Bluza z logo klubu za 50 zł. SN uchylił wyrok wobec dwóch skazanych za rozbój

Wyrokiem z dnia 29 sierpnia 2024 r., w sprawie o sygn. akt II K 369/24, Sąd

Rejonowy w Rudzie Śląskiej uznał oskarżonych K. Z., M. B. P. M. i M. B. za winnych

popełnienia czynu kwalifikowanego z art. 280 § 1 k.k., art. 158 § 1 k.k. w zw. z art. 57

a § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., a wobec oskarżonego P. M. z art. 280 § 1 k.k., art.

158 § 1 k.k. w zw. z art. 57 a § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k., i

wymierzył oskarżonym kary pozbawienia wolności: M. B. - 3 lata, M. B. 1. - 3 lata i 4

miesięcy, K. Z. - 3 lat i 2 miesięcy, a P. M. - 4 lata i 6 miesięcy. Na mocy art. 46 § 1

k.k. zobowiązano oskarżonych P. M., K. Z., M. B. 1, M. B. do naprawienia szkody w

całości poprzez zapłatę solidarnie na rzecz M. K. kwoty 50 złotych oraz do zapłaty

na rzecz pokrzywdzonego M. K. kwoty po 5000 złotych tytułem zadośćuczynienia.

Apelacje w tej sprawie wnieśli obrońcy oskarżonych P. M., M. B. oraz M. B.1.

a także osobiście oskarżony P. M.

W osobistej apelacji oskarżony P. M. wskazał, że zaskarża wyrok w całości nie

zgadzając się z nim. Oskarżony w uzasadnieniu apelacji wskazał na brak

bezstronności sądu, a także podkreślił brak swojej wiedzy odnośnie do faktu zaboru

bluzy. Nie sformułował żadnego wniosku.

Z kolei jego obrońca w apelacji zarzucił wyrokowi: „obrazę przepisów

postępowania mającą istotny wpływ na treść orzeczenia, w szczególności:

• art. 7 kpk oraz art. 2 § 2 i art. 4 kpk przejawiającą się w przekroczeniu granic

swobodnej oceny dowodów i dokonanie jej w sposób dowolny, w szczególności

poprzez ocenę materiału dowodowego w opozycji do zasad prawidłowego

rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego oraz nieuwzględnieniu

okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego, wynikających z dowodów

ujawnionych w sprawie, a nadto poczynieniu błędnych założeń, iż oskarżony miał

wiedzę, iż współoskarżony dokonał zaboru pokrzywdzonemu polaru z logo drużyny

R. oraz, że miał taki zamiar jeszcze przed spotkaniem z pokrzywdzonym

2. błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść orzeczenia polegający na

błędnym ustaleniu, iż:

IV KK 448/25

3

- oskarżony w czasie zdarzenia w dniu 25 stycznia 2024 roku miał wiedzę, iż

współoskarżony ma zamiar dokonania zaboru na szkodę pokrzywdzonego bluzy

polarowej z logo R., w sytuacji gdy oskarżony wiedział tylko, iż mają spotkać się z

pokrzywdzonym, aby ten zaprzestał kierowania agresywnych działań wobec

młodszych kolegów oskarżonego,

- sylwetka pokrzywdzonego eskalująca przynależność do pseudokibiców R. oraz

zachowania pokrzywdzonego tj. udział w bójkach, zamalowywanie napisów kibiców

G., publiczne - upublicznione palenie barw klubowych drużyny G. itd. nie potwierdza

podnoszonych przez oskarżonego okoliczności związanych z faktem, iż nie miał

zamiaru dokonana pobicia, ani rozboju na szkodę pokrzywdzonego, a jedynie

nastraszenie pokrzywdzonego, aby ten odstąpił od negatywnych zachowań wobec

młodszych kolegów

- występek dokonany przez oskarżonego miał charakter chuligański, w sytuacji gdy

zdarzenie nie rozgrywało się w miejscu publicznym, a oskarżony nie kierował się

zamiarem działania publicznie a nadto kierował się uzasadnionym powodem, by

uchronić młodszych kolegów od agresywnych działań pokrzywdzonego

- oskarżony nie żałuje popełnionego czynu tj. pobicia, do którego się przyznał, złożył

