownej weryfikacji. Co więcej, okoliczności

nabycia broni, czy też dostępność i stopień skomplikowania regulacji prawnych

również nie mogą usprawiedliwiać działania skazanego, który w razie powzięcia

jakichkolwiek wątpliwości odnośnie do legalności posiadania określonej broni,

winien, ze względu na wspomniane już, szczególne warunki jej posiadania,

powstrzymać się od jej zakupu, a w następstwie posiadania. W wywiedzionej

apelacji wskazano, że sprzedawca broni gazowej nabytej przez skazanego ma

swoją siedzibę w Czechach, gdzie zdaniem obrony rzeczywiście nie jest wymagane

pozwolenie na posiadanie tego typu broni. Trudno jednak uwierzyć, by skazany nie

miał świadomości, w jakim sklepie składa zamówienie i skąd nadawana jest do

niego przesyłka. Nawet więc, gdyby uznać, że skazany pozostawał w błędzie co do

okoliczności stanowiącej znamię czynu zabronionego, w istocie nie sposób uznać,

by błąd ten był usprawiedliwiony.

Ostatni z zarzutów (pkt IV), dotyczący niewspółmierności wymierzonej

skazanemu kary, jest w świetle dyspozycji art. 523§1 k.p.k., w postępowaniu

kasacyjnym, niedopuszczalny.

Konkludując, autor kasacji nie wykazał, by Sąd Odwoławczy dopuścił się

jakiegokolwiek uchybienia o charakterze rażącego naruszenia prawa, a tym

III KK 274/26

5

bardziej takiego, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia i które winno

skutkować orzeczeniem o charakterze kasatoryjnym.

Z tych wszystkich przyczyn wywiedzioną kasację należało uznać za

bezzasadną w stopniu oczywistym.

Skazanego obciążono kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego,

nie znajdując podstaw do zwolnienia od ich ponoszenia.

[WB]