Ciało ukryte w rozlewisku pod trawą i gałęziami. SN oddalił kasację obrońcy skazanego

J. P. został oskarżony o to, że:

1. w dniu 16 lutego 2022 r. na obszarze podmokłym w pobliżu J. w M. 1 ,

działając z zamiarem bezpośrednim pozbawienia życia M. N. , zanurzając i

III KK 95/25

2

przytrzymując głowę pokrzywdzonej pod taflą wody rozlewiska oraz

dociskając ją do podłoża, spowodował aspirację wody wymieszanej z treścią

błotną, w wyniku czego doszło do zatkania jej dróg oddechowych i ostrego

rozdęcia płuc, czym doprowadził do jej nagłej śmierci wskutek gwałtownego

uduszenia, a następnie ciało pokrzywdzonej ukrył w tym miejscu poprzez

pozostawienie w wodzie i przykrycie trawą oraz gałęziami drzew, tj. o czyn z

art. 148 § 1 k.k.,

2. w dniu 18 marca 2022 r. w M. 1 , wbrew przepisom ustawy, posiadał przy

sobie środek odurzający w postaci ziela konopi innych niż włókniste, o

łącznej masie netto 0,845 gram, przy przyjęciu, że czyn ten stanowi wypadek

mniejszej wagi, tj. o czyn z art. 62 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o

przeciwdziałaniu narkomanii.

Wyrokiem z dnia 28 grudnia 2023 r., sygn. akt III K 153/23, Sąd Okręgowy w

Szczecinie uznał J. P. za winnego popełnienia zarzuconych mu przestępstw i za

czyn z art. 148 § 1 k.k. wymierzył mu karę 25 (dwudziestu pięciu) lat pozbawienia

wolności, natomiast za czyn z art. 62 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o

przeciwdziałaniu narkomanii - karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności. Sąd

połączył orzeczone kary i wymierzył karę łączną 25 (dwudziestu pięciu) lat

pozbawienia wolności, a nadto zaliczył na poczet orzeczonej kary okres

tymczasowego aresztowania, orzekł obowiązek zadośćuczynienia za doznane

krzywdy na rzecz pokrzywdzonych oraz zasądził koszty sądowe.

Wyrokiem z dnia 11 lipca 2024 r. Sąd Apelacyjny w Szczecinie, sygn. akt II

AKa 75/24, na skutek apelacji wniesionych przez obrońców J. P. , zmienił

zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego w ten sposób, że uchylił orzeczenie o karze

łącznej pozbawienia wolności, za czyn z art. 148 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu

karę 15 (piętnastu) lat pozbawienia wolności, orzekł wobec J. P. nową karę łączną

15 (piętnastu) lat i 1 (jednego) miesiąca pozbawienia wolności, ustalając przy tym,

iż jego ewentualne warunkowe zwolnienie może nastąpić po odbyciu co najmniej

kary łącznej 12 (dwunastu) lat pozbawienia wolności, zaś w pozostałym zakresie

III KK 95/25

3

zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. Nadto zasądził od oskarżonego na rzecz

Skarbu Państwa opłatę za postępowanie odwoławcze.

Od prawomocnego wyroku Sądu odwoławczego kasację wywiodła obrońca

skazanego, zaskarżając go w części dotyczącej czynu z art. 148 § 1 k.k., na

korzyść skazanego. Wyrokowi temu zarzuciła rażące naruszenie przepisów

postępowania, które miało istotny wpływ na treść orzeczenia, a to art. 452 § 3 k.p.k.

poprzez oddalenie wskazanego w kasacji wniosku dowodowego, art. 7 k.p.k. i art. 4

k.p.k. w zw. z art. 2 § 2 k.p.k. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny

dowodów i zasady obiektywizmu, wbrew zasadom prawidłowego rozumowania,

wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego, niesprzyjającej dokonaniu

prawdziwych ustaleń faktycznych poprzez wskazane w kasacji zaniechanie

dowodzenia, zbyt mały krytycyzm Sądu oraz oparcie rozstrzygnięcia o zeznania

stawiające skazanego w najgorszym świetle, a także rażące naruszenie przepisów

prawa materialnego, a to art. 53 § 1 i 2 k.k., art. 54 § 1 k.k. i art. 55 k.k. mające

istotny wpływ na wymiar kary, a nadto z tzw. ostrożności procesowej rażącą

niewspółmierność kary. Podnosząc powyższe zarzuty obrońca skazanego wniosła

o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie J. P. od popełnienia czynu z

art. 148 § 1 k.k., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w tej części i

przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu w Szczecinie do ponownego

rozpoznania.

