Sąd Najwyższy nie wstrzymał wykonania kary 1 roku i 8 miesięcy wobec J. J.

Sąd Okręgowy w Bielsku – Białej wyrokiem z dnia 27 października 2025 r.,

sygn. akt VII Ka 536/25, utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Cieszynie z

dnia 17 marca 2025 r., sygn. akt II K 1123/20 uznający J. J. za winnego popełnienia

czynu z art. 183 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym na dzień 4 lipca 2019 r. w zw.

z art. 4 § 1 k.k. i orzekający wobec niego m.in. karę 1 roku i 8 miesięcy

pozbawienia wolności.

Kasację na korzyść skazanego wniósł obrońca, który zaskarżając wyrok

Sądu odwoławczego w całości, zarzucił obrazę art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art.

14 § 1 k.p.k. skutkującą bezwzględną przyczyną odwoławczą z art. 439 § 1 pkt 9

k.p.k. oraz rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 183 § 1 k.k.,

wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz utrzymanego nim w mocy wyroku

IV KK 189/26

2

Sądu pierwszej instancji i umorzenie postępowania, ewentualnie uniewinnienie

skazanego. Obrońca wniósł nadto o wstrzymanie wykonania zaskarżonego

orzeczenia w całości.

Odpowiadając pisemnie na kasację, prokurator wniósł o jej oddalenie jako

oczywiście bezzasadnej.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.

Mimo wagi podniesionego zarzutu bezwzględnej przyczyny odwoławczej z

art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 14 § 1 k.p.k.,

wniosek obrońcy skazanego J. J. nie zasługuje na uwzględnienie.

Niezmiennie Sąd Najwyższy podnosi, że instytucja wstrzymania wykonania

orzeczenia ma charakter wyjątkowy, jako odstępstwo od zasady sformułowanej w

art. 9 § 1 i 2 k.k.w., według której orzeczenie staje się wykonalne z chwilą

uprawomocnienia. Utrwalone jest stanowisko, że zastosowanie tej instytucji winno

być uzasadnione szczególnymi i jednoznacznymi w swej wymowie okolicznościami

prowadzącymi do wniosku, że wykonanie kary przed rozpoznaniem skargi

kasacyjnej spowodowałoby dla skazanego zbyt poważne, i w zasadzie

nieodwracalne, następstwa (m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18

listopada 2003 r., IV KK 347/03, czy z dnia 20 października 2022 r., II KK 473/22).

Tego rodzaju następstwa mogą zaistnieć wówczas, gdy już pobieżna analiza

wniesionej kasacji świadczy o jej zasadności, a tym samym o konieczności

uchylenia zaskarżonego nią wyroku. Wtedy bowiem dochodzi do sytuacji, w której

skazany odbywałby karę, chociaż orzeczenie ze względu na swoją wadliwość nie

powinno być wykonywane.

Dokonując wstępnej kontroli kasacji, Sąd Najwyższy nie znalazł podstaw do

jednoznacznego uznania podniesionych zarzutów, w tym najdalej idącego w swojej

konsekwencji zarzutu bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 9

k.p.k., za oczywiście zasadne, co jest zasadniczym powodem zastosowania

instytucji wstrzymania wykonania orzeczenia. Podniesiony zarzut nie jest w swojej

wymowie na tyle jednoznaczny, aby już tylko pobieżna jego analiza prowadziła do

wniosku o jego zasadności i konieczności uchylenie zaskarżonego wyroku.

IV KK 189/26

3

Przeprowadzona na tym etapie postępowania analiza nie przesądza o ostatecznym

kierunku rozstrzygnięcia sprawy, albowiem musi to być poprzedzone pogłębioną

oceną stawianych zarzutów kasacyjnych.

Z kolei okoliczności dotyczące stanu zdrowia J.J. (zmiany nowotworowe,

stwierdzenie nowotworu złośliwego zgięcia esiczo – odbytniczego, długotrwałe

leczenie, w tym obejmujące wyłonienie stomii) podnoszone przez obrońcę, mogą

okazać się przydatnymi w ewentualnym postępowaniu o przerwę w wykonaniu kary

w trybie art. 153 k.k.w. lub odroczenie jej wykonania na podstawie art. 151 k.k.w.,

nie stanowią jednak przesłanki do zastosowania instytucji z art. 532 § 1 k.p.k.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.

[J.J.]

[a.ł]