Wtorek Wydanie nr 31

Sygnatura akt
III KO 184/26
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna Wydział III
Rodzaj
Postanowienie
Data orzeczenia
21 września 2026 r.
W serwisie od

Zestawienie z tego dnia
Kategorie
Sąd Najwyższy
Sąd Najwyższy
© autorzy OpenStreetMap

Sąd Najwyższy

Sprawa o naruszenie danych trafi do Sulęcina, bo pokrzywdzona jest sędzią z Gorzowa

Przejdź do orzeczenia, 2 min czytania

Spór

Prokurator wnioskował o warunkowe umorzenie postępowania wobec M.W. o czyn z art. 107 § 1 ustawy o ochronie danych osobowych. Pokrzywdzoną jest sędzia orzekająca w sądzie właściwym, a wcześniej przez kilka lat wiceprezes tego sądu.

Ustalenia sądu

Sąd Najwyższy nie rozstrzygał o winie. Ustalono, że pokrzywdzona jest sędzią sądu właściwego i wcześniej pełniła funkcję wiceprezesa tego sądu.

Rozstrzygnięcie

Sąd Najwyższy przekazał sprawę o sygn. akt II K 891/26 do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Sulęcinie.

Dlaczego

Bezpośrednia znajomość pokrzywdzonej z sędziami sądu właściwego mogłaby w odbiorze obiektywnego obserwatora budzić wątpliwości co do ich bezstronności, a to przemawia za dobrem wymiaru sprawiedliwości z art. 37 § 1 k.p.k.

Dla firm

Gdy pokrzywdzonym jest sędzia sądu właściwego, sprawa może zostać przekazana innemu sądowi, nawet jeśli sędziowie są bezstronni, bo ważne jest, jak sprawa wygląda w odbiorze społecznym.

Więcej o sprawie

Pokrzywdzona przez kilka lat była wiceprezesem tego sądu, a jego sędziowie z nią pracowali. Sąd Najwyższy przekazał sprawę innemu sądowi równorzędnemu.

Sytuacja, gdy pokrzywdzoną przestępstwem jest sędzia orzekająca w sądzie właściwym do rozpoznania sprawy rodzić może podejrzenia u postronnego obserwatora, iż sędziowie rozpoznający tę sprawę mogą nie być obiektywni.

Z uzasadnienia, Sąd Najwyższy
Sąd
Sąd Najwyższy, Izba Karna Wydział III
Sygnatura
III KO 184/26

Treść orzeczenia

III KO 184/26

POSTANOWIENIE

Dnia 21 września 2026 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Jarosław Matras

w sprawie

M.W.

oskarżonej o czyn z art. 107 § 1 ustawy o ochronie danych osobowych

po rozpoznaniu w Izbie Karnej

na posiedzeniu w dniu 21 września 2026 r.

wniosku Sądu Rejonowego w Gorzowie Wielkopolskim

z dnia 12 sierpnia 2026 r.,

o przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu,

na podstawie art. 37 § 1 k.p.k.

p o s t a n o w i ł

sprawę o sygn. akt II K 891/26 przekazać do rozpoznania Sądowi

Rejonowemu w Sulęcinie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2026 r. Sąd Rejonowy w Gorzowie

Wielkopolskim zwrócił się do Sądu Najwyższego o rozważenie przekazania w trybie

art. 37 k.p.k. innemu sądowi równorzędnemu sprawy zainicjowanej wnioskiem

prokuratora o warunkowe umorzenie postępowania wobec M.W. o czyn z art. 107 §

1 ustawy o ochronie danych osobowych.

W uzasadnieniu wniosku wskazano, że pokrzywdzoną w tej sprawie jest sędzia

orzekająca w sądzie właściwym i uprzednio pełniąca przez kilka lat funkcję

III KO 184/26

2

wiceprezesa tego sądu. W ocenie sądu występującego z wnioskiem, bezpośrednia

znajomość wszystkich sędziów sądu właściwego z pokrzywdzoną, skutkować może

powstaniem wątpliwości i zastrzeżeń co do bezstronności sądu i obiektywizmu

orzekających w sprawie sędziów, co uzasadnia przekazanie tej sprawy innemu

sądowi równorzędnemu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Wniosek jest zasadny. „Dobro wymiaru sprawiedliwości" w rozumieniu art. 37

k.p.k., przemawia za przekazaniem sprawy innemu niż miejscowo właściwy sąd,

gdy dochodzi do sytuacji, które w odbiorze obiektywnego obserwatora mogą

stwarzać przekonanie o braku warunków do rozpoznania sprawy w sposób

obiektywny i bezstronny. Podkreślić trzeba, że nie chodzi o każdy rodzaj takich

zastrzeżeń, ale tylko takie, które mogłyby powstać u postronnego,

niezainteresowanego osobiście sposobem rozstrzygnięcia danej sprawy,

obserwatora takiego procesu, który przy tym posiada podstawową wiedzę o

zasadach procesu i roli organów procesowych, a zatem rozumie kontekst procesu i

zna podstawowe zasady procesowe. Bezspornie warunek ten został spełniony w

niniejszej sprawie. Sytuacja, gdy pokrzywdzoną przestępstwem jest sędzia

orzekająca w sądzie właściwym do rozpoznania sprawy rodzić może podejrzenia u

postronnego obserwatora, iż sędziowie rozpoznający tę sprawę mogą nie być

obiektywni. Niezależnie bowiem od podejścia sędziów właściwego sądu do

rozpoznania tej sprawy (bezspornie w ocenie SN - rzetelnego, obiektywnego) w

odbiorze społecznym wynik rozpoznania tej sprawy może być postrzegany nie

przez pryzmat dowodów, ale przez obraz zbudowany na rozpoznaniu sprawy przez

ten sam sąd, w którym pokrzywdzona przestępstwem pełni służbą i była

wiceprezesem sądu. Rozpoznanie sprawy przez ten sąd, w takim układzie

personalnym, mogłoby w odbiorze społecznym być odebrane jako postępowanie

nierzetelne oraz stronnicze, i to niezależnie od jego wyniku.

Z tych względów uznając, że dobro wymiaru sprawiedliwości przemawia za

przekazaniem sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, Sąd

Najwyższy przekazał ją do Sądu Rejonowego w Sulęcinie.

[WB]

III KO 184/26

3

[a.ł]

Pełny tekst i metryka orzeczenia: Sąd Najwyższy, repozytorium2.sn.pl. Tytuł i streszczenie przygotował model językowy na podstawie treści orzeczenia. Orzeczenie może być nieprawomocne.