w tym zakresie wyjaśnia i szczerze przeprosił pokrzywdzonego i jego ojca, inicjując

zapłatę na rzecz pokrzywdzonego nawiązki, w sytuacji gdy zainicjował wśród

oskarżonych kierowane do pokrzywdzonego przeprosiny, które złożone zostały

spontanicznie po czynności przesłuchania przed sądem pokrzywdzonego

- oskarżony żałuje popełnionego czynu i przeprasza pokrzywdzonego tylko w

związku z ujawnioną okolicznością dotyczącą niepełnosprawności pokrzywdzonego,

w sytuacji gdy oskarżony niezwłocznie po terminie rozprawy, na której to kierował w

stronę pokrzywdzonego i jego ojca przeprosiny, orientując się, iż nieprecyzyjnie

sformował treść przeprosin i mogły on zostać nieopacznie zrozumiane, sprostował i

uzupełnił kierowane przeprosiny ustne, przeprosinami na piśmie, co miało miejsce

jeszcze przed datą wytknięcia tejże omyłki przez ojca pokrzywdzonego i Sąd.

- iż oskarżony chełpił się przed kolegami z pracy dokonaniem pobicia

pokrzywdzonego, w sytuacji gdy świadek M. W., na terminie rozprawy sprostował, że

twierdzenie o szczyceniu się pobiciem było wyłącznie jego subiektywnym odczuciem,

IV KK 448/25

4

a zeznania w tym zakresie składał w czasie jego zatrzymania, gdyż sam był typowany

na sprawcę zarzucanego oskarżonemu P. M. przestępstwa

(…)

rażącą niewspółmierności orzeczonej kary w wymiarze 4 lat i 6 miesięcy

pozbawienia wolności, której dolegliwość przenosi stopień winy oskarżonego, nie

koresponduje z postawą oskarżonego. Nadto orzeczona kara nie uwzględnia

okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego a przez to nie zrealizuje

celów kary, jaką ma za zadanie spełnić, jest nieadekwatna oraz prowadzi do

nadmiernej, niecelowej represji.”

Podnosząc powyższe zarzuty obrońca wniósł o „zmianę zaskarżonego wyroku

poprzez usunięcie z opisu czynu, przypisanego oskarżonemu nieprawomocnym

wyrokiem sądu rozboju na szkodę pokrzywdzonego oraz wobec dokonanych przez

sąd błędnych ustaleń faktycznych nieprawidłowo przyjętej kwalifikacji popełnienia

występku o charakterze chuligańskim i wobec powyższych zmian orzeczenie

względem oskarżonego kary łagodniejszej, ewentualnie uchylenie zaskarżonego

orzeczenia w całości i przekazanie sądowi pierwszej instancji do ponownego

rozpoznania ewentualnie o wymierzenie oskarżonemu kary łagodniejszej.”

Z kolei obrońca oskarżonego M. B., zaskarżając wyrok w całości zarzucił:

„I - obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść orzeczenia, w

szczególności:

- art. 7 kpk oraz art. 2 § 2 i art. 4 kpk przejawiającą się w przekroczeniu granic

swobodnej oceny dowodów i dokonanie jej w sposób dowolny, w szczególności

poprzez ocenę materiału dowodowego w opozycji do zasad prawidłowego

rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego oraz nieuwzględnieniu

okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego, wynikających z dowodów

ujawnionych w sprawie, a nadto poczynieniu błędnych założeń, iż oskarżony brał

udział w zdarzeniu dnia 25 stycznia 2024 roku

- rażące naruszenie art 5 § 2 kpk, zasady in dubio pro reo, poprzez jego

niezastosowanie i oparcie interpretacji materiału dowodowego w sposób wprost

przeciwny zmierzający do obciążenia oskarżonego M. B., a to przez niepowzięcie

wątpliwości dotyczących okoliczności związanych z ubraniem oskarżonego w dacie

dokonania czynu przestępczego na osobie pokrzywdzonego w sytuacji gdy nie dało

IV KK 448/25

5

się jednoznacznie potwierdzić tych okoliczności, a w obecnej sytuacji nie ma już

możliwości pozyskania danych, które potwierdzałoby przyjęte przez Sąd stanowisko,

