Sąd Najwyższy oddalił skargę na uchylenie uniewinnienia K. W. w sprawie o oszustwo

K. W. został oskarżony o to, że w okresie od 11 lipca 2019 roku do 1

kwietnia 2020 roku w W. działając z góry powziętym zamiarem reprezentując M. sp.

z o.o. KRS XXX doprowadził w celu osiągnięcia korzyści majątkowej do

niekorzystnego rozporządzenia mieniem B. sp. z o.o. z/s w W., poprzez

niewywiązanie się z zobowiązań finansowych wobec tejże spółki wynikających z

III KS 25/26

2

dwóch umów pośredniczenia w obrocie nieruchomościami z dnia 17 października

2018 roku zawartymi pomiędzy B. sp. z o.o. z/s w W. a M. sp. z o.o. z/s w K. i

wprowadził w błąd wyżej ww. nie wywiązując się z postanowień tej umowy,

powodując straty w łącznej kwocie 147.205,93 złotych na szkodę B. sp. z o.o., tj. o

przestępstwo z art. 286 § 1 k.k.

Wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2025 r., sygn. akt II K 94/24/K, Sąd Rejonowy

dla Krakowa – Krowodrzy w Krakowie uniewinnił oskarżonego od popełnienia

zarzuconego mu czynu. Wyrok zawierał również rozstrzygnięcie dotyczące

oskarżonej P. W. .

Wyrok ten został w całości zaskarżony apelacją wywiedzioną na niekorzyść

oskarżonego przez prokuratora.

Po jej rozpoznaniu, Sąd Okręgowy w Krakowie, wyrokiem z dnia 29

stycznia 2026 r., sygn. akt IV Ka 1300/25, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał

sprawę Sądowi Rejonowemu dla Krakowa - Krowodrzy w Krakowie do ponownego

rozpoznania.

Skargę na kasatoryjny wyrok sądu odwoławczego wywiódł obrońca

oskarżonego, który zaskarżył ww. wyrok w odniesieniu do K. W. w całości,

zarzucając mu:

a) bezwzględną przyczynę odwoławczą z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., w postaci

nienależytej obsady sądu, ze względu na udział w składzie orzekającym sędziego

X.Y., wcześniej delegowanego na urząd sędziego Sądu Okręgowego w Krakowie

na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa, ukształtowanej w trybie określonym

przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie

Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 3), przy czym

wadliwość procesu powołania oraz towarzyszące jej okoliczności, które były już

rozpatrywane przez Sąd Najwyższy, takie jak jego delegacja do Ministerstwa

Sprawiedliwości od kwietnia 2018 r. do 30 czerwca 2019 r. i praca w tym

departamencie, uzyskanie delegacji do Sądu Okręgowego dzięki pracy w

Ministerstwie Sprawiedliwości i znajomości z ówczesnym sędzią Sądu Okręgowego

oraz jego silne powiązania z władzą wykonawczą w efekcie udzielenia poparcia do

KRS określonym osobom, zważywszy na rozpoznawanie w niniejszej sprawie

apelacji prokuratora wniesionej na niekorzyść oskarżonego od wyroku

III KS 25/26

3

uniewinniającego oraz treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku, prowadzą do

naruszenia zewnętrznego aspektu niezawisłości sędziowskiej, tj. postrzegania

osoby sędziego, jako niezawisłej i całkowicie wolnej od wpływów władzy

wykonawczej, co skutkowało naruszeniem standardu niezawisłości i bezstronności

z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej

oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.

b) naruszenie art. 454 § 1 k.p.k. w zw. z art. 437 § 2 k.p.k. polegające na

uchyleniu wyroku uniewinniającego ze względu na stwierdzenie, że uniewinnienie

jest przedwczesne, ponieważ materiał dowodowy jest niewystarczający do

rozstrzygnięcia sprawy, połączone ze wskazaniem sądowi I instancji konieczności

ponownej analizy zebranych dowodów oraz uzupełniającego przeprowadzenia

dowodów, co należy uznać za brak pewności sądu odwoławczego co do tego, że

na przeszkodzie wydaniu wyroku skazującego stoi wyłącznie zakaz z art. 454 § 1

k.p.k., przy jednoczesnym, sprzecznym z powyższym przyznaniu, że w jego ocenie,

materiał dowodowy daje podstawy do wydania wyroku skazującego, co implikuje

konieczność wydania wyroku kasatoryjnego z uwagi na art. 454 § 1 k.p.k.

Podnosząc powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego

wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w

Krakowie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy przypomnieć, że z przywołanej w skardze uchwały składu

połączonych Izb: Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu

Najwyższego z 23 stycznia 2020 r., sygn. akt BSA I - 4110-1/20, absolutnie nie

wynika, że każdy sędzia sądu powszechnego, który uzyskał nominację w

następstwie brania udziału w konkursie przed Krajową Radą Sądownictwa po dniu

17 stycznia 2018 r., nie spełnia minimalnego standardu niezawisłości i bezstronności

i każdorazowo sąd z jego udziałem jest nienależycie obsadzony w rozumieniu art.