Prokurator Prokuratury Okręgowej w Szczecinie w pisemnej odpowiedzi na

kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja wniesiona przez obrońcę skazanego okazała się bezzasadna i to w

stopniu oczywistym uzasadniającym jej oddalenie na posiedzeniu w trybie art. 535

§ 3 k.p.k., bez udziału stron.

Na wstępie należy stwierdzić, że kasacja jest nadzwyczajnym środkiem

zaskarżenia, a powody jej wniesienia określa przepis art. 523 k.p.k. Wzruszenie

prawomocnego orzeczenia w jej drodze możliwe jest jedynie w wypadku

III KK 95/25

4

stwierdzenia kwalifikowanego, tj. rażącego naruszenia prawa materialnego lub

procesowego, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia.

W tym kontekście podkreślić należy, że postępowanie sądowe w rozważanej

sprawie nie jest obarczone żadnymi uchybieniami określonymi w art. 439 k.p.k., jak

również innymi, które należałoby zakwalifikować jako rażące naruszenie prawa

mogące mieć wpływ na treść zaskarżonego kasacją wyroku. Lektura treści

zarzutów kasacyjnych oraz ich rozwinięcia, zawartych w uzasadnieniu tego

nadzwyczajnego środka zaskarżenia, może rodzić wątpliwości co do tego, czy

autorka kasacji wystarczająco wnikliwie zapoznała się z motywacyjną częścią

orzeczenia Sądu odwoławczego.

Jak słusznie dostrzega prokurator w pisemnej odpowiedzi na kasację znaczną

część uzasadnienia kasacji obrońca skazanego J. P. poświęca zarzutowi

naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 452 § 3 k.p.k. poprzez oddalenie przez

Sąd odwoławczy wniosku dowodowego w postaci powołania drugiego biegłego z

zakresu medycyny sądowej z jednostki innej niż Pomorski Uniwersytet Medyczny w

Szczecinie, co miałoby służyć ustaleniu, czy został popełniony czyn zarzucony

przez oskarżyciela publicznego i jakie stanowi przestępstwo, wzbogacając swoje

rozważania licznymi cytatami z akt sprawy dotyczącymi wydanej opinii sądowo-

lekarskiej oraz opinii uzupełniającej, oględzin zewnętrznych i wewnętrznych ciała

pokrzywdzonej, a także oględzinom jej odzieży oraz miejsca odnalezienia zwłok.

Tymczasem opinia sądowo-lekarska oraz sporządzona na wniosek pierwszego

obrońcy skazanego opinia uzupełniająca, wydana w niniejszej sprawie przez prof.

dr hab. n. med. M.P. jest wyczerpująca i jednoznaczna w swojej wymowie. Co

więcej ww. biegły był również, także na wniosek obrońcy oskarżonego,

przesłuchany bezpośrednio na rozprawie przez Sąd meriti, gdzie nie tylko

wyczerpująco i w sposób jednoznaczny odniósł się do wydanych w sprawie opinii,

ale także odpowiedział na szereg pytań obrońcy.

Sąd Apelacyjny trafnie podniósł, że w apelacji nie wskazano, które to

konkretnie dowody nieobciążające oskarżonego zostały pominięte. Sąd

odwoławczy stanowczo stwierdził, że oskarżonego obciążały wszystkie istotne

dowody, przy braku dowodów o przeciwstawnym charakterze, mogących – choćby

potencjalnie – świadczyć o braku winy oskarżonego. Sąd Apelacyjny wyjątkowo

III KK 95/25

5

wnikliwie odniósł się do materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Nie

tylko, uznano go za kompletny, ale nie znaleziono również mankamentów w sferze

dokonania jego prawnej oceny przez Sąd Okręgowy, mających przekonywać o

naruszeniu w tym zakresie zasad wynikających z art. 7 k.p.k.

Zarzut rażącej niewspółmierności kary, którego to uchybienia obrońca

upatruje w związku z zarzutem naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 53

§ 1 i 2 k.k., art. 54 § 1 k.k. i art. 55 k.k. jest zarzutem nieuprawnionym w ramach

nadzwyczajnego środka zaskarżenia, jakim jest kasacja. Taka ocena Sądu

Najwyższego wynika nie tylko z faktu braku jakiegokolwiek związku tego zarzutu z

bezwzględną przyczyną odwoławczą i treścią zapadłych orzeczeń, ale także

dlatego że zarzut ten nie może mieć, poza wyjątkiem określonym w art. 523 § 1a

k.p.k., charakteru samoistnego, co w świetle art. 523 § 1 zdanie drugie k.p.k.

oznacza, że jest on niedopuszczalny z mocy ustawy.

Mając powyższe na uwadze, kasację obrońcy skazanego uznać należało, jak

wskazano na wstępie, za oczywiście bezzasadną.

Ponadto rozstrzygnięto o kosztach sądowych postępowania kasacyjnego.

[J.J.]

[a.ł]