- obrazę art. 167 kpk i art. 193 § 1 kpk poprzez nie skorzystanie z przysługującej

sądowi inicjatywy dowodowej i nie dopuszczenia dowodu z opinii biegłego

antropologa, który porównałby sposób poruszania się oskarżonego i osoby biorącej

udział w zdarzeniu w sytuacji gdy Sąd nie posiadając wiedzy specjalistycznej czyni

ustalenia obciążające oskarżonego, w sytuacji gdy stwierdzenie powyższych

okoliczności, które sąd w związku z powoływaniem się na nie w uzasadnieniu

orzeczenia przyjmuje za istotne, wymagało wiadomości specjalnych i nie mogło

zostać samodzielnie ustalone przez Sąd, zaś zgromadzone dotąd dowody w sprawie,

nie wyjaśniały tego zagadnienia.

2. błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść orzeczenia polegający

na błędnym ustaleniu, iż:

•

oskarżony w czasie popełnienia czynu na szkodę M. K. przebywał wraz ze

współoskarżonymi K. Z., M. B. i P. M. w miejscu dokonania przestępstwa, a to w

sytuacji gdy żadna z powołanych przez Sąd okoliczności rzekomo mająca świadczyć

o udziale oskarżonego M. B. w zdarzeniu nie potwierdza takiego faktu w sposób

dostateczny dla przypisania oskarżonemu winy, a okoliczności te stanowią mc innego

jak niepoparte dowodami, nie znajdujące uzasadnienia w zebranym przez Sąd

materiale dowodowym, przypuszczenia i subiektywne przekonania Sądu,

•

wskazanie przez oskarżonego K. Z., jako współsprawcę zdarzenia osobę o

ksywie M., za wystarczające do dokonania ustaleń, że chodzi o M. B. w sytuacji gdy

współoskarżony K. Z. w trakcie czynności okazania mu tablic poglądowych z

portretami ewentualnych współsprawców, jeszcze na etapie postępowania

przygotowawczego nie rozpoznał, nie wskazał osoby młodocianego oskarżonego

•

oskarżony M. B. i sprawca zdarzenia widoczny na monitoringu w jasnych

spodniach to tożsame osoby i jednakowo ubrane, w sytuacji gdy na żadnym etapie

postępowania n e udało Się potwierdzić, że elementy garderoby są identyczne, a w

czasie przeszukania w domu oskarżonego zatrzymano mu kurtkę, która posiada logo

nie widoczne na nagraniu z miejsca zdarzenia, nie ustalono również żadnych cech

charakterystycznych odzieży na której to podstawie można by przyjąć w stopniu

IV KK 448/25

6

graniczącym z pewnością, że odzież oskarżonego i mężczyzny w miejscu zdarzenia

jest tożsama,

• sposób chodu, poruszania się oskarżonego M. B. jest tożsamy ze sposobem

poruszania się osoby biorącej udział w zdarzeniu widoczny na nagraniu z

monitoringu z miejsca zdarzenia, w sytuacji gdy Sąd nie posiadał wiedzy

specjalistycznej do dokonania takowej oceny nie zwrócił się również o opinię

biegłego antropologa w tym zakresie, pomimo przysługującej sądowi inicjatywie

dowodowej,

• sylwetka pokrzywdzonego eskalująca przynależność do pseudokibiców R. oraz

zachowana pokrzywdzonego tj. udział w bójkach, zamalowywanie napisów kibiców

G., publiczne - upublicznione palenie barw klubowych drużyny G. itd. nie potwierdza

podnoszonych przez oskarżonego okoliczności związanych z faktem, iż nie mieli

zamiaru dokonana pobicia, ani rozboju na szkodę pokrzywdzonego, a jedynie

nastraszenie pokrzywdzonego aby ten odstąpił od negatywnych zachowań wobec

młodszych kolegów

• występek dokonany przez sprawców miał charakter chuligański w sytuacji gdy

zdarzenie nie rozgrywało się w miejscy publicznym, a oskarżeni nie mieli zamiaru

działania publicznie.

