Sąd Najwyższy nie przekazał innemu sądowi sprawy byłego adwokata o przerwę w karze

Sąd Okręgowy w Krakowie wskazanym wyżej postanowieniem, na

podstawie art. 37§1 k.p.k., wystąpił do Sądu Najwyższego z inicjatywą przekazania

sprawy o udzielenie przerwy w odbywaniu kary przez G. T. do rozpoznania sądowi

równorzędnemu z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości.

Wniosek Sądu został uzasadniony faktem, że sprawa dotyczy skazanego,

który był adwokatem w okręgu tego Sądu, a jego była żona jest nadal Sędzią Sądu

Rejonowego, przy czym obydwoje są silnie skonfliktowani.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wniosek Sądu Okręgowego nie zasługiwał na uwzględnienie.

III KO 163/26

2

Uzasadnienie wydanego w tym przedmiocie postanowienia nie zawiera

przekonujących argumentów mogących świadczyć o tym, że pozostawienie

niniejszej sprawy we właściwości sądu powołanego ustawowo do jej rozpoznania,

mogłoby stanowić zagrożenie dla dobra wymiaru sprawiedliwości, będącego

wyłącznym kryterium przekazania sprawy – na podstawie art. 37§1 k.p.k. – innemu

sądowi równorzędnemu. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wielokrotnie

wskazywano na wyjątkowy charakter instytucji uregulowanej we wskazanym

przepisie, podkreślając że zbyt szerokie jej stosowanie może spowodować skutki

wręcz sprzeczne z ratio legis powołanego przepisu, osłabiając poczucie zaufania

nie tylko do konkretnego sądu, lecz również do całego wymiaru sprawiedliwości

(zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 sierpnia 2000r., II KO 156/00,

Prok. i Pr. 2001, nr 1, poz. 9). Tylko więc w szczególnych wypadkach, gdy

zagrożenie dla dobra wymiaru sprawiedliwości jest realne, uznać można, że istnieją

istotne racje przemawiające za odstąpieniem od konstytucyjnej zasady rozpoznania

sprawy przez sąd właściwy, również w znaczeniu miejscowym.

Takiej okoliczności nie może stanowić sam fakt, że sprawa dotyczy osoby,

która wykonywała swój zawód na terenie właściwości Sądu Okręgowego w

Krakowie. Brak jest bowiem jakichkolwiek przekonujących przesłanek

świadczących o tym, że ta okoliczność mogłaby wpłynąć na obiektywizm i

bezstronność wszystkich sędziów tego sądu.

Sprawa była w przeszłości przekazywana do rozpoznania sądowi

równorzędnemu poza apelację […], jednak dotyczyło to merytorycznego jej

rozpoznania. Obecna toczy się na etapie postępowania wykonawczego i w istocie

sprowadza się do analizy przedstawionej dokumentacji lekarskiej, a więc kryterium

obiektywnego. Brak jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, iż obecnie istnieje

jakiekolwiek zagrożenie dla dokonania obiektywnej oceny stanu zdrowia skazanego

i wyciągnięcia z tego wniosków co o możliwości odbywania przez niego kary

pozbawienia wolności. Sam Sąd w swym wniosku podkreśla to wielokrotnie.

Jeżeli zaś istnieją indywidualne względy w ocenie bezstronności

poszczególnych sędziów, winny one zostać rozwiązane poprzez złożenie wniosków

w trybie art. 41§1 k.p.k., tak jak już ma to miejsce. Skorzystać należy też z instytucji

z art. 42§1 k.p.k. Takie rozwiązanie w znacznie właściwszy sposób oddaje istotę

III KO 163/26

3

problemu, który w tym przypadku może dotyczyć tylko pojedynczych osób, niż to,

które przewidziano w art. 37§1 k.p.k.

Uwzględniając powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.

[J.J.]

[r.g.]