Skazany za kradzież z Mysłowic nie wstrzymał wyroku kasacją

W złożonej przez obrońcę skazanego T.W. kasacji, niezależnie od szeregu

zarzutów podnoszących rażące naruszenia prawa procesowego, zawarty został

również wniosek o wstrzymanie wykonania orzeczenia - do czasu rozpoznania

kasacji.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wniosek obrońcy nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie przypomnieć należy, iż zgodnie z art. 532 § 1 k.p.k., w razie

wniesienia kasacji Sąd Najwyższy może wstrzymać wykonanie zaskarżonego

IV KK 412/25

2

orzeczenia, jak i innego orzeczenia, którego wykonanie zależy od rozstrzygnięcia

kasacji. Instytucja wstrzymania wykonania wyroku ma niewątpliwie charakter

wyjątkowy, wprowadza bowiem odstępstwo od zasady niezwłocznej wykonalności

prawomocnych orzeczeń (vide art. 9 k.k.w.), a wobec tego nie podlega wykładni

rozszerzającej, zaś sama czynność procesowa wniesienia kasacji, nie stanowi

dostatecznej podstawy do zastosowania tej szczególnej instytucji. Łączy się to

bowiem z faktem, że kasacja przysługuje od prawomocnego wyroku, a więc

orzeczenia objętego prawnym domniemaniem prawidłowości zawartych w nim

rozstrzygnięć. Wprawdzie przepis art. 532 § 1 k.p.k. nie formułuje przesłanek

przemawiających za podjęciem takiej decyzji, jednakże w orzecznictwie

prezentowane jest utrwalone stanowisko, że zastosowanie instytucji wstrzymania

wykonania orzeczenia, winno być uzasadnione szczególnymi i jednoznacznymi w

swej wymowie okolicznościami prowadzącymi do wniosku, że wykonanie

orzeczenia, przed rozpoznaniem skargi kasacyjnej spowodowałoby dla skazanego

wyjątkowo dolegliwe i w zasadzie nieodwracalne skutki. Do owych szczególnych

okoliczności należy zaliczyć rangę i charakter postawionych zarzutów kasacyjnych i

ich widoczną już prima facie zasadność, a w związku z tym wysokie

prawdopodobieństwo uwzględnienia wniesionej skargi, gdyż w takiej sytuacji

wykonanie orzeczenia przed rozpoznaniem kasacji, zwłaszcza w zakresie kary,

spowodowałoby dla skazanego zbyt poważne i nieodwracalne następstwa. Tego

rodzaju skutki mogą zaistnieć wówczas, gdy już pobieżna analiza wniesionej

kasacji świadczy o jej zasadności, a tym samym o konieczności uchylenia

zaskarżonego nią wyroku.

W świetle powyższych uwarunkowań, dokonując wstępnej kontroli kasacji

wniesionej na rzecz T.W. i nie przesądzając oczywiście ostatecznego

rozstrzygnięcia sprawy, które nastąpi po merytorycznym rozpoznaniu skargi

kasacyjnej, Sąd Najwyższy nie znalazł podstaw do uznania, że w sprawie zaistniały

przesłanki do zastosowania wyjątkowej instytucji z art. 532 § 1 k.p.k. Zresztą to

skarżący powinien odrębnie, w powiązaniu z formułowanymi w kasacji zarzutami

przedstawić dodatkową argumentację i wykazać właśnie szczególnymi oraz

jednoznacznymi w swej wymowie okolicznościami, wysokie prawdopodobieństwo

uwzględnienia podniesionych zarzutów, a tym samym i nieodwracalnych skutków

IV KK 412/25

3

wykonania już obecnie prawomocnie orzeczonej kary. Tymczasem w

przedmiotowej sprawie wskazanym wymogom nie sprostano, skoro obrońca, poza

przedstawieniem w złożonej kasacji (na podstawie art. 532 § 1 k.p.k.) wniosku o

wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia, nie uzasadnił go i nie ujawnił

owych szczególnych i jednoznacznych w swej wymowie okoliczności,

wskazujących że wykonanie kary przed rozpoznaniem wniesionej skargi,

spowodowałoby dla skazanego wyjątkowo dolegliwe i w zasadzie nieodwracalne

skutki.

Natomiast afirmowane w kasacji uchybienia, podnoszące rażące naruszenia

prawa procesowego, które mogły mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku

(m.in. art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k., art. 409

k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k., art. 352 k.p.k. w wz. z art. 458 k.p.k. i in.), będą

przedmiotem pogłębionej analizy Sądu Najwyższego na rozprawie kasacyjnej.

Rzecz jasna takiej gruntownej oceny nie można dokonywać na przedpolu

merytorycznego rozpoznania kasacji, w sytuacji, gdy obrońca nie podnosi tego

rodzaju uchybień oraz argumentów, które w sposób oczywisty, a więc bez potrzeby

głębszego wnikania w całokształt materiałów sprawy, wskazywałyby na niebudzącą

wątpliwości, ewidentną ich zasadność, a zatem już prima facie przekonywałyby o

wysokim prawdopodobieństwie uwzględnienia kasacji.

Dostrzec także należy, że w pisemnej odpowiedzi na tę skargę obrońcy,

prokurator wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.

W tym stanie rzeczy, Sąd Najwyższy doszedł do przekonania, że na

obecnym etapie brak było wystarczających podstaw do zastosowania

nadzwyczajnej instytucji przewidzianej w art. 532 § 1 k.p.k. Przedmiotowe,

incydentalne postąpienie w żadnej mierze nie przesądza o trafności podniesionych

w skardze zarzutów i kierunku przyszłego rozstrzygnięcia w przedmiocie

zasadności wniesionej kasacji.

Mając na uwadze powyższe względy, orzeczono jak na wstępie.

[WB]

[a.ł]

IV KK 412/25

4