(…)

Rażącą niewspółmierność orzeczonej kary w wymiarze 3 lat pozbawienia wolności,

której dolegliwość przenosi, stopień winy oskarżonego, nie koresponduje z postawą

oskarżonego jego nienaganną postawą, dotychczas nieposzlakowaną opinią, nie

uwzględnia okoliczności, iż oskarżony jest sprawcą młodocianym, który w chwili

zdarzenia nie miał skończonych 18 lat Nadto orzeczona kara nie uwzględnia

okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego a przez to nie zrealizuje

celów kary jaką ma za zadanie spełnić, jest nieadekwatna oraz prowadzi do

nadmiernej niecelowej represji.”

W konkluzji obrońca wniósł o uniewinnienie oskarżonego M. B. od

przypisanego mu czynu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Wyrokiem z dnia 14 lutego 2025 r., w sprawie o sygn. akt VI Ka 1035/24, Sąd

Okręgowy w Gliwicach zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.

IV KK 448/25

7

Kasację od tego wyroku wniósł obrońca skazanych M. B. i P. M., który

zaskarżając go w całości postawił zarzuty:

„ I. naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na treść

orzeczenia, a to art. 280 § 1 k.k., poprzez jego zastosowania w sytuacji, gdy czyn

zarzucany skazanym nie zrealizował wszystkich znamion zarzucanego czynu, tj. nie

został popełniony w warunkach zamiaru bezpośredniego, obejmującego oba

znamiona czynnościowe w momencie podjęcia realizacji pierwszego z nich;

(…)

2. nieprawidłowe rozpoznanie zarzutów naruszenia prawa materialnego,

postawionych w apelacjach obrońcy skazanych wskazujących na błędne przyjęcie,

iż czyn przypisany skazanym M. B. i P. M. miał charakter chuligański, co

doprowadziło do naruszenia prawa materialnego poprzez przyjęcie, iż skazani M. B.

i P. M. dopuścili się występku rozboju o charakterze chuligańskim,

3. naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na treść

orzeczenia, a to art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k., poprzez ich łączne uznanie

za podstawę wymiaru kary, podczas gdy z istoty przestępstwa rozboju wynika, że nie

stanowi on występku o charakterze chuligańskim, jako typ godzący w inne dobra

prawne, niż te wyliczone w definicji z art. 115 § 21 k.k., co poskutkowało

wymierzeniem skazanym rażąco wysokich kary, które to wymierzenie nie byłoby

możliwe w razie prawidłowej aplikacji normy, a nadto w przypadku M. B. w sytuacji

prawidłowej kwalifikacji dawałoby możliwość zastosowania wobec młodocianego

skazanego fakultatywnej podstawy złagodzenia kary przewidzianej przepisem art 60

§ 1 kk.”

Podnosząc te zarzuty obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i

przekazanie sprawy właściwemu sądowi do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na kasację obrońców Prokurator Rejonowy w Rudzie Śląskiej

wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Takie samo stanowisko zajął

obecny na rozprawie kasacyjnej prokurator Prokuratury Krajowej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja okazała się zasadna w zakresie zarzutu z pkt 2, choć nie sposób nie

dostrzec, że skarżący nawet nie wskazał jakie to przepisy prawa zostały naruszone

w sposób rażący przez sąd odwoławczy. Przywołano w uzasadnieniu kasacji przepis

IV KK 448/25

8

art. 455 k.p.k. ale formuła zarzutu i treść kasacji prowadzi do stwierdzenia, że

skarżący kwestionuje rzetelność kontroli odwoławczej w zakresie możliwości

zakwalifikowania przestępstwa rozboju jako czynu o charakterze chuligańskim. Od

strony formalnej zatem w takiej kasacji jej autor powinien postawić zarzut naruszenia

art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 115 § 21 k.k. w zw. z art. 280

§ 1 k.k. Zanim zostanie wskazany powód uznania tego zarzutu za trafny, podkreślić

trzeba, iż zarzut pierwszy nie miał charakteru zarzutu kasacyjnego, albowiem jego

podstawą było kwestionowanie ustaleń faktycznych. Podkreślić trzeba również, że

sąd odwoławczy nie stosował wobec obu oskarżonych kwalifikacji z art. 280 § 1 k.k.

