Sąd Najwyższy oddalił wniosek o wstrzymanie wyroku o zwrot kosztów obrońcy J.J.

Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego prezentowany jest utrwalony pogląd, że

wstrzymanie wykonania wyroku na podstawie art. 532 k.p.k., jest odstępstwem od

zasady bezzwłocznej wykonalności prawomocnych orzeczeń (art. 9 § 2 k.k.w.).

Zastosowanie tej instytucji może więc nastąpić tylko wyjątkowo. Kontrola kasacyjna

dotyczy bowiem prawomocnego wyroku sądu odwoławczego, a więc wyroku

III KK 416/26

2

objętego domniemaniem prawidłowości ustaleń i trafności rozstrzygnięć w nim

zawartych.

Szczególne uprawnienie Sądu kasacyjnego wynikające z art. 532 k.p.k.

wymaga potwierdzenia, że w sprawie zaistniały szczególne, nadzwyczajne względy

nakazujące pozbawienia w tym trybie prawomocnego wyroku atrybutu wykonalności.

Powodem ku temu może być zasadność argumentacji przedstawionej na poparcie

zarzutów kasacji, stwarzająca wysokie prawdopodobieństwo wydania orzeczenia

kasatoryjnego. Okoliczność ta musi być jednak dostrzegalna już „ na pierwszy rzut

oka”, skoro procedowanie na podstawie art. 532 k.p.k. następuje przed

merytorycznym rozpoznaniem kasacji. Gdy trafność zarzutów podniesionych w

kasacji nie jest – na tym etapie – oczywista, samo zwrócenie się z wnioskiem o

wstrzymanie wykonania prawomocnego wyroku nie uzasadnia odstąpienia od

wspomnianej na wstępie zasady bezzwłocznej wykonalności prawomocnych

orzeczeń.

Wniosek o wstrzymanie zakresowego wykonania zaskarżonego kasacją

orzeczenia, pełnomocnik oskarżyciela prywatnego uzasadnił wysokim

prawdopodobieństwem trafności zarzutów przedstawionych w kasacji.

Po rozważeniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego kasacją

wyroku w żądanym zakresie, Sąd Najwyższy doszedł do przekonana, że na

obecnym etapie postępowania trudno jest jednoznacznie uznać aby istniała

dostatecznie uzasadniona podstawa do twierdzenia, jakoby wniesiona kasacja

miała walor „oczywistej zasadności”, bez potrzeby prowadzenia dalszych,

pogłębionych rozważań faktyczno – prawnych, zwłaszcza w zakresie zarzutów

dotyczących dokonania oceny dowodów z naruszeniem art. 7 k.p.k. przez brak

należytej konfrontacji tej oceny z faktem prawomocnego skazania J.J. za złożenie

fałszywego zawiadomienia o przestępstwie i fałszywych zeznań dotyczących

zachowania oskarżyciela prywatnego w zakresie fragmentu tego samego zdarzenia

objętego prywatnym aktem oskarżenia, jak też brakiem właściwego odniesienia się

w tych ocenach do relacji wiążących strony procesu, które to zarzuty nie są prima

facie jednoznacznie bezzasadne.

Za nieuwzględnieniem wniosku przemawiało również to, że w tej sprawie w

zakresie żądanego wstrzymania wyroku, uwzględniając sytuację materialną

oskarżyciela, który nie jest osobą znajdującą się w niedostatku, nie wchodziło w grę

III KK 416/26

3

ryzyko nieodwracalnych dla oskarżyciela prywatnego skutków orzeczenia w razie

jego wykonania.

Dlatego orzeczono jak w części dyspozytywnej postanowienia.

[WB]

[a.ł]