Sąd Najwyższy odmówił przekazania sprawy B.K. z Rzeszowa innemu sądowi

Postanowieniem z dnia 23 grudnia 2025 r., II K 1286/24, Sąd Rejonowy w

Rzeszowie wystąpił do Sądu Najwyższego o przekazanie w trybie art. 37 k.p.k.

innemu sądowi równorzędnemu sprawy B.K. W uzasadnieniu Sąd wnioskujący

wskazał, że powodem złożenia wniosku jest przydzielenie tej sprawy sędziemu

referentowi – SSR X. Y., tj. sprawy karnej w II Wydziale Karnym, „zarządzeniami

kierownictwa Sądu Rejonowego w Rzeszowie”, pomimo uchwały Krajowej Rady

Sądownictwa nr [...] z dnia […] stycznia 2025 r. i uchwały Krajowej Rady

Sądownictwa nr [...] z dnia […] grudnia 2025 r., uwzględniających odwołania

Sędziego od podziału czynności w zakresie, w jakim nakłada on na ww. Sędziego

obowiązek orzekania w II Wydziale Karnym. W obszernej argumentacji Sąd

III KO 68/26

2

Rejonowy w Rzeszowie wskazał na okoliczności związane z przydzielaniem

Sędziemu X. Y. spraw karnych i wykroczeniowych w II Wydziale Karnym tego Sądu,

podając w konsekwencji, że przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu

pozwoli uniknąć wszelkich zagrożeń związanych z rozpoznaniem niniejszej sprawy

wbrew uchwałom KRS oraz wbrew „obowiązującym przepisom rangi ustawowej”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.

Skorzystanie przez Sąd Najwyższy z uprawnienia określonego w art. 37 § 1

k.p.k. może nastąpić wyjątkowo, albowiem tzw. właściwość z delegacji stanowi

wyjątek od konstytucyjnego i konwencyjnego prawa do sądu, którego jednym z

istotnych filarów jest prawo do sądu właściwego, a więc wyznaczonego na

podstawie kryteriów wcześniej ustalonych, obiektywnych i niezależnych od stron i

innych uczestników postępowania, pozwalających na wskazanie, który organ w

strukturze organizacyjnej sądownictwa, jako trzeciej władzy, ma rozpoznać

określoną sprawę. Przepisy art. 37 k.p.k. mają za zadanie, co jasno wynika z ich

treści, chronić dobro wymiaru sprawiedliwości, które mogłoby – z różnych powodów

– zostać zagrożone w razie przystąpienia bądź kontynuowania rozpoznania sprawy

przez sąd właściwy według zasad ogólnych. (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 6 lipca 2023 r., IV KO 14/23).

Sąd Najwyższy w swoim utrwalonym i jednolitym orzecznictwie wskazywał,

że trudności organizacyjne – w różnym względzie, w tym kadrowym – leżące po

stronie sądu właściwego nie dają podstawy do przekazania sprawy innemu sądowi

równorzędnemu (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 27 września

2005 r., II KO 49/05; z dnia 27 maja 2015 r., III KO 34/15; z dnia 23 sierpnia 2023

r., I KO 59/23; z dnia 1 lutego 2024 r., II KO 8/24). To właśnie jako trudności

organizacyjne, administracyjne należy zakwalifikować argumenty przedstawione

przez Sąd Rejonowy w Rzeszowie.

Ponadto należy podkreślić, że argumentacja Sądu wnioskującego dotyczy

możliwości orzekania wyłącznie przez jednego Sędziego, a nie braku możliwości

rozpoznania sprawy B.K. przez cały Sąd pierwotnie właściwy miejscowo. Skoro tak,

to rozpatrywany wniosek w ogóle nie spełnia wymogów wynikających z art. 37

k.p.k., co w odniesieniu do analogicznych wniosków Sądu Rejonowego w

III KO 68/26

3

Rzeszowie, wydawanych w identycznym składzie, Sąd Najwyższy stwierdzał już

wielokrotnie (por. m.in.: postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 14 stycznia 2026

r., III KO 229/25; z dnia 15 stycznia 2026 r., III KO 239/25; z dnia 21 stycznia 2026

r., III KO 225/25; z dnia 26 stycznia 2026 r., III KO 220/25; z dnia 29 stycznia 2026

r., III KO 248/25; z dnia 9 lutego 2026 r., III KO 35/26; z dnia 26 lutego 2026 r., III

KO 51/26).

Podsumowując, kwestie organizacyjne, zwłaszcza dotyczące sposobu

przydzielania spraw jednemu Sędziemu danego Sądu, nie dają jakichkolwiek

podstaw do zastosowania instytucji z art. 37 § 1 k.p.k.

Mając na uwadze powyższe, należało orzec jak w części dyspozytywnej

postanowienia.

[WB]

[r.g.]