Sąd Najwyższy utrzymał odmowę przyjęcia kasacji od grzywny za jazdę po alkoholu

Wyrokiem z dnia 19 grudnia 2025 r., sygn. akt VI Ka 781/25, Sąd Okręgowy

w Gliwicach utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Zabrzu z dnia 14 maja

2025 r., sygn. akt II K 1481/24, którym to wyrokiem J.K. skazany został za

przestępstwo określone w art. 178a § 1 k.k. na karę 250 stawek dziennych w

wysokości po 10 zł każda.

IV KZ 19/26

2

Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniósł obrońca skazanego

podnosząc w niej zarzuty naruszenia prawa procesowego: art. 167 k.p.k. w zw. z

art. 170 § 1 pkt 3 k.p.k. (pkt. 1 i 2 kasacji) oraz art. 167 k.p.k. w zw. z art. 170 § 1

pkt 2 k.p.k. (pkt. 3, 4 i 5 kasacji).

W oparciu o te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie wyroku sądu drugiej i

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Zarządzeniem z dnia 27 marca 2026 r., sygn. akt VI WKK 14/26, Zastępca

Przewodniczącego VI Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w

Gliwicach na podstawie art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. w zw. z art.

523 § 2 k.pk. odmówił przyjęcia kasacji.

Zarządzenie to zaskarżył obrońca skazanego, zarzucając w nim: „naruszenie

art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. w zw. z art. 523 § 2 k.p.k. poprzez

odmówienie przyjęcia kasacji”. W oparciu o ten zarzut autor zażalenia wniósł o

uchylenie zaskarżonego zarządzenia oraz przekazanie sprawy do ponownego

rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zażalenie jest bezzasadne i to w stopniu oczywistym.

Podniesiony w nim zarzut nie dotyka zasadniczej, z punktu widzenia

podstaw wydanego zarządzenia, kwestii jaką stanowi – w realiach procesowych tej

sprawy – niedopuszczalność przyjęcia kasacji z mocy ustawy (art. 429 § 1 in fine

k.p.k.).

W tej sprawie J.K. skazany został prawomocnie na karę grzywny.

Jak trafnie stwierdził to Zastępca Przewodniczącego VI Wydziału Karnego

Odwoławczego Sądu Okręgowego w Gliwicach w zaskarżonym zarządzeniu, art.

523 § 2 k.p.k. dopuszcza możliwość wniesienia kasacji na korzyść oskarżonego w

wypadku, gdy oskarżony został prawomocnie skazany za przestępstwo lub

przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności bez warunkowego

zawieszenia jej wykonania.

IV KZ 19/26

3

Wyjątki od tej zasady zostały określone w art. 523 § 4 pkt 1 i 2 k.p.k.

Zgodnie z tą regulacją, ograniczenie z § 2 art. 523 k.p.k. nie dotyczy kasacji

wniesionej z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. oraz w wypadku

określonym w art. 521 k.p.k., a więc kasacji podmiotów szczególnych.

Innymi słowy, w sytuacji wymierzenia skazanemu innej kary niż kara

pozbawienia o charakterze bezwzględnym, dopuszczalność kasacji strony

ograniczona została do tych wypadków, gdy w kasacji podniesiono zarzut

wystąpienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej i w takim też tylko zakresie

kasacja taka podlega rozpoznaniu przez Sąd Najwyższy. Natomiast nie jest

dopuszczalna kasacja oparta o zarzuty innego rażącego naruszenia prawa, nawet

wtedy, gdy takie naruszenie wystąpiło i miało istotny wpływ na treść zaskarżonego

wyroku sądu odwoławczego (art. 519 k.p.k.). Kasacje oparte o tego rodzaju zarzuty

mogą wnieść wyłącznie podmioty wskazane w art. 523 § 4 pkt 2 k.p.k. Co więcej,

również w razie podniesienia w kasacji strony zarzutu wstąpienia uchybienia

określonego w art. 439 k.p.k. sąd kasacyjny ogranicza się do rozpoznania jedynie

takiego uchybienia, pozostawiając bez rozpoznania inne podniesione w

nadzwyczajnym środku zaskarżenia zarzuty nie mające charakteru bezwzględnych

powodów odwoławczych (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 grudnia

2013 r., IV KK 40/13).

Taki sposób ograniczenia podstaw kasacji wnoszonej na korzyść został

zaakceptowany przez Trybunał Konstytucyjny (zob. wyrok z dnia 17 maja 2004 r.,

SK 32/03, OTK-A 2004/5/44) i nie zakwestionowano go również w orzecznictwie

organów międzynarodowych działających na mocy umów międzynarodowych

ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską (Europejskiego Trybunału Praw

Człowieka oraz Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej).

Skoro sprawie J.K. za przypisany mu prawomocnie czyn wymierzono karę o

charakterze wolnościowym, a w kasacji zarzut oparty o uchybienie wskazane w art.

439 k.p.k. nie został podniesiony, kasacja obrońcy była niedopuszczalna z mocy

ustawy, a tym samym decyzję procesowa wydana w zaskarżonym zarządzeniu jest

prawidłowa.

IV KZ 19/26

4

Z tych powodów orzeczono jak w części dyspozytywnej postanowienia.

[WB]

[r.g.]