439 § 1 pkt 2 k.p.k. Wskazana bezwzględna przyczyna odwoławcza, zgodnie z

treścią powołanej uchwały, zachodzi wyłącznie wtedy, gdy wadliwość procesu

powoływania prowadzi, w konkretnych okolicznościach, do naruszenia standardu

niezawisłości i bezstronności w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji

III KS 25/26

4

Rzeczypospolitej Polskiej, art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz

art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. W

powyższym kontekście należy także przypomnieć, że Sąd Najwyższy w uchwale

składu siedmiu sędziów z dnia 2 czerwca 2022 r., sygn. akt I KZP 2/22, odnosząc

się do ww. uchwały połączonych Izb, również wskazał, że brak jest podstaw do

przyjęcia a priori, iż każdy sędzia sądu powszechnego, który uzyskał nominację w

następstwie brania udziału w konkursie przed Krajową Radą Sądownictwa po 17

stycznia 2018 r. nie spełnia minimalnego standardu bezstronności i każdorazowo

sąd z jego udziałem jest nienależycie obsadzony w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2

k.p.k. Oznacza to, że w świetle ww. uchwał, dla wykazania zaistnienia w konkretnej

sprawie stanu określanego mianem „nienależytej obsady sądu” nie wystarczy

odwołać się do instytucjonalnej nieprawidłowości powoływania sędziów na

podstawie procedury konkursowej z udziałem Krajowej Rady Sądownictwa w

składzie ustanowionym ustawą z 2017 r. Konieczne jest bowiem wykazanie in

concreto, że sędzia nie gwarantował chociażby minimalnego standardu

bezstronności i niezawisłości. To zaś należy uczynić odwołując się do testu, którego

elementy zostały opisane w obu ww. uchwałach Sądu Najwyższego (postanowienie

Sądu Najwyższego z dnia 31 sierpnia 2022 r., II KK 85/22, zob. także postanowienie

Sądu Najwyższego z dnia 24 sierpnia 2022 r., III KK 216/22, postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 22 czerwca 2022 r., sygn. akt V KK 171/22). Tego rodzaju

okoliczności w powyższym środku zaskarżenia nie wskazano. Nie stwierdzono ich

również z urzędu.

Rozwijając ten wątek wskazać należy, iż autor skargi, odwołując się do

orzeczeń Sądu Najwyższego zapadłych w innych sprawach, wywód w rzeczonym

obszarze oparł w istocie jedynie na tezie, że droga zawodowa sędziego

X.Y.(stanowiska i funkcje obejmowane w latach 2018 – 2023), a także fakt, iż

podpisywał listy poparcia kandydatom do Krajowej Rady Sądownictwa wskazują na

związek ww. sędziego z „osobami powiązanymi z władzą wykonawczą, w istocie z

Ministrem Sprawiedliwości”. W ocenie skarżącego okoliczność ta przełożyła się na

realia tej sprawy. Sędzia X.Y. rozpoznając sprawę, w której akt oskarżenia został

wniesiony przez prokuratora, czyli oskarżyciela publicznego podlegającego

organizacyjnie i merytorycznie Prokuratorowi Generalnemu, pełniącemu

III KS 25/26

5

jednocześnie funkcję Ministra Sprawiedliwości, uchylił bowiem wyrok uniewinniający,

pomimo braku podstaw uzasadniających takie rozstrzygnięcie.

Tego rodzaju argumentacja jest w oczywisty sposób niewystarczająca do

wykazania trafności analizowanego zarzutu. Dość wspomnieć, że zaskarżony wyrok

zapadł w czasie, gdy władzy wykonawczej nie sprawowały już osoby z „obozu

politycznego”, który władzę tę piastował w latach 2015 – 2023, a z którymi to

osobami - zdaniem skarżącego – miał być powiązany ww. sędzia.

Równie chybiony był zarzut oparty na tezie o obrazie art. 454 § 1 k.p.k. w zw.

z art. 437 § 2 k.p.k. Wbrew temu, co twierdzi skarżący, z całokształtu wywodów

zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia wynika, że sąd odwoławczy był

przekonany, że istnieją podstawy do wydania wyroku skazującego. Eksponowane w

skardze, mało stanowcze stwierdzenia (np. o przedwczesności wydania wyroku

uniewinniającego), które pojawiły się w pisemnych motywach orzeczenia sądu

odwoławczego, nie świadczyły zaś o niespójności rozumowania organu ad quem,

ale wynikały z konieczności dochowania standardów wynikających z art. 442 § 3

k.p.k. Trafnie wskazuje się bowiem w doktrynie, że „w pisemnym uzasadnieniu sąd

odwoławczy, stwierdzając zasadność zarzutów apelacji wniesionej na niekorzyść

oskarżonego, powinien unikać jednoznacznego stwierdzenia, że w ponownym

postępowaniu należy go skazać. W części uzasadnienia dotyczącej oceny zarzutów,

sąd odwoławczy powinien natomiast wskazać błędy sądu pierwszej instancji, np. w

ocenie dowodów (naruszenie art. 7), których naprawienie w ponownym

postępowaniu może prowadzić do skazania. Oczywiste jest natomiast, że wskazania

sądu odwoławczego co do dalszego postępowania, o których mowa w art. 442 § 3

nie mogą zawierać stwierdzeń co do rodzaju rozstrzygnięcia wydanego w

ponownym postępowaniu”. (D. Świecki [w:] B. Augustyniak, K. Eichstaedt, M.

Kurowski, D. Świecki, Kodeks postępowania karnego. Tom II. Komentarz

aktualizowany, Gdańsk 2026, komentarz do art. 454, teza 13).

Kierując się przywołaną argumentacją, Sąd Najwyższy, zgodnie z treścią art.

539e § 2 k.p.k., oddalił skargę, obciążając oskarżonego kosztami sądowymi

postępowania skargowego.

III KS 25/26

6

[J.J.]

[a.ł]