(ta była przecież zastosowana przez sąd pierwszej instancji), co czyni tak postawiony

zarzut skierowanym do wyroku sądu pierwszej instancji. Odnośnie zaś zarzutu z pkt

3 to w istocie zarzut ten ma charakter wtórny do zarzutu z pkt 2, albowiem ukazuje

jedynie konsekwencje w zakresie wymiaru kary w sytuacji, gdyby zarzut z pkt 2

kasacji był trafny.

Po tych uwagach odnieść trzeba się do powodów uwzględnienia zarzutu z pkt 2

kasacji. Otóż z uzasadnienia wyroku sądu drugiej instancji wynika, że sąd ten przyjął,

iż uchybienia wskazywane w apelacjach obu oskarżonych w zakresie jakim

ujmowane były jako błędne ustalenia faktyczne co do publiczności działania obu

oskarżonych, to w rzeczywistości zarzuty obrazy prawa karnego materialnego

odnoszone do kwalifikacji czynu jako czynu o chuligańskim charakterze (rubryka 3.4.

uzasadnienia). Skoro tak zakwalifikowano podnoszone w apelacjach uchybienie

(słusznie zresztą), to obowiązkiem sądu ad quem było skontrolowanie prawidłowości

przyjęcia takiej kwalifikacji w całym obszarze wskazanym w art. 115 § 21 k.k., a nie

tylko w zakresie jednego fragmentu tej kwalifikacji, tj. publiczności działania. Zresztą

przecież w apelacji osobistej oskarżony P. M. wprost kwestionował kwalifikację

przypisanego mu czynu, co wymagało całościowej kontroli wyroku (art. 433 § 1 k.p.k.

w zw. z art. 427 § 1 k.p.k.). Tymczasem, sąd odwoławczy swoje rozważania w tym

obszarze ograniczył jedynie do kwestii znamienia publiczności działania oskarżonych

(por. rubryka 3.4.), pomijając już inne elementy wpływające na możliwość

kwalifikowania zachowania obu oskarżonych jako czynu (rozboju) o charakterze

chuligańskim. Nie dostrzegł zatem sąd odwoławczy, że kwestia możliwości

zakwalifikowania czynu w postaci rozboju jako występku o charakterze chuligańskim

IV KK 448/25

9

jest wysoce kontrowersyjna. Z jednej strony w orzecznictwie przyjmuje się taką

możliwość (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 sierpnia 2009 r., WK

13/09; wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 29 września 2010 r., II AKa

270/10), by z drugiej strony taką możliwość stanowczo wykluczyć, przyjmując m.in.,

że cel działania sprawcy czynu popełnionego z zamiarem przywłaszczenia i w celu

osiągnięcia korzyści majątkowej wyklucza możliwość zakwalifikowania działania jako

mającego charakter chuligański (por. np. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 9 lipca

2013 r., II KK 157/13; z dnia 11 lipca 2019 r., IV KK 302/18). Dodać trzeba, że

najbardziej wnikliwa ocena w tym kontekście została przeprowadzona w wyroku

Sądu Najwyższego z dnia 11 lipca 2019 r., IV KK 302/18. Wskazano tam na szereg

argumentów, które wyłączają możliwość przypisania takiej kwalifikacji (art. 115 § 21

k.k.) sprawcy przestępstwa rozboju, w tym także ten związany z wymienieniem w art.

115 § 21 k.k. dóbr, przeciwko którym musi być skierowany zamach, aby można takie

działanie kwalifikować jako czyn o charakterze chuligańskim. Ujęcie w definicji

występku o charakterze chuligańskim w zakresie przestępstw przeciwko mieniu tylko

i wyłącznie działania polegającego na umyślnym zniszczeniu, uszkodzeniu lub

czynieniu niezdatną do użytku cudzej rzeczy, bez wątpienia jest dość istotnym

argumentem dla poparcia koncepcji, która wyklucza możność zakwalifikowania

rozboju jako występku o takim charakterze, choć w literaturze nie ma zgody, czy

wyliczone w art. 115 § 21 k.k. dobra prawne atakowane przez sprawcę to chronione

dobra główne, czy także poboczne (por. np. V. Konarska-Wrzosek [red.], Kodeks

karny. Komentarz, Warszawa 2023, teza 2 i 3 do art. 115; J. Giezek [red.], Kodeks

karny. Część ogólna. Komentarz, Warszawa 2021, teza 7 do art. 115; J. Majewski

[red.], Kodeks karny. Komentarz, Warszawa 2024, teza 7 i 8 do art. 115; M. Mozgawa

[red.], Kodeks karny. Komentarz, Lex/2025, teza 4 do art. 115; R. Kokot, Z rozważań

o chuligańskim charakterze zachowań przestępnych w ujęciu polskiego prawa

karnego, PPiA 2015/100, s. 215-234; A. Szczekala, Chuligański charakter czynu,

Prok. i Pr. 2008, z. 6, s. 81).

Okoliczności te nie zostały w ogóle dostrzeżone przez sąd odwoławczy, co dowodzi

rażącego naruszenia wskazanych na wstępie przepisów prawa procesowego i

potwierdza stwierdzenie skarżącego co do nierzetelności kontroli odwoławczej w tym

zakresie. Oczywiste jest również i to, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na

IV KK 448/25

10

treść wyroku. Przecież przyjęcie poglądu o niemożności przypisania oskarżonym

czynu o charakterze chuligańskim w istotny sposób wpływało na wymiar kary. Co do

oskarżonego M. B. wymiar kary mógł być kształtowany o oparciu o dolną granicę

ustawowego zagrożenia czynu z art. 280 § 1 k.k. (nie byłby stosowany art. 57a § 1

k.k.), a nie było również wykluczone – co dostrzega obrońca tego oskarżonego –

zastosowanie dobrodziejstwa nadzwyczajnego złagodzenia kary, z uwagi na wiek

oskarżonego. Wprawdzie co do P. M. przyjęcie chuligańskiego charakteru czynu nie

skutkowało koniecznością podwyższenia dolnej granicy wymiaru kary (art. 57a § 1

k.k. nie miał zastosowania), ale wpływało na zaostrzenie wymiaru kary (por. str. 21

uzasadnienia wyroku sądu pierwszej instancji). Konieczne stało się więc uchylenie

zaskarżonego wyroku co do obu oskarżonych i przekazanie sprawy do ponownego

rozpoznania sądowi odwoławczemu.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy sąd odwoławczy rzetelnie rozpozna wniesione

apelacje i odniesie się także do tych zarzutów, które dotyczyły zamiaru oskarżonych.

Z uzasadnienia wyroku sądu pierwszej instancji wynikało bowiem, że atak na

pokrzywdzonego i zabranie bluzy miało ewidentny związek z tym jaki ona miała

nadruk (str. 14 i 16 uzasadnienia - emblemat klubu R.). W kontekście tych choćby

ustaleń jawi się konieczność rozważenia czy zachowanie sprawców nakierowane

było na zabór mienia w celu przywłaszczenia, czy też miało inny powód, tj. poniżenie

i dokuczenie kibicowi innej drużyny piłkarskiej. Ustalenie jaki był cel działania winno

być oparte na analizie poczynionych ustaleń faktycznych. Konieczne wydaje się więc

rozważenie, czy oskarżeni pytali oskarżonego o inne mienie niż tylko bluza (wartość

bluzy 50 zł!), a także i tego, czy umówienie się 4 osób w określonym miejscu i

podjęcie zachowania skierowanego głównie na posiadaną przez pokrzywdzonego

bluzę (którą zresztą zauważono w szkole, w kontekście kibicowania przez

pokrzywdzonego R. – str. 2 uzasadnienia wyroku sądu pierwszej instancji), dowodzi

działania motywowanego zaborem w celu przywłaszczenia (osiągnięcie korzyści

majątkowej o wartości 50 zł). Kwestia ta ma bardzo istotne znaczenie, nie tylko

zresztą dla obu tych oskarżonych (art. 435 k.p.k.).

Z tych powodów orzeczono jak w wyroku.

IV KK 448/25

11

[J.J.]

[r.g.]

Jerzy Grubba Waldemar Płóciennik

Jarosław Matras